14 Nis 2010

Kaç Çocuk Yapmalı?

İnsan ilk çocuktan sonra önce bir kendine gelmek istiyor. Sonra çevrede ikinciler gözükmeye başlıyor. Yaş bir yandan ilerliyor, birinci bir yandan büyüyor derken...

Arada yaş farkı olması iyi, ama anne baba açısından tam alışmışken başa dönmek olmaz mı? Asıl zorluk iki çocuktan sonra diyorlar. Peki tek çocuk nasıl olur?

Kardeş sevgisi önemli.

Öte yandan kaynaklar bölüşülüyor, tek çocuğa daha fazla imkan sunma imkanı var.

Yoksa bunların hepsi boş, bol bol çocuk olmalı mı?

Ne yapmalı?

40 yorum:

Cocukla Cocuk dedi ki...

2 çocuklu anneler olarak, kardeş olmaları kalabalık aile çok güzel. Ve yaş farkı az da olsa biraz da olsa aynı zorluk aslında.

Ayşe dedi ki...

en azindan 2 tane yapmali (ben 3 diyorum ama du bakalimm), aralarinda da cok vakit olmamali... (doktor recetesi gibi oldu).

Adsız dedi ki...

"Tanrım bana üç tane, üç de yetmez beş tane, beş de yetmez..."

Çoook çocuk olmalı çook! Saldım çayıra Mevlam kayıra! Ne dert ediyorsunuz, onlar kendi kendine büyürler...

Sokaklar ne güne duruyor? Eğitim mi? O, "tuu kaka!" olalı çok oldu. Çok çocuk çok oy demektir.

Doğurun anneler...

Yelish dedi ki...

Bu aralar surekli dusundugum bir konu bu , hatta bugun uzun uzun konusup , bir cocuk daha yapmali dedik arkadasimla :)
Kardeslerimizle her seyi paylasmiyor muyuz ? Imkanlarida paylastirmali iste.
Her seyin en iyisini vermek adina onlari kardessiz birakmmali.
Biz gidiciiiz , onlar kalacak .
Egitimin evde verilen kismi da cok onemli.Milyoner olup cocuk yetistiremeyenler ama cok fakir olup , pirlanta gibi cocuklar yetistiren,mutlu ailelere baktikca hmmmm diyor insan , yapmali ! :)

sezer dedi ki...

yapmalı da...tam akşamları tekrar dışarı çıkıp flört edeceğiz derken (utandım ve buraya yazınca çok komik geldi ama burası er meydanı,böyle hissediyorum işte),ama evlat yalnız da kalmammalı,kardeşlik bilir inşallah..sanırım benim kıstasım şu, en az ilk çocuk kadar istediğimiz bir anda ve inşallah yaşlı bir anne olmadan!insan kaç yaşında doğurursa yaşlı anne olur?

Hilal dedi ki...

Ahh Özgürcüm bir süredir kafamı kurcalayan soruları sormuş, hislerime tercüman olmuşsun. ikinci çocuğu doğuran arkadaşlarım illa ki tavsiye ediyorlar hemen olmasını, yani çocuk düzene girer ve rahata erersen diyorlar, sonra zorlanırmışım:) bir yandan da evde bir kardeş demek oyun arkadaşı demek, oğlum adına düşününcede harika diyorum. velhasılı kelam, sanırım ben çok fazla beklemek istemiyorum şu durumda:P haa bu arada oğlum şu an 16,5 aylık.

Benden Bizden dedi ki...

Henuz anne degilim, anne adayiyim ama daha birinci yoldayken ben de ara sira bu soruyu soruyorum kendime. Sonucta biz gidince (Allah sirali olum versin derler) geriye cocuklar kalacak ve tek cocuk kalmasindansa birden fazla kardes kalmasi daha iyi bence.

Gerci siz 3 dogurursunuz, buyuyunce bir de bakmissiniz dunyanin dort bir yanina dagilmislar, birbirlerinden kopmuslar falan. Ya da evlenince kendi ailesini unutup esinin tarafiyla daha hasir nesir olan evlatlariniz olmus. Hersey mumkun sonucta! Bazi seyleri kontrol edemezsiniz bir noktadan sonra.

Bir de Turkiye sartlarinda cocuk yapip onu iyi bir sekilde yetistirebilmek, iyi imkanlar sunmak butceyi genelde sarsan bir durum. Ingiltere'de daha hamileyken basliyor maddi yardimlar. Cocuk yardimlari, vergi kesintileri, ustune duzenli nakit para yardimi, devamli devlet destegi var cocuklu aileler uzerinde. Hal boyle olunca burada kimse uzun uzun dusunmuyor kac couk yapsam diye! Ev yardimi, saglik yardimi, akliniza ne gelirse devlet vatandasa sagliyor.

