Özgüranne

Aferin üzerine

2012-01-18T09:11:00.002+02:00

Pratik Anne'nin yazısı üzerine düşünceler...

Üstüne yazı yazmayı istedim ama vakit bulamadım. Hızlıca yorum yazayım. Şöyle düşünüyorum ben. Kelimeler önemsizdir. Diyelim aferin! demedik. Kelimeyi attık dilimizden. O bir şey başardığında heyecanlanmayacak mıyız? Gözlerimiz parlamayacak mı? İstemsizce gülümsemeyecek miyiz? Kendimizi bu kadar kontrol edebilecek miyiz?

Albert Mehrabian der ki,
Mesajın yüzde 55%'i yüz ifadelerimiz, beden dilimiz.
Mesajın yüzde 38% ses tonu, söyleyiş tarzı

7% si kelimeler...

Kısacası aferin! dedik demediğin ötesinde geçerli olan bizim ne hissettiğimiz ve ne yansıttığımız. Ödül dediğimiz bazen bir gülüş, bazen bir bakış olabilir. Onun önüne geçmek bana doğal gelmiyor.

Öte yandan, kendimizi kontrol etmemiz gereken şeyler olduğunu da düşünüyorum. Çocuğun her yaptığına bir hikmet bulmaya çalışmamak gibi. Kendi "ben"imizin farkında olup, çocuğa yansıtmamak gibi. Kendi narsiszmimizin uzantısı yapmamak gibi. E tabi yapacaksın, kimin kızısın, oğlusun durumuna getirmeden. Büyümek yani. Önce kendimizi büyütmek.

Her anne babanın karakter itibariyle zayıf/güçlü yönleri var. Örneğin hırslı bir anne/baba çocuğa ister istemez, başarılı olma mesajı verecektir. Çocuk başarılı oldukça güçlü tepkiler verecektir, sürece değil, sonuca yönelik davranacaktır ister istemez. Aferin dese de, demese de. (Kendi anne babamızı düşünelim. Biz ne yapınca gururlanıyorlardı da, ne yapınca pek de sallamıyorlardı mesela.) Eğer kişi bunun farkında olursa, kendini bilirse, bu yönünü dengelemek için (davranışsal değil içsel olarak) çaba gösterebilir. Ya da anne/baba kendilerini özgüvensiz, kenarda kalmış hissediyor. Onların farkında olmadıkları mesajı da "kendini göster, ayağa kalk, atak ol" vb olabilir. Çocuk bir arkadaşına vurduğunda içten içe onaylıyor olabilir, "oh ezdirmedi kendini" diye. Bu tür şeylerin anahtarının davranışsal olduğunu düşünmüyorum. Çocuklar çok sezgiseller. Tam olarak düşünsel olarak yorumlamasalar da arkasındaki duyguyu hissediyorlar. İkide bir seni seviyorum demek gerekli değil, sarılmayı anlıyorlar. Eğer anne/babada zekaya tapınma varsa, "çocuğumuz çok zeki" söylenecektir, söylenmese de vurgulanacaktır. Konuşmanın alt metininde duracaktır orada. Çocuklar bunu anlar.

Kısacası eğer yazıdaki maddeleri ciddiye alıyorsak onları biz yapmalıyız!

Biz süreçten keyif almayı öğrenmeliyiz bilmiyorsak eğer...
Zorluklarda vazgeçmemeli, hemen yıkılıvermemeliyiz.
Kendi hatalarımızı daha kolay affetmeliyiz belki...

Bunları kendi hayatımızda yaşamayazsak, gösteremezsek söylediklerimiz hep havada kalır gibi geliyor bana.

Sevgiler, çok. Pratik Anne ve Evren'e yazıları için teşekkürler....

Su testisi.

