10 Eki 2009

Bir Anneye Yardım Eden...



Ben bebekken, annem hastalanmış bir ara. Anne annem çok uzaklarda, pek akraba yok çevrede, ya da çok anlamıyorlar bu işlerden, belki işlerine gelmiyor. Babam fazla çalışıyor, şimdiki babalar gibi değil o zamanki babalar. Öyle bez yıkayan baba pek yok. E tabi bezler de şimdiki bezler gibi değil. Hayat şimdiki gibi değil, daha zor. Annem bana göre çok küçük... Ortalık karışık.

Hastaymış annem. Altım değiştirilince bezler yıkanmıyor, bir leğende birikiyor. Bir gün okuldan bir arkadaşı uğramış anneme geçmiş olsuna. Bir çorba yapmış. Bir de bezleri üşenmeden teker teker yıkamış pırıl pırıl. Annem hala dua eder ona o zaman aklına geldiğinde.

Nedense çok dokunur bu hikaye bana. Resimdeki bebek ben olduğumdan mı. Bebek büyütürken bazı şeyler var ki... İnsan inanılmaz minnettar okuyor. Normal hayattaki gibi değil. Nasıl desem. Biri sana bir iş bulsa mesela, evet çok güzel bir hareket, çok mutlu olursun ve etkilenirsin ama bebişinle ilgili bir şeyde öl de öleyim gibi hissediyor insan. Daha başka. Kendime utanırım ama Ela'ya gelen her hediyeye inanılmaz sevindim, sevinçle giydirdim hep. Kızım için atılmış her adım benim için çok ama çok önemli oldu. Bedeli ödenmez.

Bu bazen, dar bir zamanda edilen bir telefon oldu, verilen moral oldu, neşeli bir ses oldu. Bazen bu bloga yazılan bir yorum oldu. Bazen annemin, sevgilinin, kardeşimin hadi azıcık uyu demesi oldu. Ela ile oynaması oldu. Kızıma kuşları öğreten annem oldu. Diş fırçalamayı öğreten kardeşim oldu. Geceler boyu kalkan, sabah işe gülerek giden sevgiloş oldu. Kızımıza deliren, onu her sabah dolaştıran, bizi yüzdürdüğü gibi onu da denize sokan babam oldu. Bizi gece gece hastanelere gık demeden taşıyan, onun için koşuşturan enişte bey oldu. Bakıcı konusunda akıl danıştığımız arkadaş oldu, tavsiye veren dostumuz oldu. Doktorumuzu öneren blogcu oldu. Epidural takılırken elimden tutan bir tanecik doktorumuz oldu. Kızımızı çok seven bakıcı ablamız oldu. Onu daha doğmadan her gün arayıp soran babanemiz, dedemiz oldu. Uzaklardan bize kitap yollayan, biberon yollayan arkadaşımız oldu. Kalkıp gelen dostlarımız oldu. Anlat anlat bitmez. Gönül borcu çok...

Bazı şeyler sözü edilmese de asla unutulmuyor. Yapılan iyi davranışlar havaya uçmuyor, hafızalarda izi kalıyor, dudaklarda dua oluyor. Keşke daha çok yapabilsek, el uzatabilsek birbirimize.

Nerden geldim buralara bilmiyorum. İnanılmaz güzel, bir o kadar yorgun ve yoğun bir gün geçirdim. Başım ağrıyor, ama çok mutluyum bir yandan. Eloşu çocuk parkına götürdük, salıncağa delirdi. Sabah martılara baktık, tam bir kuş delisi güzelim. O böyle sevindikçe insan delirecek gibi oluyor. Dünyanın güzeli, neşesi, bi tanesi.

Yani anne çevresindekiler, unutmayın ki bir anneye yapacağınız yardımın izi kuşaklar boyu silinmeyecek... Akıllardan çıkmayacak. O ismini unuttuğum arkadaşa hep minnettar kalınacak...

10 yorum:

Adsız dedi ki...

Sadece ağlıyorum...

yasemin dedi ki...

çok doğru. ben çok yalnızdım cem'i büyütürken.

Tekir dedi ki...

çok yaşa blog dostluğu. ne güzel oldu da yazdık tanıştık, akıl verdik akıl aldık...
Çok yaşa Özgür'cüm.

Iraz dedi ki...

Burdaki -İstanbul sonrası Adana- yalnızlığımın Rüzgar' ın doğumu sonrası neden bu kadar üstüme üstüme geldiğini şimdi daha iyi anladım..

kirazsevdasi dedi ki...

bense tahmin ettigimden cok daha yalniz kaldim, sudan cikmis balik hallerimi yeni yeni atabiliyorum daha.
o yuzden, kimse kimseye muhtac olmasin diye dua ediyorum hep, hep saglik olsun.

annenin ne vefali dostu varmis gercekten, otur arkadasinin bebeginin bezini yıka. allah razı olsun ondan.

Rana Eslem GULMEZ dedi ki...

yapilan hic bir iyilik unutulmuyor hakikaten hele gurbette iseniz hic.benim annem kizimin dogumuna 7 gun gec gelmisti vize alimindan dolayi(ama dogum kapisinda beni bekleyen iki arkadasimi hayatta unutamam!rabbim bizleride iyi yardimsever kullarindan eder insallah...

Demet dedi ki...

ne güzel ifade etmişsin özgür,
ben de küçücük bir bebekle çok yalnız çaresiz hissettiğim anlarda geliveren yardımı hiç unutmam nasıl bir ilaçtır o, hiçbir anne yalnız kalmasın çok zor gerçekten,

Ozgur dedi ki...

Çok dokunaklı bir hikaye değil mi...

yasemin,
anne olunca insanın yardıma ihtiyacı var. Yani birisi yavruyu beş dakika kucağında tutsa tuvalete gidiyorsun. Anne olmayanın anlaması çoook zor.

Tekir,
di mi tekirim ya, di mi yaaa:)

Iraz,
Çok zor, Allah sabır versin, iyi insanlara rastlatsın...

Kiraz,
Sen iyi hallediyosun bence. Eskiden ne iyiymiş di mi, anneler bu kadar yalnız değilmiş... Eski dediğim çook eskiden yani, daha komünal yaşarken...

Ozgur dedi ki...

Rana, değil mi... İnsanın en hassas zamanları. GÖzetmek lazım hamileleri, incitmemek lazım, sahiplenmek lazım...

Ozgur dedi ki...

Demet, kesinlikle... O kadar kıymetli ki. Teşekkürler paylaştığın için.