TR'de ise bir ev sahibi olmakla geciyor orta halli bir ailenin en az 10 yili. Cocuk olunca ekstra maddi olanaklar gerekiyor. Anne-babadan yardim gelmezse maddi-manevi cokus oluyor ailede.

Sonucta birden fazla cocuk, cocuga bencillik etmemek icin gerekli ama maddi-manevi sartlari saglamak TR'de malesef cok zor. Hal boyle olunca kukumav kusu gibi daha coook dusunuruz biz :)

Sevgiler..

Zamansiz uyanan ve tekrar uyuyamadigi icin bloglara saran bir blogir :)

senem dedi ki...

Ahhh Ozguranne, tam da bu sabah Neva'nın bebeklik kıyafetlerine bakıp eşimle kendi kendimize sorduğumuz soruları soruvermişsin burada. Hoş, o şiddetle karşı ikinciye. Zor geldi tabi. Bense tüm zorluğuna rağmen mutlaka ikinci bir çocuk olmalı diyorum. Çocuğun evde birlikte oynayabileceği, yeri gelip kavga edeceği, yeri gelip omuz omuza verip anne babaya cephe alacağı bir kardeş şart. Aksini düşünemiyorum bile.

Başak dedi ki...

Ben oğlumun kardeşi olsun diye 2.yi doğurdum açıkçası. Birinciden sonra ne olacak dedim büyütürüz kolay olur dedim,ama 2 çocuk bence çok zor insanı çok zorluyor özelliklede anneyi. Tabi bunlar benim görüşüm birde 2.ler çok çabuk büyüyor ve gerçekten de acaip keyifle büyütüyorsunuz. Yine de kafaca da bedenen de çok yorgunum ben.

zssm dedi ki...

bence anne baba açısından en iyisi tek çocuk ama kızımı düşününce... dünyada kardeşin yerini hiçbir kimse tutamaz...
kızımı düşündüğümden iki çocuk... Rabbim nasip ederse bir tane daha...
eee yeter...

NİHAN dedi ki...

çocuklarımın arasında 19 ay var ve ikinci çocuğum doğduktan tam 1 yıl sonra aynaya bakabildim desem yalan söylemiş olmam. ama tüm zorluğuna, yorgunluğuna rağmen çok güzel günlerimiz de oldu. şimdi kızım 3, oğlum 1,5 yaşında onları birlikte oynarken görmek, elele görmek tarif edilmez mutluluklar yaşatıyor bize..ikinciyi yapanlar şiddetle tavsiye ediyorlar demi:) ben 3.yü düşünenlere hele bir 2.yi yapın diyorum. tabi maddi imkanlar da giriyor devreye. ev işlerine yardımcı, temizliğe yardımcı, çocuk bakımına yardımcı olabilecek birilerini finanse etme gücü varsa işler kolaylaşır büyük ölçüde...

Tibet'in annesi dedi ki...

devletimiz 3 çocuk dedi ya, daha düşünecek ne var :P
Şaka bir yana kardeş olmalı aslında ama kardeşi olsun diye olanakları kısıtlamakta ne kadar sağlıklı bilemiyorum (bunu kendime söylüyorum, yanlış anlama). Şartların uygun olduğu zamanı beklemek lazım, tabii yaş iyice ilerlememiş olursa (bunu da kendime söylüyorum :P)

ilknur malcı dedi ki...

çok yorgunum özgür çokk.eşimin aşlesi kardeşi benim ailem çok yordu beni.kardes mi? hayırlı bir kardes.yoksa hayır diyorum ben kardes olayına.

kuzunun annesi dedi ki...

Annelik hamilelikten itibaren zamanının büyük kısmını cocuguna vakfetmen , ister istemez kendi isteklerinden calman demek . Uykusuzluktan bir süredir öldüğüm , ve bir süre daha böyle devam edecegini düşündüğüm için ben 2. ye siddetle hayır diyorum .
Niye yalnız kalsınlar canım, sosyal olsunlar, arkadasları olsun.Bazen yakın dostlarda kardes gibidir. benim öyle arkadaslarımda var. 3 kardesiz , büyürken hep birbirimizi yedik abimle düşünüyorumda. Kardesimde var , kazık kadar olduk , herkes ayrı sehirde herkes kendi hayatının peşinde . Belkide aramızda 5-6 yas oldugundan hiç öyle arkadas gibi büyümedik biz , hep abi abla olduk yani. Belki ondan böyle düşünüyorum . Yalnız hissettiğimde ( hayat telasesi- kendi işleri gücleri) yine yalnızdım . Sonucta abinde olsa kardesinde olsa yalnızlıgına aman amanda care olmuyorlar bence :))
Neyse , ben yapmayacagım sanırım , imkanlarımızın en iyisini sunarak büyütmeye calısacagız yavruyu.

yeliz dedi ki...

