21 Şub 2011

Hızlııı Blogger Geldi ve Gidiyor...

Tam olarak beş dakikam var bu yazıyı yazmak için.

Dün gece döndük Antalya'dan. Özledik, özledik... Kitaplar da almıştık kızımıza ama koşma telaşesiyle uçakta unutup indik. Bundan bahsederken Ela duydu ve "anne kitaplar nerde anne, baba kitabımı ver" diye tutturunca ne kadar yanlış bir iş yaptığımızı anlamış olduk. O yorgunlukla tühh unuttuk denir mi. Denmez. Olsun koklaştık, öpüştük.

Çok eğlenmişler. Ela, teyzesi, anneannesi. Hafta sonu dedesi yalnız bırakmamış, koşmuş gelmiş uzaklardan. Ela uzun zamandır dedem de dedem diye sayıklıyordu, çok sevindim. Kızımın yüzünde güller açmış, neşeli neşeli oynamış, uyumuş. Evde güller açmış, her yer pırıl pırıl temiz, yemekler mis, duvarı bile boyamış babam ve bilimum tamirat işi, yapıcam diyip elimizi bile süremediğimiz binlerce detay düşünülmüş, yapılmış bitmiş, damacananın ucuna kadar. Teşekkür kelimesinin saçmalaştığı bir noktadayız. Annem, babam, kardeşim... Allah başımızdan eksik etmesin. Ana yarısı, ana iki katı ve bir baba bıraktık, kolay mı. Ela gerçekten mutluydu. Öbür dede her gün aramış, konuşmuşlar.

Yoğun ve güzel zamanlar geçirdik. İnsan vır vır konuşunca bir anda eve gel, adapte olamıyor. Dün gece rüyamda konuşmaların devamını gördüm. Seminerler kafamda sürmeye devam etti. Bugün de çoook iş var beni bekleyen. Bir merhaba diyeyim ve kaçayım istedim. Daha bavulları açmadım yani öyle düşünün...

Küçükken ailenizden ayrı kaldınız mı hiç? Bir hafta filan mesela? Nasıl etkilenmiştiniz hatırlıyor musunuz? Ben bir ay kalmışım hatırlamıyorum ama daha büyükken kaldığım olmuştu. Hatırlamakta zorlanıyorum.

İyi haftalar.

10 yorum:

Anne ve Bebisi dedi ki...

oyy kuzucuk :) birden o panik hali geldi gozumun onune, ela'yi hic gormemis olsam da;) kitaplari nerde anne diyen hali :))

ah o her ise kosan anne-baba-kardesler :) Allah eksikliklerini gostermesin :)

Cok kucukken bekar olan 3 halamin evinde kalmakta cok zevkli ve guzel bir seydi benim icin :) Haftasonlari birakirdi annemle babam. 3-4 yas civarimda :)) Nasil eglenirdim :) Calisan, ucu de genc kiz halalarimim bekar evlerinin 4. uyesi olurdum :)) Ama 1 gece yeterdi :) 5 yasimda annem bobrek tasi yuzunden hastanede yatmisti, 1 hafta kadar sanirim. Anneanne ve dedeyle kalmistim, babam da yoktu. Annneeaaa, anneaami istiyorum diye aglardim. Hatirliyorum :(( Baba da surgunde, 2 yasimdan sonra sIk sIk yoktu zaten o.. Babamii istiyooom diye de aglamisligim coktur.. Amma acikli oldu be :P

Bir kere eceabat'taki annemin teyzesine gitmistim yaz tatiline. yas kac emin degilim, 7-8 olmali. bir kac gun sonra, annem de annem; babam da babam.. eve gidicem ben diye sinir etmistim onlari :) Babam gelip almisti beni :))

Bugunku seansimizin da sonuna geldik sanirim sevgili terapistim :)))

Umut dedi ki...

