4 Oca 2009

Doğum Hikayemiz - Sezaryen . 1. Bölüm

Öncelikle gelen yorumlara çok çok minnettar olduğumu, şu süreci beraber geçirmenin benim için, ailemiz için ne kadar önemli olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Binlerce teşekkür... Hep desteğinizi ve dualarınızı hissettim, her adımda.

Şimdi merak edilen kısımlara geçelim. En son kontrolümüz 29 Aralık'taydı. Bebek henüz pelvise girmemişti, herhangi bir açılma yoktu. Doktorumuz normal doğum için beklememizde bir sakınca olmadığını söyledi. Gerçi NST kötü çıkmıştı ama ek bilgiler, doppler ve su miktarımız güzel gözüküyordu. Myomlarımız zaten vardı ama çok etkili değil gibiydiler. Bebeğin kilo tahminini ultrason 4200 olarak verdi. Karnım ikiz bekler kadar büyük olduğu için inandırıcı olabilirdi ama ben o kadar olacağını tahmin etmiyordum. Öte yandan bebek 3700 bile olsa, geçen her günle büyüyeceği için normal doğumla tombiş bir bebek getireceğimi biliyorduk. Doktor, çatımın 4 kiloyu kaldıracağını söylemişti. Ayrılırken yine bebek hareketlerine dikkat dendi.

Akşam eve gittik. İlk kez acaba sezaryen olmalı mı sorusu aklıma geldi. Moralim çok bozuldu. Kendimi hiç hazırlamamıştım. Ya dedim bekledikçe bebiş büyürse 4.5 kilo olursa? Doğurabilir miyim, riske atmış olur muyum, kolu takılır mı, kafası zarar görür mü, şudur budur. En çok kilo endişelendirmiş. Sevgiliyle konuştuk, ne yapmalı, ne yapmalı.

Bebek hareketlerinde azalma hissettim ama kronik iyimserim çok üzerinde durmadım. Bir şeyler yedim, saymaya başladım. Onu bulmak zor oldu. O arada uyuduk, uyandım sabah huzursuz. Gittim birşeyler yedim. Sol yana yattım, tekrar saymaya başladım. Hareket yok, çok huzursuzlandım. Sevgili uyandı. İyice huzursuzuz. Tekrar gittim yedim, daha etraflıca. Tekrar saymaya başladım. Sayı tuttu. Ama doktoru aramaya karar verdik. Sevgili işe gitti. Ben doktoru aradım, öğlene gelecekmiş. Israrla cepten de aramadım. Biraz zaman geçsin, tekrar sayayım diye bakıyorum. Bir şeyler yedim, bekledim, saymaya başladım. I ıh. Doktoru aradım, hemen gel dedi. Gittik. NSt gene tatsızdı. Bebek hareketi olmuyor, kalp atışları hızlanmıyor. Ultrason, doppler filan derken, sonuçlar gene kötü değildi. Doktorla konuştuk. Normal doğumu bekleyebiliriz, vaktimiz var dedi. Ama sıkı takip isterim, hergün bir NSTye bakalım dedi. Sıkı gözlem altında bekleriz dedi. Ama ben huzursuz olmuştum. Bebek pelviste değil, tekrar baktık açılma yok, çok azıcık bir yumuşama, yani bebiş bambaşka bir yerde. Düşündük dedik acaba sezaryen olsak mı? Doktor ben sezaryen gerekli demiyorum çünkü suyumuz ve sonuçlarımız iyi dedi, ama bu kadar zamandır kafayı koymamış olması kötü dedi, bundan sonra koyma ihtimali azalıyor. Yani bekleriz ama gene sezaryen olabilir, şu anda tıbbi bir gereklilik görmüyorum dedi. Biz de istersen ne zaman olur dedik, bugün olabilir dedi. İş bir anda ciddiye binince tekrar huzursuz olduk ve eve gidip düşünmeye başladık. Çok bunaltıcı saatlerden sonra beklememeye karar verdik. Doktoru aradık. Genel anestezi olsam, o gece olabilirmişim. Ben bebiş için en azından daha az zararlı diye epidural olsun dedim. O da ertesi sabah olabiliyormuş.

Karar verdik ve 31 Aralık sabahına randevumuzu almış olduk. Hayatımızda verdiğimiz en zor karardı. İçimden bebişim eğer geleceksen bu gece gelsene diye çağırmaya başladım. Bir anda tekmeler ve kasılmalar başladı. Bebiş içerde nasıl hareketler ediyor, bir kaç gündür tamamen durgun olan yavruş kıvranıyor, oynuyor. Kasılmalar devam. Diyorum olmazsa sabah gideriz ve erteleriz. Sabah hastaneye gittik. Doktor baktı, açılma yok ama kasılmalar gerçek. Dedi, istersen bekleyelim, erteleyelim. Ama içimden bir ses hayır dedi. Daha zor olacak dedi.

Dedik. Evet. Bugün.

6 yorum:

yok ki dedi ki...

Aman nasil heyecanla okudum! Yarim kaldi ama nasilsa guzel bir sonu var hikayenin, beklerim :)
Cok gecmis olsun. Umarim simdi iyi hissediyorsundur :)

Ayse dedi ki...

ben de pek heyecanli okudum. bekliyorum...
ozgur, senin bu doktoru pek tuttum ben.. bir ara ismini verirsin- bu kadar sezaryan canlisi olmayan doktoru bulmak zor bu devirde... minik kuzucugu sev benim icin.:)

yeliz dedi ki...

hikaye çok heyecanlı başladı, sonunu bilmek yetmiyor, insan her detayı merak ediyor:) sabırsızlıkla bekliyorum

kirazsevdasi dedi ki...

Ben de diger arkadaslar gibi yazının tamamini bir solukta okudum.
Ne zor karar gercekten.
Ve yine bir arkadas daha yazmis ama ne bulunmaz sahane bir doktorun varmis, normal icin bu kadar bekleyebilecek.Aynı şeyler gecti kafamdan...Evet simdi yazının devamini da bekliyoruz ama guzel yavrunu bizim icinde kokla bol bol, size birlikte mutluluklar diliyorum.

yasemin dedi ki...

gerekirse soracağım doktorun ismini :)
sezaryene karar anını kendiminkine benzettim. benim yerime sever misin bebişi?

Ozgur dedi ki...

Sevgili Yok ki, Ayse, Yeliz, Kirazsevdası ve Yasemin,
Çok teşekkürler yorumlarınız için. Böyle hızlıca toplu cevap veriyorum ki devamını yollayayım hemen:)

Doktorumun adı Lalehan Kutlay. www.bebekbeklerken.com iletişim bilgilerinde telefonu ve adresi var.
http://lalehankutlay.com/

Muhteşem bir insan, muhteşem bir doktor. Birazdan detaylarına gireceğim ama epidural için hazırlanırken elimi tutuşu var ki... Hayatta bazı detaylar var ki, bilim, dürüstlük, doğruluk, sabır, insaniyet... sözcükler gerçekten kifayetsiz, yetersiz.

Perihan Mağden oturup sohbet edebileceğiniz, dünya görüşünüze yakın güvenilir bir doktor bulun gibi bir yazı yazmıştı bir zamanlar. Aklıma o gelir.

Neyse hemen yazının devamına dönelim... Hepinizi sevgiyle kucaklıyorummmm!