Eğer evde çocuğumla birebir ilgilenme şansım olsaydı, maddi ve manevi anlamda beni zorlamayacak olsaydı, isterdim ve aralarının da max. 3 yaş olmasını dilerdim. Ablamla arkadaş gibiyiz, ve kardeş sevgisi ne demek çok iyi biliyorum. Ama tek çocuk olarak büyümüş arkadaşlarım var, kardeş ne demek bilmediklerini söylüyorlar, bilmedikleri birşeyin özlemini duymadıklarını söylüyorlar. büyük konuşmamak lazım ama sadece kardeşi olsun diye sadece onun için tekrar çocuk yapmazdım.

Defnenin Annesi dedi ki...

Ben ana okul arayisindayim bu aralar fiyatlari ögrendikce hayir hayir ikici asla diyorum. Asar bizi bu...
Eger bir gün yine almanyaya dönersek, kizimi evin yanindaki okula gönderebilirsen, ögleden sonra sokaga ciktip özgürce oynayabilirse belki 1 tane daha olur (inanilmaz kötü bir dogum tecrübesi gecirmeme rahmen). Ama Türkiyede sanirim cok zor... 3 yasinda bir cocugu burada firina ekmek almaya gönderebilirmisiniz, sokakta yanliz oynamasina? Bence istanbulda cocuklar biraz mahkum gibi yasiyorlar.
Belki ileride sadece defne icin tekrar almanyaya döneriz. Sebze almak icin yine bir servet öderiz, günese ve denize hasret kaliriz, türkler hakkinda sürekli kötü seyler duyariz ama kizim özgür kiz olarak yetisir belki birde kardesi olur.
Benim 2 kardesim var, ama yilda sadece 1-2 kere görebiliyorum :-( herkes herkese uzak oluyor bazen...

Anne İş'te dedi ki...

Biz bir tane daha istiyoruz ama seneye(amin,inşallah)İlk gebeliğim tek yumurta ikizleriydi;16.haftada kaybetmiştim:(( Şimdi yine hayırlısı ile aynısını diliyorum.Çünkü yaşım 34 ve ben en az 3 çocuk istiyorum.Ama devlet baba dedi diye değil...

Kremali'nin annesi dedi ki...

Bence kisi sevgisini, ilgisini, maddi / manevi birikimini adil bicimde bolusturebilecegine eminse birden fazla cocuk sahibi olmali. Lakin adalet cok goreceli bir kavram. Anne / baba adil oldugunu dusunse bile cocuklar hayattaki gorece basarisizlik ve mutsuzluklarini kendilerine degil de anne / babalarina fatura edebiliyolar maalesef. Velhasil bu cok karmasik bir konu ve yaman bir imtihan vesilesi. Ben kendi adima ikinci icin gec kaldim bile. Ama adaletle ilgili endiselerim olmasa bu yasta bile dusunebilirdim ikinciye cesaret etmeyi. Allah'tan hayirlisi...

dağlar kızı dedi ki...

Kardeş önemli bence. Ben kardeşimle paylaştıklarıma bakıyorum da (benden 5 yaş küçük erkek kardeşim) muhteşem. Yani her anlamda destek, hem sevincimi hem üzüntümü paylaştığım, koşulsuz şartsız her durumda benim yanımda olacağını bildiğim biri.

Kızımın da ileride bu şekilde hissettiği biri olsun isterim hayatında bizden, eşinden, çocuklarından başka.

Öte yandan zor bir durum ikinci çocuk. İstanbul'da, günümüz koşullarında çok zor. Kızım için her türlü fedakarlığı yapabilirim. Ama ona kardeş yapmak, aynı zamanda onun da fedakarlık yapması anlamına geliyor.

Yine de herşeye rağmen eminim kendiliğimden hamile kalıversem,
hoplaya zıplaya doğururum sanki:)

Özgür, basmışsın yine bam telimize, helal olsun...

yasemin dedi ki...

Kararsızım. Kararsız olma sebebim maddi imkanlardan çok manevi durumlar. Maddi imkanlar beni o kadar düşündürmüyor dediğimde lütfen bu "biz çok zenginiz" olarak algılanmasın. Karı-koca çalışıyoruz. Evimiz kira, idare ediyoruz bir şekilde.

Beni bu aralar en çok düşündüren şey, belki size komik gelecek ama, ikinciye hamile kaldığımda 1.yi istediğim kadar kucağıma alamayacağım. Ya kızım bana küserse:( 2,3,4,5 hepsine yetecek kadar sevgim var ondan şüphe etmiyorum sadece zamandan ve gücümden şüpheliyim.


Bugün evden çıkarken barut gibiydim, hiçbirşeye yetişemiyorum, kendime bakamıyorum, ne doğru dürüst yemek yiyorum ne üstüme başıma dikkat ediyorum. Belki 2. olunca, daha bir rahat olacağim, herşeyin iyi olmasini -dikkat edin mükemmel demiyorum- beklemeyeceğim de idare eder olmasi ile yetineceğim. Dedim ya kararsızım.

Bir de lohusa iken yaşadiklarim, daha doğrusu başkalarının bana yaşattıkları var. annem, eşim, aileler. Doğumda biz, meleğimin sorunlarından çok eften püften dünya sorunlari ile ilgilendik, çok üzüldüm, çok yıprandım. Şimdi ikinciyi yapmaya korkuyorum.

Biz iki kızkardeşiz. Yıllar, yaşananlar, bizi iki ayrı şehirde büyüttü,okuttu; evlendikten sonra da aynı şehirde yaşamaya başladık hatta evlerimizin arası araba ile 5 dakika. Ama çok sık görüşemiyoruz ya da görüşmüyoruz. Daha kızımı görmeye gelmedi teyzesi, düşünün durumu. Ya kızım da kardeşi ile bizim gibi olursa diyorum, korkuyorum.

Sonra yolda elele tutuşmuş yürüyen iki kardeşi görüyorum; bebek arabasında iki abisinin top oynamasını izleyen 15 aylık yavruyu görüyorum; kardeşini uyandırdı diye annesine "anne ceza" diyerek kendi kendini cezalandıran ablayı görüyorum; eşimin 2 kardeşine olan düşkünlüğünü, o 3 kardeşin birbirini nasıl koruduğunu, eşimin onlara toz kondurmadığını görüyorum.....

Kararsızım çok kararsız.

FADİŞ dedi ki...

Benim bir çocuğum var Allah bağışlasın, korusun, hayırlı evlat yetiştirmeyi nasip etsin hepimize. Şu anda bir çocuk daha düşünmüyorum, oğluş henüz çok küçük fakat kuzenleri var tam üç tane. 7,4 ve 2.5 yaşlarında, hepside erkek çocuk. Oğluşumun abilik bakımından zengin olduğu kesin. Kuzenleriyle bağını sıkı kurması için elimden geleni yapacağım, onlarda kardeş sayılır, kardeş eksikliğini hissettirmeyeceklerine eminim.

GüCüBe dedi ki...

2 Kız , 1 Erkek ideal, aralarında da en fazla 3 yaş olamlı :=))

Gönül bunu ister ama şartlar zaman zaman düşünmeden 2.yap, zaman zaman yok canım kızımızda var :=)) nasıl olsa bir tane yeter..

Çoğu zaman kardeş şart..

Son kararımız kardeşi olmalı, çok fazla arayı uzatmadan..

Allahın izniyle İnşallah sağlıkla,Fazla kiloları verdikten hemen sonra :=))

Sevgiler.

gunebakan dedi ki...

kardeşsiz bir insan ve 2 çocuk annesi olarak ahkam keseceğim bir konu açmışsın özgürcüm.
bu konu o kadar göreceli ki maalesef tek bir doğru yok.
herkesin yaptığı en doğrudur diye kıvrak bir cevap vereceğim ben. bu konuda bir post yazmayı düşünüyorum hatta.
kardeşsiz büyüdüm. keşke bana sunduklarının yarısı olsaydı da bir kardeşim olsaydı dedim, hala da derim.
o yüzden 2.yi istedim. ilk günler çok zor geçti. hala da kolay değil. ama günler geçtikçe güzelleşiyor hayat. üstelik çalışan ve yoğun çalışan bir anneyim. buna rağmen iyi ki doğurmuşum şu ufaklığı diyorum...
detayları bloğumda yazayım barim. bana da post konusu çıksın...

Vuslat dedi ki...

Benim kızım 7 yaşında hatta Ocak ayında 7 yaşını doldurdu. Demek ki şimdi hamile kalsam bile kardeşiyle arasında 8 yaş olacak ama kendimi hala hazır hissetmiyorum. Fiziksel olarak bir kere hala hazır değilim. Yuh diyeceksin ama üzerime yapışan kilolar benim en büyük engelim bir kere. Maddi olarak ise belki şimdiden sonra ikisinin masrafı o derece koymaz çünkü biri okula başlarken öbürü liseye gelmiş ve belki de burs falan kazanmış olur diye umuyorum. Aslına bakarsan kızım çok kardeş delisi. Aileye, vatanına falan düşkün bir çocuk. Ona baktıkça bu kadar kardeş meraklısı bir çocuğun kardeşsiz kalması haksızlık diye düşünüyorum ama işte şartlar...Her sabah yataktan zor kalktığımda ya şimdi bir de ağlayan bir bebek olsaydı evde diye düşünüyorum. Biliyorum o dönemleri de illaki geçici ama bence araları kesinlikle çok yakın olmamalı. Birisi kendini kurtarmış olmalı. 5 yaş ideal bir yaş farkı ama ben kariyer vs gibi sebeplerden o dönemi kaçırdım. Umarım sen kaçırmazsın.

blogcuanne.com dedi ki...

Ben de en az iki diyenlerdenim. İkinciyi yeni yapmış ve uykusuzluktan bayılmakta olmama rağmen henüz iflah olmadım. Tabii ki birkaç sene sonraki rahatlığa alışırsam ne yaparım bilemem.

Yaşım daha genç olsa, maddi olarak da rahat olacağımı bilsem dörde kadar çıkardım herhalde :)

alkan dedi ki...

dört kadın her birinden birer çocuk :))))) desem beni linç eder misiniz?...

MISSRED'S DIARY dedi ki...

Ben çocuk yalnız kalmasın diye ikinci çocuğun yapılması olayına karşıyım. Her şey bizim istediğimiz ve de öngördüğümüz gibi olmayabiliyor çünkü. Sırf ilk çocuklarına kardeş olsun diye evlilikleri iyi gitmediği halde bebek yapan bir aile dostumuzun ne yazık ki down sendromlu çocukları oldu, tabi bu çok olumsuz ve uç bir örnek ama istiyorsan ve eğitim olanaklarını en iyi şekilde sağlayabileceksen ikinci, üçüncü hatta dördüncüyü bile yapabilirsin. Aradaki yaş farkının az olması, çok olmasıyla da ilgili yine aynı fikirdeyim, sen ne zaman 2.ye hazırsan o zaman olmalı, yoksa 2 sene fark olmalı, en az 5 yıl olmalı vs. gibi söylemler bana pek de mantıklı gelmiyor.

OzGe dedi ki...

Bu konuya mantıklı oarak cevap vermek için henüz yeterince zaman geçmedi benim için (kızım 5 aylık), ama ben hamileliğimi çok sevmiştim arada o günleri çoook ozluyorum :)))hamile kalsam ama mesela kızım 5 yaşına gelince doğursam gibi fantastik düşüncelere sahibim...

Anne ve Bebisi dedi ki...

Ozgurcum cok goreceli ve tamamen aileye gore degisen bir karar bu bence.

Anneannemler 7 kardes, birisi cocukken vefat etmis, geri kalan 6 tane tamamen birbirinden habersiz. Ustelik tamami ayni ilin sinirlari icinde oturuyor :) Simdi anneannem de vefat etti. Sadece erkek kardesi olan, buyuk dayim ve ailesi ile gorusuyoruz ailecek.

Bunlar bir de eski toprak, eski insanlar. Kimbilir hangi sebeplerden birbirlerine kustuler, kapris yaptilar ve gorusmuyorlar. En son hepsinin bir araya toplandigi zaman bir bayram gunuydu ve sanirim ben 12-13 yasindaydim. Neredeyse 20 yildir bir daha hepsini bir arada gormedim maalesef.

10 kardes olup kardessiz de kalabilir insan. Hic kardesi olmadan kardes gibi yakin dostlariyla bir omur de gecirebilir.

