9 Mar 2009

Verem Aşısı

Bugün verem aşımızı olduk. Kahraman çocuğum yine azıcık ağladı ve sustu. Gittik sağlık ocağına, hemşire teyzeye gülücükler derkenn, cızzz. Babası da, ben de üstüne eğilmişiz, birimiz omzunu birimiz elini tutar. Hemşire aşıyı yapar. Ne fena bir şey insanın çocuğunun canının yandığını görmesi. Allah sağlık versin, aşı tabi yapılacak. Gerekli ama insan bana yapııınn, o daha küüçüük diye atlamak istiyor.

Ela geldiğinden beri sanki insan türüne daha yakınlaştım. Eskiden şempazeydim anlamında demiyorum ama bir empati, bir empati sorma gitsin. Sulu gözlü, duygusal enteresan bişey oldum. Ne çok yazacağım vardı, unuttum.

Aşıdan sonra eve geldik. Şapkalar oyunu oynadık. Eloşu anakucağına koyar annesi. Karşısına geçer. Evde bulduğu bilimum bere, şapka, tülbent, şal türü malzemeyi alır. Önce beyaz bere, aaa. Sonra siyah, ooo. Sonra çingene pembesi voleyy. Mavi tülbent, o yeaaa. Yani böyle böyle derken kahkahalarla güldük. Çok güzel bir oyun tavsiye ederim. Aldığımız bir kitapta önermişler. Faydasını gördük.

Fakat sonra kızım pek huysuzlandı. Zor uyudu. Ağladı. Tarkan eşliğinde dansettik. Uyudu, bir saat geçti, uyandı. Tekrar uyumakta zorlandı. Omuzda uyuyor, hoop irkiliyor. Ben denedim, babası denedi. Uyuyor ama hoop uyanıyor. Pış pış yaptık, ninni söyledik. En nihayet babayla beraber bebişi uyutmayı bırakıp sohbete verdik kendimizi. Ama ışıklar kapalı filan. Bebiş mışııl mışııl uyudu.

Şimdi ben de uyusammmm. Gündüz uykularımı uyuyamayınca gece uyuyamıyorum, huysuzlanıyorum:) (Kızından huy kapan anne )

İyi geceler!

2 yorum:

Esra Günüşen Ertuğrul dedi ki...

bence bebişiniz uyuduğu an hemen uyumaya bakın..

Ozgur dedi ki...

Ben de öyle yapmaya bakıyorum. O gündüz uyumayınca ben de uyumuyorum. Sonuç hüsran:)