2012-01-11T09:09:00.002+02:00

Semra Canbulat'ın yazısından alıntıdır: Tıklayın

Hıncal Uluç'un Defne Joy Foster'ın ölümünün ardından yazdığı "Su testisi su yolunda kırılır" temalı yazısı sadece basın tarihinin en utanç verici yazılarından biri olmakla kalmıyor; Barış Manço'nun ölümünün ardından yazdıklarıyla birlikte değerlendirildiğinde şimdi takındığı bu ahlakçı tutum; patriarkal sistemin iki yüzlü ahlakının da medyadaki sıkı örneklerinden birini oluşturuyor.

Hangi "uzman kişiden" görüş alırlarsa alsınlar, kadın cinayetlerinin sistematikliğini sağlayan işbirlikçi tutum muhalif toplumsal hareketler ve yayınları tarafından birincil önemdeki toplumsal sorun olarak nitelendirilmediği sürece, kadın cinayetlerinin gerekçelerini aile içi görüş ayrılığına indirgeyen cümleler değişmeyecektir. Aile içindeki tartışmaları öldürme nedeni olarak seçen ve sunan haber dili, öfkesine yenilen erkek halini masumiyetin karinesi olarak kabul ediyorsa, elinde şiddet aracı bulundurma yetkisine sahip olanların taciz ve tecavüze yönelmelerini olağanlaştırıyorsa, keyfiliğin sorumsuzluğunu normalleştiriyorsa, sadakat ve bağlılık yeminlerini ilahi değil yasal olduğuna ilişkin hiçbir başvuru kaynağıyla beslenemiyorsa genç kadınların ki bu genç kadınlık hali 49 yaşına kadar uzanıyor, ölümcül şiddete maruz kaldığı haberlerini okumaya devam edeceğiz."

En İyi Eş, Dost Blog Ödüllerimi Dağıtıyorum...

2012-01-08T20:45:00.002+02:00

Geçtiğimiz günlerde Blog Ödülleri verildi malum. Dereceye girenleri kutlar, blog alemine faydalı bir organizasyon olmasını dileriz. Kendim de oy vermiş bir insan olarak sonuçları merak ettim ama epeyce bir süre birinci kim, ikinci kim, hangi dalda anlamak epey zor oldu. Üstelik dereceye girenlere ödül de vermemişler. Bir sürü sponsoru olan bir yarışmada vere vere bir plaket vermeleri ayıp doğrusu.

O nedenle ben de sponsorsuz filan kendi çapımda kendi gönlümün ödüllerini vereyim dedim. Ödül dediğimiz de bir teşekkür aslında. Çok objektif olduğumu söyleyemeyeceğim ödül verirken. Eş, dost, aile, akrabaya dağıtıcam, kusura bakmazsınız... O nedenle de adı, eş dost ödülü oldu. Dilediğince dağıtabilirsiniz...

Kızım üç yaşına gelince, geriye dönük bakınca insan fark ediyor. Anne-Baba blogları önce beni ısındırdı, sonra elimden tuttu. Sonra da bir çoğu hayatıma girdi, dostum oldu. Siz de kendi ödüllerinizi verebilir, yorum olarak ekleyebilirsiniz. Bir çeşit sobe de olabilir, neden olmasın....

Geldik yarışma dallarına:

Rınn rınn rınnn... Açıklıyoruummmm....

En zihin açıcı, fikir kaşıyıcı, put kırıcı, açık konuşan, kimselere benzemez, on parmağında on marifet, her yazısı arşivlik anne blogu dalında:

http://yavrusu.blogspot.com/

En faydalı linkler, en düşünülesi konular, çocuk yetiştirirken orjinal buluşlar, faydalı ürünler, pratik yöntemler ve sağlıklı yaşam dalında:

http://pratikanne.com/

Farklı bakış açıları, farklı hayatlar, popüler annelik öğretisine muhalif, başka bakış açıları, tüketim karşıtı, güzel görüşlü gönül insanı dalında

http://annevebebisi.blogspot.com/

Geriye dönük oto koltuğu diyince akla gelen isim, bilimsel bilgi, makale paylaşımı, kitaplardan alıntılar, ana-girişimci, varlığıyla ilham, cesur, aklı balında blogger ve nurturia'nın annesi dalında:
http://kitubi.com/

Annelikle ilgili, ama değil gibi, kendi halinde bir deli, ama okuması çok zevkli, bilin bakalım kim?
http://kendiizinisurendeli.wordpress.com/

Dünyada anlatması en zor şey mizahtır. Hakkıyla yapan, çizen, gösteren, güldüren, incelikler kraliçesi ve dünyanın bi tanesi, en komik ve yetenekli blogcu dalında:
http://olmadikislerpesinde.blogspot.com/

Kendi güzel, kişiliği güzel, oğlunu yetiştirişi güzel, üstelik oğlu dünya tatlısı dalında ödülü paylaştırmak zorunda kaldım. (Ayırmak içime sinmedi zaten)
http://kuzeytan.blogspot.com/
http://www.toprakbuyurken.blogspot.com/

En iyi anne benim annem tabi, en iyi anneanne de ol. Bir nevi benim nasıl yetiştirildiğimin blogu. En iyi geçmiş zaman annesi blogu dalında:
http://aysema-mektuplar.blogspot.com/
http://ruyalargercekoldu.blogspot.com/

Arkadaşlık, yoldaşlık dalında, bir kahvenin kırk yıl olan hatırı dalında:
https://kirazsevdasi.wordpress.com/

Sakinlik, olgunluk, dinginlik, girişimcilik, iki çocuk büyütmeye heveslendirme dallarında, hep cesaret, hep güven veren, okuduğunuzda mutlu olduğunuz blog dalında: (Eski Mira'nın bahçesi, ama kalabalıklaştı şimdi)
http://www.anne-log.com/

Sanat sever, şiir sever, ada sever dallarında, başından beri beraber yürüdüğümüz blogcu dallarında ödülü paylaştırmak istiyorum yine:
http://birincitekirsahis.blogspot.com/
http://saricizmeli.blogspot.com/

Her zaman destek, her zaman yanında. Ama en çok girip girip çocuğumuzla izleyeceğimiz ingilizce öğreten videolar bulma, paylaşma ve eğitimi destekleme dalında:
http://cikolatalipasta.blogspot.com/

Anne olup, kendini bulma ve buldurma dalında:
http://www.sirars.blogspot.com/

Elbette burada ödül veremediğim ama sevdiğim çok blogcu var.
Haydi siz de ödülleri dağıtın, haydi.

Link olarak yazarsanız çok sevinir, okuruz.

Sevgiler blogcu dostları.

Cesaret

2011-12-30T10:49:00.000+02:00

Yola çıkmak cesaret ister, yolda yürümek cesaret ister. Ayağa kalkmak başlı başına bir iştir. Önce oturmak gelir, sonra sürünmek biraz. İlk denemeler tutunarak durmak... Sonra elin koltuktan bırakıldığı an gelir, ilk adım. Sonra ikinci adım. Önce kısa mesafeler. Sonra az daha uzun. Yalpalayarak, bolca düşerek, gülerek kalkarak...

Ela'nın yürümeye başladığı zamanları hatırlıyorum. Arada hop diye düşüyordu. O düşmelerinde bir kere bile ağlamadı. Çok daha küçük şeylere ağladığı olmuştur ama yürüme sırası düştüğünde ağlamadı. Biz de yardıma koşmadık. Bir videomuz var hatta. Ela yürüyor, düşüyor, kalkıyor, koşuyor biz kardeşimle yerimizden hahaha gülmüşüz. Acıklı değil. Motivasyon çok yüksek.

Hayatta adım atmak cesaret istiyor. O el o koltuktan çekilecek işte. O el koltuktayken olmuyor. Kanatlarını denemek için uçmak gerekiyor.

Bazen... Bazen büyük değişiklikler yapıyor insan. Yıkıyor eskiyi. Tekrar adım atıyor, ama ilk zorlukta, ilk dönemeçte eski olduğu kişi olmaya geri dönüyor. Sürekli yapılan diyetler gibi, verilip alınan kilolar gibi.

Değişiklik olacaksa temelden olması şarttır. Özünde radikaldir. Kişiyi değiştirmeyen aşk, aşk değildir. Hayatı alt üst etmeyen, bilinci sarsmayan şey aşk değildir. Ne romantik anlamda, ne hayatını adayacağın yol anlamında.

En derinde ve en öncelikli cesaret var. Sonra anlam üretmek. Kişiden bağımsız değil yapılan iş. Şirket dediğimiz kurucular aslında. O kimlikle o ruhla varoluyorsun. Kazanç değil amaç. Anlam üretmek. Para kazanmanın çok yolu var. Anlam üretmek... O başka bir şey işte.

Pek çok kadının ve erkeğin çocuk sahibi olduktan sonra hayatlarını değiştirmesi, çocuklarının gözlerinde ve hareketlerinde gördükleri inanç, motivasyon ve pes etmeme bilincidir. Memeye saldırır gibi hayata tutunma gayretidir.

İyi yıllar.

Bu sene hedefimiz: daha sade bir hayat.

Tostoraman Pastası

2011-12-26T08:00:00.000+02:00

Yapar mıyım, yapamaz mıyım derken bu yıl Ela'nın doğum günü için deneme pastasını tamamlamış bulunuyorum. Benim gibi acemiler eğer buna heves ederlerse nasıl olmuş, ne olmuş kısaca anlatayım dedim.

Ela'nın birinci yıl pastasını pastacı rapunzel yapmıştı. Deniz kızı pastası Ela da bir deniz kızı zaten. Çok da beğenmiştik.

İkinci yıl pastası, ev yapımı olsun dedik. Kayınvalideyle yaptık. Süslemeleri doğal olsun diye lokumla yaptık, fena olmadı.

Bu sene hem şekilli renkli olsun hem de ben yapayım diye heves ettim. Ama tabi şeker hamuru nedir, nerden alınır, nasıl açılır bilmiyorum. Nurturia sağ olsun yardımıma yetişti, oradaki anneler malzemeler şurda, yapımı şöyle diye anlatarak bana inanılmaz destek oldular. Bu bağlamda Ayşin ve Fatoş'a özel teşekkürler ederim.

Şeker hamurunu hazır aldım. 1 kg beyaz. 1 kg kırmızı, yeşil, sarı, mavi, pembe. aldık. Bir merdane, bir de ütü aldım.

Pudra şekeriyle açılıyormuş. Neyse ki evde vardı.

Kenarların ve altının buz mavisi olmasını istiyordum. Beyaz ve maviyi karıştırdım. Doğru yol bu mudur bilmiyorum ama epeyce yoğurmam gerekti. Oyun hamuruna göre daha sert. Yine de oyun hamuru tecrübemin işe yaradığını düşünüyorum.

Sonra üstüne yaydım. Kek yüzeyi hafif kabarıktı, bıçakla tepesini uçurdum. Bu kenarları kesme işi zor, onun için bir aparat var. Evde pizza kesici var aynı işi görür dedim ama sonra bulamadım.

Mavi gökyüzü...

Yeşil çimenler geldi... Ve ağaçların ikisi. Düz kesmek zormuş bu arada. Kahverengi hamur elde etmek için beyaz hamura kahverengi gıda boyası ekledim. Çok cıvık oldu. Nurturiaya sordum, kakao ekle dediler. Evde yoktu, ben de biraz kahve ekledim. Gerçeğinde kakao alacağım tabi.

Sonra dikenler geldi, gözleri değiştirdim ve ağaçlara dal ekledim.

