2 Şub 2010

Şimdiki Anne-Babalar Harika Mı?


"Şimdiki Çocuklar Harika" isimli muhteşem kitabı okudunuz mu? Okumadıysanız çocukluğunuzda çok şey kaçırdınız demektir, ama geç değil. Hemen alın okuyun. Gözlerimden yaş gelene kadar güldüğümü, defalarca, defalarca okuduğumu hatırlıyorum. Şimdi belki de yeni bir gözle okuma zamanı. Anne baba gözünden. Kitaptaki anne ve babalar sürekli gençliklerinde sınıf birincisi olduklarını ve çocuklarının "harika"lıklarını anlatır dururlar. Çocuğun yeteneğini keşfetmek için bin tane kursa gönderip sonra tümden pes etmeleri filan. Aziz Nesin'in muhteşem kitabı, okumaya doyamadığım.



Ela ilk doğduğunda ve hatta ultrasondayken "aman Allah'ım bu ne güzel kız" diye içimiz giderdi. Şimdi bakıyorum küçük tombul kırmızı yanaklı bir tavşanmış. Bugün bakıyorum, ne güzel, ne güzel, içim gidiyor. Her baktığım an çok güzel buluyorum, bir öncekinden ve bir sonrakinden daha güzel. Annelik bu: Çocuğunu herkesten daha güzel buluyorsun. Doğal olan bu. Olmayan bu (subjektif)hissinin objektif bir gerçeklik olduğunu idda etmek. (Öte yandan... kuzguna yavrusu nasıl görünür ki? Yani ya bebek kuzgunsa gerçekten? Bi de o ihtimal var.) Bence en çok kendi çocuğunu beğenmenin evrimle bir ilgisi var. En çok onu beğen, en iyi ona bak. Sahip çık. İçgüdüsel geliyor bana beğenme kısmı. Beğenmemek elimde değil, dünyalar güzeli o. Yalnız şunu biliyorum ki, her yavru her ana babaya güzel. Dünya kızımı beğenmese umrumda değil, benim için en güzel o. Öyle olacak.

Hiç yorum yok: