24 Oca 2011

bugün

Bütün bir gün kıvrandım. Geldim, gittim. Uğur Mumcu katledileli 18 yıl olmuş gibi bir cümleyi kuramadım.  Ela sorsa ne derim bilemedim. 18 yıl nasıl geçmiş. Ben 16 yaşındaydım. Biraz karamsar çokça umutluydum. Başka bir dünyada yaşıyordum. Şimdilerde hatırladığımda şaşırdığım...

Fark şurdaydı aslında. Uğur Mumcu yazmaya başladığında aklına eseni yazan, duygulara hitap eden biri değildi. Düşüncelerini, bilgilerini yazıyordu. Araştırmacı-gazeteciydi. Oturduğu yerden bir görüşe hizmet edecek şekilde ahkam kesmiyordu. Karamsar, tepeden bakan bir tarzı yoktu. O günlerde anımsadığım, biraz espri, biraz kara mizah, çokça bilgi... Söyleşileri vardı televizyonda. İzlemiştim.

Onu kaybettiğimiz gün babamı ilk kez ağlarken gördüm. Çok dokunmuştu bana. Sadece çok sevdiği birini kaybetmek değildi, aileden birinin göçüp gitmesi değildi. O bomba içimizde bir yerde patlamıştı. Evin içine düşmüştü. İnanamamıştık. O gün umutlarımızın kırıldığı gündü. O gün ve başka günlerde iyi güzel günlere inancımız sarsılmıştı. Sonrası kötüleşti...

Olaylar karşısında iki çeşit tepki var. Birincisi duygusal. Ne kadar yazık, vah vah hallerimiz. Facebookta like eden hallerimiz. Tepkisiz, etkisiz, kendi içinde.  Ordan hiç bir şey çıkmıyor ne yazık ki.

6 yorum:

blogcuanne.com dedi ki...

Annemin "Ah, olamaz, olamaz!" diye bağırdığı hala gözümün önünde.

Uğur Mumcu'nun gidişi ülkenin de geriye gitmesi adına (negatif) bir dönüm noktası oldu demek çok abartı mı olur?

İkiz Annesi dedi ki...

O kadar sene ne kadar da çabuk geçti ama acısı hala taze.İnanamıştım ve hala da inanmak istemiyorum aslında..Blogcu Anneye tamamen katılıyorum dönüm noktası oldu kesinlikle.

Iraz dedi ki...

Benim acil anneme ihtiyacım olduğu bir andı, bas bas bağırıyordum bahçeden "anne geeeel" diye, hiç o kadar uzun süre beni cevapsız bırakmadığı için panikleyip durmadan "annneeee anneeee" diye bağırmaya başlamıştım..En sonunda annem sofaya çıkıp "sus biraz, uğur mumcu ölmüş, bağırıp durma" demişti..ben 12 yaşındaydım ve kim olduğunu bilmiyordum bile, annem bana öyle bağırmazdı, önemli biri olmalı dedim, tanıdığımız biri sandım,çok sonra idrak ettim Uğur Mumcu' nun ölümünün ülkeme olanların izdüşümü olduğunu ..
Sonra yas tuttu ailem, halalarım, annem, babam..
Ve yas sırası bizim kuşağa geçiyor, ben bazen çok korkuyorum, herneyse...

egenin annesi dedi ki...

"Ela sorsa ne derim bilemedim" ....
"Ege sorsa ne derim" "Gittiler oğlum, ha biz mi? UĞURLAR OLSUN dedik, el salladık her gidenin ardından. Başka da bişey yapmadık, yapamadık"
Gidenleri saymaya yürek dayanmaz... Yattıkları yer nur dolsun...

anne kaleminden dedi ki...

1994 üniversite sınavlarına hazırlandığım yıldı. aslında gidişinin bıraktğı etkiyle daha çok tanıdık onu. hep hatırlamalı, hatırlatmalı, anlatmalıyız...

anneCan dedi ki...

" anne,babama nasıl söyleyeceğiz" diye bağırışım kulakarımda hala.Ve evet biz de babamı ilk kez ağlarken görmüştük o gün.

Adım adım değil,koşar adım geriye gidiyoruz o günden beri...