Sonuç...

Meraklıları şu siteye girebilir : Gruffalo namı diğer tostoraman...

Denemek isteyenler için eklemek isterim ki uğraştığım saatler boyunca başka hiç bir şey düşünmedim. Kafam tamamen boşalmış. Dinlenmek için yapılabilir. Şimdi gerçek doğum günü pastası var önümde. Hazırım.

Sevgiler...

Çözülen Bir Yün Yumağı Akıp Giden Günlerimiz...

2011-12-22T11:11:00.003+02:00

Zara ve annesi bizdeydi. Anlatacak ne çok şey var... Öncelikle bir kadının kadın arkadaşlarının değeri hiç bir şeyle ölçülmez. Ankara ayazında battaniye altında, İngiltere'nin Dickens'lı havalarında, İstanbul'da çocuklar oynarken... böyle bu. Ankara'da neler konuşurduk, şimdi neler konuşuyoruz. Eskiye göre çocuklardan daha az konuşuyoruz. Gülüyoruz. Zaman geçsin, çocuklar büyüsün, hayat bizi farklı kıtalara, şehirlere ve hayatlara göndersin. Biz kalalım geride, yaşayalım, anlatalım, gülelim. Kendimizle dalga geçelim ve kıymet bilelim. O kadar önemli olmadığımızı, süremizin sınırlı olduğunu unutmadan.

Bir araştırma yapılmış sevgili okurlar. Görülmüş ki, evli bir erkeğin evli olmayan bir erkeğe göre yaşam beklentisi daha uzun. Kadınlarda böyle bir ayrım yok. Ama güçlü bir kadın desteği olan kadınlar daha uzun yaşıyor. Yani hayatı uzatan (kadın ya da erkek) hayatımızdaki kadınların varlığı.Bakınız: Female Friendship

Bir gece, bir sabah derken durmadan, nefes almadan konuşurken... Çok iyi geldi.

İşin Ela kısmına gelirsek... Zara gelecek dediğimde Ela "fil de gelecek mi anne" dedi önce. Heyecanla beklemeye başladı. Sürekli, ne zaman gelecekler diyor. Bir yandan beraber bir şeyler hazırladık. Onlar gelene kadar yemedi. Geldiklerinde çok sevindi tabi. Zara Türkçe biraz anlıyor, Ela İngilizce hiç anlamıyor. Kendi hallerine bıraktık. Yavaş yavaş kendi aralarında bir dil bulmaya başladılar. Arkadaşımın, "anneler konuşur çocuklar oynar" kuralını uygulamaya çalıştık. Öğlen uykusunu atlamak kötü bir fikirmiş. Akşam oldukça yoruldu, yoruldukça sinirlendi Ela ve krizler başladı. Zara'ya olan ilgimden rahatsız oldu. Bir noktada herşeye ağlamaya başladı. Elinden düşen oyuncağa, ben gerir verirken bak uçarak geliyor dememe... (O oyuncak uçarak gelmeyecekti!!! Zara bunu yapmayacaktı!... ) Zara yavrum, aklı başında, uyumlu. Ne akla hikmet, dünya yeterince ısınmıyormuş gibi kaloriferlerin atağa geçmesi işe yaramadı. Ev sıcak, sıcağı hiiiç sevmem. Huysuz çocuk derken... Barefoot bookstan "if you are happy and you know it..." çaldık, biraz dans ettik ve azıcık da olsa rahatladık. Uyuduklarında derin bir ohh çektim ve arkadaşımla sohbet etmeye devam ettik.

Sabah daha ılımlı geçti. Uykularını almış, karınları tok minikler daha uyumlu oynadılar.

Ertesi akşam bize Ekin ve annesi geldi. Yine başta hafif bir itişme, çekişme sonrası oynamaya başladılar. O kadar ki giderken, Ekin "anne gitmeyelim", Ela "anne gitmesinler" dedi. Tam uykuya dalmadan önce "anne biz de onlara gider miyiz" dedi.

Cuma günü tekrar gelecek Zara'lar heyecanla bekliyoruz.

not: Fotoğrafta soldaki annem ve ben. Resimdeki teyzeler hayatımızda. İyi ki varlar...

not2: Deli Anne OIP'le beni yazmış. Hem de ne güzel yazmış. Okuyun, alternatif anne'de

“Anneyken içimizde birikenlerle kendimizi bitirmek yerine, oluşan bu birikinti potansiyelini hareket enerjisine dönüştürmek gerektiğine dair, anneliğin birikintisini şikayetle öldürmek yerine faydaya çevirmeye dair umut verdi bana ve muhtemeldir ki bir çok anneye.”

Eğer bunu yapabildiysek ne mutlu bana. Durmadan şikayet etmek, eyleme geçmemek, olumluyu desteklememek uzun vadede yorucu, yıpratıcı. Durayım bu yeni bir yazı olmadan...

Üç, yazıyla üç...

2011-12-18T00:06:00.000+02:00

Ela'nın üç olmasına az kaldı... Aralık'tayız. Kış geldi, kar gelmedi daha.

Gündüzleri çalışıyor, akşamları oynuyoruz. Hayatımızda çizgi filmler var artık. Favori çizgi film, buz devri. Evde mamut ailesi besliyoruz. Bir erkek mamutumuz var. Lego fil ve yavrusu, oyuncu yokluğundan mamut oldular. Sürekli oyun halindeyiz, sahnedeyiz. Ben anne tostoraman, Ela yavrus tostoraman, babası koca kötü fare. Ben kurtarılacak kişi, Ela canavar, babası kurtarıcı. Babası kurtulacak kişi, Ela kurtarıcı, ben canavar. Ben kız mamut, Ela keseli sıçan.

Yolda giderken... Anne sen babamla benim tünele girince uyumamızı iste, ama biz uyumayalım ve ışıklara bakalım, uyumak istemeyelim hadi. Hadi, iste ama...

Yemek yerken... Anne şimdi, bu köfte benim karnıma gitmek istemesin ama ben onu gitmeye ikna edeyim, karnımın içinde park var, oynasın orda.

Hadi şimdi ben anneyim, sen Ela. Elaaa, benim öğrencilerim çağırıyor, öğretmenim nerdesiin diye bağırıyorlar. Gitmem gerek, hadi görüşürüz akşama. (Gider, koltuğun arkasında)
-Öğrencilerim, beni çağırdınız, ben de geldim
-yoo biz çağırmadık
- çağırdınız çağırdınız ben de geldim. haydi size bir masal okuyacağım kitaptan.
- bir varmış bir yokmuş....
-yavruum geldiim, hadi oynayalım.

Oyunlardan bazıları:
Papaz Kaçtı: Eşleştirme kartları alınır. Bir tanesi saklanır. Kartlar oyunculara eşit olarak dağıtılır. Her oyuncu kartları açar, eş olanları ayırır. Kalanlar arasından her oyuncu diğerinden bir kart çeker. En favori oyunlarımızdan.

Eğer koltuktan koltuğa köprü kurmak suretiyle geçmeyi saymazsak...

Eşek oynadık geçenlerde... Kişi başına dört tane aynı karttan ekleyip, kişilere dağıtıyoruz. Gözler kapalı, birbirimizden çekiyoruz. Dördü de aynı olunca farkeden kişi eşeeek diye bağırıp ortaya elini koyuyor. EEe eli en üstte kalan.... söyleyemiyeceğimmm.

Buz devrini biz de oturup izliyoruz ancak birincisi fena değilken üçüncüsü gerçekten kötü. Bu bir çizgi film ama alt metninde manipulatif bir dişi sincap var. Sinir bozucu.

