31 Ağu 2015

Bisiklete Binmenin En Kolay Yolu

Biz bu yaz çok özel anlar yaşama şansını yakaladık. Geçen sene yazlıktan ayrılmadan hemen önce Ela destek tekerleklerini çıkarmaya hazırdı, ama ne yazık ki bize ayrılan süre dolmuştu. Bu yıla kaldı. Yazlıkta bisiklet temel ulaşım ve sosyalleşme aracı. Bisiklet çeteleri var, binmeden olmaz. Dolayısıyla bu yıl bisiklet yılı olacaktı. Yıllar önce bir blogda gördüğüm (Kitubi diye hatırlıyorum ama bulamadım?) yöntemi denemek istiyorduk. Gerçekten de çok etkili olduğunu yaşayarak öğrendik.

Tam bir saat içerisinde iki tekerlekli bisikletle desteksiz sürmeyi öğrendi. Altmış dakika ve bağırmadan, düşmeden, stres olmadan eğlenerek. O nedenle bilmeyenler olabilir diye, arkadaşımın da desteğiyle (Zeynepcim:) bu yazıyı yazmaya ve videoları paylaşmaya karar verdim.

Öncelikle bizim izlediğimiz video: 

Siz izledikten sonra ben de bizim başımızdan geçen aşamaları yazayım.

1-Pedalları sökün:  Biz sökemedik. Ben "ne olacak, böyle deneyelim" dedim. Yanlış. Pedalları sökmek kritik bir adım. Babam sağolsun, bisikletçiye götürdü ve söktürdü. O pedallar sökülecek kardeşim.

2-Bisikletle yürümeyi öğrenmek: Bisikletin boyu çocuğun ayaklarının yere değebileceği yükseklikte olmalı. Pedalsız ayaklarıyla ite ite de olsa hafifçe gidebilmeli, kendini dengeleyebilmeli. 

3- Sal gitsin: Bu adımda kritik olan bir yokuş bulmak. Biz önce yazlığın önündeki düz yolda denedik, saçmalamışız. Biraz daha uzaktaki hafifçe yokuşlu yolu bulduk. Sabah erken saatlerde yokuşun yolunu tuttuk. Çocuk bisiklete binip kendini yokuştan aşağı salıyor. Yaklaşık yarım saat bu aşama sürüyor. Bisiklet giderken önceleri ayaklarıyla dengesini sağlıyor. Sonra ayaklarını yere koymadan da dengesini sağlamaya başlıyor. Bu adımı gözlerimle görmesem inanamazdım. (Sabah ben uyurken Ela ve babası gizlice kalkıp bisiklet sürmeye gitmişler. Ben yetiştiğimde dengede sürmeye başlamıştı nerdeyse). Gözünüzün önünde hop hop kaymaya başlıyor, sonrasında bisikleti sağa sola kırarak daha uzunca gitmeye başlıyor. Yokuş bisikletin ilk hızı alması için önemli.

(Yokuş derken, videodakiler gibi hafif bir eğimden bahsediyoruz.)

4- Pedalları geri takın

5-Sürmeye başlayın: Bu aşamada tekrar yokuştan aşağıya bırakıyorsunuz yalnız artık dengede durabildiği için ayakları da pedallara koyarak sürmeye başlıyor. 

Artık bisiklete binebilen bir yavrunuz var, tebrik ederiz.

Unutulmaması gereken önemli noktalar: (bence)

Bu yönteme alternatif olarak "düşersen düş, bir şekilde öğren, herkes nasıl öğreniyor" yolunu da deneyenler var. Bana bu yaklaşım üzücü geliyor. Amacımız "bisiklete binen çocuk" yetiştirmek değil. Birlikte olmak, birlikte öğrenmek, öğrenmenin keyfine varmak, mutlu olmak ve anı biriktirmek. Yıllar sonra, "bana bisiklete binmeyi öğrettiğin zamanı hatırlıyor musun?" dedirtebilmek. Hızlıca sonuca ulaşmaktan önemlisi o tecrübeyi birlikte yaşamak... Bir mucizeye tanık olmak gibi. 

Tabi bir konu daha var yeri gelmişken yazayım. Ülkemizde çocuklara eşit davranılmıyor. Bir büyüğe söylenmeyecek sözler söylenebiliyor. Çocuk orada bisiklete binmeyi öğrenirken yanından geçen büyüklerin %47.6sı yorum yaptı. "önüne bak" "şöyle yap" "öyle öğrenemez, böyle yapın" Neden milletçe
1-direktif vermeye bayılıyoruz? 
2- işimize bakmıyoruz?
3- çocuklara her istediğimizi söyleyebileceğimizi sanıyoruz? 

Gerçekten "sınır" konusu ülkemize hiç uğramamış. Çocuk takmıyor Allah'tan da annesi olarak ben "sınızsızca" kıl oluyorum. 

Ama gerçekten neden? Her konuda fikir sahibi olmak ve yorum yapmak zorunda mıyız? Mesela "önüne bak" diyen adama ben "sen de düzgün yürü" desem nasıl olur? Öyle işte. 

Son tavsiye: Tenha bir yerde öğrenin