Bunun disinda, ekonomik sartlar vs'ye de cok takilmiyorum. Esim 3 kardes ve fakir bir ailenin cocugu. Esim ve kizkardesi Bilkent ve Koc'ta burslu okudular. Onlar kendilerini kurtarinca da en kucuklerini okuttular. Benim kayinvalidem ilkokul mezunu bir insan. Hayatinda, herhangi bir egitim felsefesinin, cocuk yetistirme metodunun adini duydugunu sanmiyorum. Ancak hepsi birbirinden mutlu, ozguvenli, karakterli, kendilerine ve baskalarina faydali olmak icin calisan, kendileriyle ve baskalariyla barisik 3 cocuk yetistirmis. Buradan hareketle, 1 cocuga x birim kadar sunu sunu sunu ve bunu veririm de, 2 cocuga x/2 kadar verebilirim ancak diye dusunmek de bence cok anlamli degil. 1 cocuk dogurursun butun imkanlarini ona akitmak icin ama cocuk 5 yasina geldiginde bu hayatta bes parasiz ve yapayalniz da kalabilir Allah korusun. Neyin garantisi var ki? Kim 3 yil sonra su anki durumunda olabileceginin garantisini verbilir ki?

Kendi adima, en az 1 tane dogurmak istiyorum. Hatta ikiz olsalar cok sevinecegim :) Neden 3 tane olmasin? Gerci Turkiye'de aciklama yapmis galiba bir ara basbakan, 3 cocuk konusu Turkiye'nin hassas konularinda galiba ama beni baglamaz :P Bizimkiler oyu buradakilere atar muhtemelen :P

Ek olarak, ister baska biyolojik cocugum olsun, ister olmasin, en azindan 1 tane de evlatlik almak istiyorum. 2 de olur, belki 3 de.. Sicak bir aile yuvasindan, tatli dil, guleryuzden daha fazlasini istemeyen pek cok yetim cocuk var Turkiye'de ve dunyada. Neden onlara sicak bir aile yuvasi sunmayalim?

a.y. dedi ki...

Özgür anne,
Doğum yapar yapmaz ikinciyi istiyordum ama sonra zaman geçti, hakkıyla çocuk büyütmeye çalışmanın ne kadar zor olduğunu gördük. Ne ben de ne eşimde ikinciyi isteyecek hal kalmadı. Öte yandan inanılmaz kilo aldım, yaş da kemale erdi sayılır yani ben kiloları verip ikinciyi doğurana kadar olurum rahat rahat 35-36 bir şeyleri riske etmeye değer mi?
Öte yandan ben 13 sene tek büyüdüm, ne kadar çok kardeş özlemi çektim, arkadaşlarım kardeşleri ile oynarken ne kadar imrendim iyi hatırlıyorum. Oyüzden de bir tane daha doğurmazsan hafif vicdan yapabilirim gibi geliyor:( Ne bileyim ya doğururum herhalde. Ama diyorsan idealinin kaç olduğuna inanıyorsun ? İtiraf ediyorum ki bu konuda hükümeti destekliyorum allahın hakkı üçtür :)) Şöyle 2 kız bir oğlan hele en idealidir. Ama ben yapabilir miyim? Asla :))

İlknur dedi ki...

Anne ve bebisinin yazdiklarinin altina kocaman bir imza atiyorum.
Oyle incigini cincigini dusununce ne cocuk yapmak icin uygun zaman var ne de yeterince maddi imkan. Cocuk yetistirmek maddi imkanla dogru orantili bir sey degil. Tabi ki Allah yoklugunu gostermesin cok zordur ve bazi insanlar sirf bu yuzden hayatin aci gercekleri ile cok erken tanisiyorlar ama bazi seylerin ayarlamasi yapilabilir. Bu ulkenin butun basarili/mutlu/zeki insanlari zengin ailelerden cikmiyor hatta cogu yerde goruyoruz ki zorluklarla buyumus insanlar daha azimli bir seyleri yapmak icin daha hirslari var. Onemli olan sizin evde cocuga verebildiginiz ilgi sevgi ve egitim.

ben basbakan akil etmeden evvel de diyordum simdi de diyorum 3. Bizim bocuk 8-9 aylik oldugunda ozlemistim minik bebek hallerini.

Adsizin da kadin mi erkek mi oldugunu ismini bizimle paylasmadigi icin bilemedik ama kadinsa dogurmasin erkekse de hic cocugu olmasin mahrum kalsin o muhtesem duygudan daha da buyuk ceza mi olur diye cemkiresim var. Her zaman boyle agresif deelimdir ama bugun tam havamdayim :)

Ozgur dedi ki...