Yazacak çok konu var... Ama üç yaş gerçekten dönüm noktası. İlgi alanım annelikte değil. Aklım fikrim, girişimde, gece gündüz. Belki onunla ilgili blog açmalı. Bilmiyorum...

Alternatif Anne'ye Konuk olduk...

2011-12-17T12:56:00.000+02:00

Çok sevgili Remziye bizimle bir röportaj yaptı, henüz okumadıysanız :

Fantastik İkili

Filin Banyo'suna gösterilen yoğun ilgi için çok teşekkür ederiz.

Filin Banyosuyla Geçen Haftasonu...

2011-12-05T07:50:00.003+02:00

Filin Banyosu gezmelere doymadı!

Önce Kadınlar Kulübüne uğradı bu hafta : Çocuklar İçin Yepyeni Bir İnteraktif Masal: Filin Banyosu Kadınlar Kulübünün yeri bende ayrıdır. "Senin başına gelen şey, inan bir tek sana olmuyor" böyle bir his verir bana. En çok hamileyken okudum, bütün forumlarını. Gitmişken bir de ne öğrendik: Meğer bir sosyal sorumluluk projeleri varmış:

http://www.kadinlarkulubu.com/portal/bir-gulumseme-bir-hayat

Çok seviniyorum böyle güzel haberler aldıkça!

Sonra çok sevgili Gülcan Kaplan bizimle ilgili bir haber yayınladı, haberler.com'da. Dün pek çok haber sitesinde çıktı. Çok mutlu olduk...

http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=1209979

http://www.61gazete.com/zamane-cocuklari-kitaplari-interaktif-okuyor.html

http://www.basinozeti.com/kHaberDetay.aspx?Baslik=Zamane-cocuklari,-kitaplari-interaktif-okuyor&Id=15

http://www.yurtgazetesi.com.tr/icerik/423/zamane-cocuklari-kitaplari-interaktif-okuyor.html

Vee sona sakladım. Televizyona çıktık, hem de TRT. Filin Banyosu TRT-6daydı. (Ben ne yazık ki Polonezköy'de in cin top oynayan bir yerdeydim, göremedim, çok merak ettim) Teşekkürler Derya:)

Bizden haberler böyle sevgili dostlar. Peki en son klibimizi gördünüz mü? Bakın bakalım başrol oyuncularından tanıdık birileri var mı?

Fillerle Yıkanarak Geçen Hafta: Filin Banyosu

2011-12-02T15:19:00.004+02:00

Çok eğlenceli, maceralı bir hafta geçirdik sevgili arkadaşlar. Hep beraber, her an. Zaten tamamında yanımızdaydınız. Yazılar yazdınız, tweetler attınız, nurturia'da paylaştınız. Facebook'ta yayıldık da yayıldık. İnstagram'da hep beraber zıpladık veee günün popülerlerine mavi fili soktuk! Bir haftada ne maceralar yaşadık ne maceralar!!! Saatlerimizi ayarladık. Ve ben anlatamıyorum. Dostlarımızdan dinleyin...

Bu masal bizi çoktan aştı, artık kendi iradesi, kendi kararları var. Evi terketti ve dünyayı gezmeye çıktı...

PratikAnne: Filin Banyosu Akıllı telefonlar ve iPad için interaktif çocuk kitabı
Kitubi: Filin Banyosu Elaphant's Bath çıktı.

AnneveBebişi : Filin Banyosu

Burcuname : Dikkat Banyonuzdan Fil Çıkabilir ***Resimli***

Çikolatalı Pasta: El Emeği Göz Nuru Filin Banyosu ***Resimli***

Poyraz ve Başka Şeyler : Banyo yapan bir Filin Hissettirdikleri

YazıÇizi : Filin Banyosu

Ekşisözlük : Filin Banyosu (amazonta, iça, nada... teşekkürler dostlar.)

