14 Eki 2014

Çocuk Yetiştirmek ve İnsanın Sonsuz Tembelliği

O okuldan geliyor, kafası dolu. Yorulmuş, eğlenmiş. "Sticker" denen bir şey almış güzel yazdığı için. Sonra ödev yapıyor biraz. O ödev yaparken çalışıyorum ben. Akşam yemeği telaşı, iş yetiştirme telaşı. Aklımda bin bir konu. Yemek yeniyor sonra. Zaten erkenden uyuyacak... O çizgi film izlese, biz koltuğa yayılsak mesela. Ama sonra resim mi yapsak diyor. Hiiiç canım istemiyor aslında. Sonra kağıda dokunuyorum, kaleme dokunuyorum. Kendimizi kağıtlara ve kalemlere kaptırıyoruz. Ben bir oda çiziyorum. Ela'yı jimnastik yaparken çizmeye çalışıyorum. "Anne lütfen ödev yaparken çiz" diyor. Ödev yaparken çizmeye çalışıyorum. O da bir şeyler "tasarlıyor" göstermeden. Sonra bir zar getiriyor, bir oyun yapmış. Kızma birader çeşitlemesi gibi bir şey. Ama kareler çok küçük. Piyonlar sığmıyor. Önce piyonları küçültüyor. Sonra bakıyor olmayacak, yeni bir oyun tasarlıyor, daha büyük. Sonra zar atarak oynuyoruz ve yatma saati geliyor. Hafta sonu da dahil hiç bu kadar dinlenmediğimi fark ediyorum birden. Dinlenmek dediğin oynamak, çizmek, bırakmak. Yoksa koltuk minderi gibi yayılmak, internet başında haber okumak, telefonda oyun oynamak değil gizli gizli... Masal olarak yüzüklerin efendisinin şiddeti azaltılmış özel versiyonunu anlatıyorum. Gerisi diyor ama altı cilt bir gecede bitmemeli... uyuyor ve sabah uyanıyoruz sonra gün tekrar başlıyor. 

5 yorum:

gülgün dedi ki...

Ev halleri ne çok benziyor birbirine:)
Bizim evde bu sıralar "anne ben sesli okuyacağım sen dinle" şeklinde başlıyor akşam ritüelleri. Aklım binbir şeyle meşgul oturuyorum önce, sonra bir bakıyorum ben de dahil olmuşum okuma eylemine. Kafam dağılıyor, hafifliyorum aslında.

Ogrenen Anne dedi ki...

Ne güzel yazmışsınız, yorgunum oynayamam seninle diyen anne babalara okutmalı!

sebnem oguz dedi ki...

Blogumda sizin için bir ödül var :) www.guneskizimasya.blogspot.com

Gökçen Öz dedi ki...

Elinize sağlık, her akşamki ikilem :)

ayşe şahin dedi ki...

Bebeğim henüz 9 aylık ve bütün günüm ona yetmeye çalışmakla geçiyor tek lüksüm bebeğimi uyuttuktan sonra beğendiğim bloglara göz atmak oluyor. Biraz büyüsün rahatlarım diye düşünüyordum ama anladığım kadarıyla çocuklar büyüdükçe tempo daha da artıyor:)