Merhaba dostlar... Bütün gün yorumları okudum. Her biri başlı başına bir yazı gibi resmen. Benim kardeşim ben 8 yaşındayken doğdu. O kadar çok istemiştim ki gelmesini. Geldiğine hep çok sevindim, hem çok mutlu oldum. O olmasa aynı insan olmazmışım. Çok iyi olmuş böyle...

Şöyle bir şey düşündüm. Teker teker yanıt vermek yerine ben akşam oturup bütün bu yazılanları birleştirip bir yazı yazayım. Öyle tartışmış olalım.
Çok teşekkür ediyorum yazılara. Bir yanım istiyor, bir yanım korkuyor, bir yanım bekle diyor, bir yanım...

Sadece iki konuda yorum yapıp kaçayım... Eşinin dört erkekten dört çocuk yapmasına ses çıkarmayan bey var mıdır?
Başbakan 3 çocuk derken bizim gibi Tc koşullarında çalışan kadınları, süt iznini alamayan kadınları değil de ciple gezen ablaları kastetmiştir diye düşünüyorum. Neden devlet okuluna göndermek istemiyoruz çocukları? Neden devletimin kreşleri anaokulları yok neden?

Bu soruların çoğu Türkiye'de yaşıyor olduğumuz için ne yazık ki... Ah.. ah.

Işık Örsel İmir dedi ki...

merhaba, ben7.5 aylık ikiz annesiyim, bir kız bir erkek. Hayatta en çok istediğim şey buydu, 2 çocuğum olması. Aynı anda olmuş olması muhteşem, çünkü ikiz olmalarını da çok istiyordum. Çok ağır bir hamilelik geçirdim, sonraki 3-4 ay da kabustu ama şimdi alıştım artık, keyfini sürüyorum arada.
Endişenizi çok iyi anlıyorum, bu süreci tekrar yaşamak korkutuyor ama kardeşlik bana göre çok özel bir şey ve çocuğunuzdan bu duyguyu esirgemeyin. Tabii kendiniz için de çok hoş, onları birbirine emanet edebilmek de güzel. Ben tekrar hamilelik yaşamayı çok isterdim, artık öyle bir niyetim yok ikizden sonra :) Hayatım hep mama yedirip bez değiştirerek geçecek ve asla işime dönemeyecek gibi hissetsem de farkediyorum ki hayatımda hiç bir iş beni bu kadar mutlu etmedi.

Bana sorarsanız en azından bir kardeş iyidir, hiç bir dost kardeş yerine geçemez, çok dost kazığı yemiş biri olarak böyle düşünüyorum.

Sevgiler

MISSRED'S DIARY dedi ki...

Devlet okuluyla ilgili bir şey söylemek istiyorum Özgür Anne. 2 kuzenim var. Biri 4.sınıfa kadar devlet okuluna gitti gayet iyi bir öğrenciydi,4-5 ve ortaokulu özel okulda devam etti, şimdilerde "sınıfta bırakamazlar çünkü parasını veriyoruz" diyen bir çocuğa dönüştü. Ne genel kültür, ne matematik ve fen alt yapısı hiçbişey yok. Orta 2 ye giden çocuk Türkiye'de kaç bölge var bilmez mi? Hiç değilse yaşadığı bölgedeki şehirleri sayamaz mı? Bir diğeri 5 yaşından beri kültür koleji ve sonra bahçeşehir kolejinde okuyan annesi boğaziçi üni. mezunu kuzenim ise ( o da orta 2 ye gidiyor) geçen gün bir dizi esnasında bize "Atatürk hangi yılda öldü ki?" diye sordu ve şok oldum, güya yıllardır İngilizce görüyorlar konuşmaya kalksan vasatın altında dersin. Ayrıca özel okulda çocuklar "yok" kavramını unutuyorlar, ilkokul çocuklarının elinde i-phonelar, netbooklar. Esas mesleğim öğretmenlik ama stajyer öğretmenlik dışında yapmadım mesleğimi, staj yaptığım 1 senelik bir deneyim ve çevremdeki çocuklardan gördüğüm kadarıyla eğitim sistemine karşı çok doluyum. Bence eğitim sistemiyle ilgili de bir post yapmalısın bak insanlar nasıl ağlayacak bu konuyla ilgili:((

NURAY EGE dedi ki...

kesinlikle tek çocuk hiç çocuk derlermiş.mutlaka kardeşi olmalı.anne ve babasıyla paylaşamadığını kardeşiyle paylaşmalı.benim şuanda ki hamileliğim zor geçiyor olsada ne olursa olsun allah yardım ediyor ben birinciyi bile doğuramadan 2. çocuk planlarına geçtim bile:))) pozitif düşün caNIM BENİM

Adsız dedi ki...