Evet küçükken annemler beni anneanneme yollamış tam 1 ay. 4-5 saat uzaklıktaki memlekete hemde. 1 yaşındaymışım, anneannem bana çiş öğretsin bezden kurtarsın diye. Hayal meyal hatırlıyorum. Yaşıtım kuzenimle beraber kim daha sesli çiş yapacak yarışı yapardık. Ne komik. :) Eve döndüğümde babama amca, anneme teyze diyormuşum. İşte acı olan kısmı o :(

kirazsevdasi dedi ki...

benim babam olmasin bu :)
caydanliktaki kireci de cozdurmus mu :))

Bir Annenin Paylaşımları dedi ki...

canım nasıl üzülmüştür kitaplara, kuzucuk.. ben hiç ayrı kalmadım ailemden sanıryorum ilkokuldan falandım ancak teyzeme gidip kaldığımda ama oğlumu 20 aylıktı ilk bıraktığımda, zor olmuştu ama sanki daha çok benim için.büyüdükçe bırakmak zorlaştı bizde en son 3-4 ay oluyor 1 hafta bıraktım, babası ve babaannesine, korkunç bir hafta geçirdiklerini öğrendim sonra.. gerçi hastaydı belki bı nedenke annem annem diye tutturmuş.

Berceste dedi ki...

Kayip esyalar kismindan kitaplari almaniz mumkun degil mi? Benim aklim kitaplarda kaldi simdi :(

chomez dedi ki...

Okula ilk başladığım sene, 7 yaşındayken, babam çok büyük bir trafik kazası geçirmişti. Annem ve babam sürekli İstanbul'a gidiyordu. Annem dönüşte muhteşem oyuncaklar getirirdi ama ne fayda. Ayakta duruyordum, eğildi, "kızım biz gitmeliyiz ama bir hafta-on gün sonra gelicez, olur mu?" dedi.Ağlamaklı şunlar döküldü ağzımdan "Anne, bir hafta on gün ne demek? 17 gün mü?" şimdi düşünüyorum da bu hesabı yapabilmek için erkenmiş, artık ne kadar hesaplamak zorunda kaldıysam o güne kadar, öğrenmişim demekki.

KUZEY TAN dedi ki...

naptın ya. sanki 5 dakika okumalıymışım paniğine girdim.

KUZEY TAN dedi ki...

offf ben hatırlarım gündüz sorun yok gece yatağımda zırıl zırıl ağlardım. Bak gözlerim doldu. Şuanda derimki benimkiler yokluklarına alıştırmak için yapmışlar:((

Ozgur dedi ki...

Anne ve bebişi:

Görsen o halini. İçimiz ezildi. Neyse canım napalım. Telaşeden kaldı orda.

Anne babalar kardeşler... Allah göstermesin. Geldik minnettar olduk, tuhaf olduk.

Ay kıyamam çocuk avb'ye. Zor oluyor demek yaş kaç olursa olsun. Belki büyüdükçe daha mı zor. İnsan hemen bi sezercik moduna da girebiliyor.


umut: hadi ya... içim parçalandı bi an okuyunca. kendimi hem senin hem annenin yerine koydum. uzaklık ne kötü ne kötü....

kiraz: valla neler neler yapmış, inanılmaz. melekler dokunmuş gibi olmuş ev. annem de her yeri temizlemiş. Ela'nın yatağı köşk olmuş...

bir annenin paylaşımları: kuzular ya... gerçekten zor. o annecim diye ağladığını düşünmek bile çok zorluyor insanı. mecbur kalmadıkça yapmamalı.

Ozgur dedi ki...

Berceste: alınabilir tabi de, sabiha gökçene gidip gelmek gerek. zaman sorunu var. bakalım fırsat olursa.

Ela: ay kıyamam ya. Off nasıl bir hesap o. Çocukken zaman da farklı işliyor, algılar da. bunu hiç unutmamalı belki...

kuzeytan: ya öyle demek. hep içleniyoruz demek ki. hayat bazen insafsız.