Bakınız elbette hemen hemen her mutlu aile en azından 1 çocuk sahibi olmak ister.

Ancak sadece istemek işin başı bile değildir.

Avrupadan dem vurup hep bahsediyorsunuz.Orada devlet çocuğun beslenmesini, eğitim bedellerini güvence altına alıyor.

Bizde Allah kerim felsefesiyle çocuk gelsin rızkıda gelir mantığı ile ailenin ekonoik altyapısı oturmadan ve eşler birbirini karakterini , alışkanlıklarını tanımadan evlenir evlenmez çocuk yapıyorlar.

Maalesef bu ülkenin insanına sunduğu imkanlar gittikçe eşitsiz ve adaletsiz bir hale gelmektedir.

Türkiye'nin nüfusu zaten oldukça gençtir bugün için ve bir süre daha böyle gidecektir nüfus artış oranı
belli bir yüzdeyi koruduğu müddetçe.

Bugün doğan bir çocuk maddi durumu düzgün, mutlu bir ailede yetişip iyide eğitim alabilirse ilerde bir yerlere gelme ihtimaali de yükselir.

Ancak gençlerin büyük kısmının bulunduğu vasıfsız çoğunluğun olduğu grubun içine aldığı yetersiz eğitim ve sınırlı olanaklar nedeniyle düşerse hayatının kalan 40-50 yıllık kısmını güç bela geçinmeye çalışarak ve size bu adaletsiz dünyaya onu getirmenize vesile olduğunuz için iyi dileklerini sunacaktır.

Çocuk yapmak hiç sorun değildir.Ebeveynlerin %90'ının çocuk yapamamak gibi bir sıkıntısı yoktur.

Ama çocuğu çağın koşullarına uygun şekilde yetiştirmek büyük
sorundur ve sorumluluktur.

Bugün Türkiye'nnin yaşadığı sorunların en büyük nedeni maalesef
faydasız nüfus olarak yada çöp nüfus olarak tabir edilen nüfus
yüzündendir.

Bugünkü çağın koşulları vasıfsız ve niteliksiz nüfusa rağbet
etmemektedir ve bu zamanla daha da artacaktır.

Geçen gün haberi vardı medyada .

Abd 'de bile 4000 yeni üretim tesisi kurulmasına rağmen yaratılan
istihdam ççok sınırlı kalmış durumdadır ve abd yönetiminin başını
da ciddi ağrıtmaktadır bu sorunun nnasıl aşılacağı.

Eğer bu dünyaya çocuk getirecekseniz onun ilerde geleceğini güvenceye
alabilmesini sağlayacak maddi altyapıyı da oluşturmanız bugün için şart
gibi bir şeydir.

Yoksa mutsuz ve ümitsiz vatandaşlar ordusuna katılır bugün dünyaya
getirdiğiniz çocuk.

Adsız dedi ki...

çoçuk yapmak kolay adam yapmak zor memleketin çok çoçuga değil adam gibi adamlara ihtiyacı var heralde yakında onuda ithal ederiz

Onurr onur dedi ki...

bence en fazla 2 çocuk.tabi bu benim görüşüm çünkü çocuk yapması kolay. önemli olan onu dünyayı getirdikten sonra iyi bir gelecek sunmanın yanı sıra sorumluluklarını ve her türlü maddi manevi ihtiyaçlarını kadar yapar hekarşılamak anne ve baba için mutlak görevdir. yoksa isteyen istediği rkesin kendi tercihi.

Adsız dedi ki...

Benim 3 çocuğum var....4 üncü de olsun isterim. Varmı evlat kadar değerli bişey ya. Allahın bir kadına verebilecegi en güzel armağan. Biz 6 kardeşiz....hepsi iyiki varlar. Helal olsun anama :). Bence en az 3 olmalı

Adsız dedi ki...

BENCE TEK ÇOCUK TA OLUR.GÜNÜMÜZDE TEK ÇOCUK NORMAL ARTIK.İLERİDE YALNIZ KALMASIN DİYE 2.ÇOCUK YAPILMAZ.ANNENİN YAŞIYLADA İLGİLİ ANNE GEÇ ÇOCUK SAHİBİ OLMUŞSA TEK ÇOCUKLADA KALABİLİR.TEK ÇOCUK OLMAK NORMALDİR.AMA BUNU SORUN HALİNE GETİREN BİZİM TOPLUMUMUZDUR.