Emrenin Maceraları: Filin Banyosu / Elephant's Bath

Bir Ege Masalı: Filin Banyosu Elephant's Bath Çıktı

Nil İdil'in Minik Dünyası : Filin Banyosu App Store ve Android Markette

Teknolojik Anne: Filin Banyosu Elephant's Bath

Filin Banyosu Sesli Görüntülü Masal Uygulaması
Çocukla çocuk: Filin Banyosu / Elephant's Bath

Aylin Anne: Ata bunu çok sevdi: Filin Banyosu *** Resimli ***
BinbirRenk : Filin Banyosu
NisanKaraahmetoğlu: Kreşe Başlangıç, Atlı Karınca, Filin Banyosu
7analı7oglan: Filin Banyosunu İndirdiniz mi?

Ve tabii annemin yazısı…
Dilek: Filin Banyosu

Vee meşhur instagram’da zıplayanların macerası:
Dilimden Yazıya Düşenler : Filin Banyosuna Karşı Kızın Banyosu

Eğer unuttuklarım varsa, çok özür diliyorum. Bana linkleri gönderirseniz hemen eklerim.

Çok teşekkürler, bizimle olduğunuz için. Destekleriniz için!!!!

http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=filin+banyosu

Filin Banyosu NTV Radyo'daydı...

2011-11-30T08:09:00.000+02:00

Filin Banyosu, Elephant's Bath App Store'da Android Market'te!

2011-11-24T07:54:00.001+02:00

Filin Banyosu
Hem Türkçe, hem İngilizce uygulamamız

iPhone, iPod touch için: http://itunes.apple.com/tr/app/filin-banyosu/id480530911?mt=8
iPad için : http://itunes.apple.com/tr/app/filin-banyosu-hd/id480534889?mt=8

Android : https://market.android.com/details?id=com.betikus.filinbanyosu

Elephant's Bath

iPhone, iPod touch : http://itunes.apple.com/tr/app/elephants-bath/id482034586?mt=8

iPad : http://itunes.apple.com/tr/app/elephants-bath-hd/id482040393?mt=8

Facebook: http://www.facebook.com/ElephantsBath

Öğretmenler günü kutlu olsun!

Yorumları bekliyoruz...

24 Kasım'da Filin Banyosu App Store'da!!!

2011-11-22T11:23:00.001+02:00

Facebook'ta takip edin: http://www.facebook.com/ElephantsBath

Filler nasıl banyo yapar? Filin Banyosu: Elephant's Bath!

2011-11-18T16:54:00.003+02:00

Çok güzel sunmamış mı:)

Facebook sayfamızı ziyaret ettiniz mi: http://www.facebook.com/ElephantsBath
Sonra vay ben duymadım, vay benim haberim yoktu olmasın...

Filin Banyosu : Elephant's Bath...

2011-11-14T22:23:00.001+02:00

Yepyeni bir interaktif kitap uygulamasıyla daha karşınızdayız dostlar. Filin Banyosu / Elephant's Bath. İki ismi var, çünkü iki dilde birden çıkıyor. Hem İngilizce, hem Türkçe. Hangisini isterseniz... Dokunma dostu bir uygulama. Tabletlerin üstü minik parmak izleriyle dolsun. Toplar zıplasın, oyuncaklar havaya atılsın, yapraklar dağıtılsın... Bol hareketli, bol bereketli şirin mi şirin bir Fil ve arkadaşı Zara.

Zara'yı tanıyorsunuz aslında. Blogun en başından beri, benim bir arkadaşımın kızı on iki aylıkken kendi kendine yemek yiyordu, arkadaşımın kızı şu zamanda bunu yapıyordu, hikayelerimdeki "bir arkadaşımın kızı". Kitabımızın yazarı Alasdair Turner. Filin banyosu Zara'nın masalı. Bunu yazmak benim için çok zor çünkü Alasdair artık aramızda yok. Masalı uygulamaya çevireceğimizi konuştuğumuzda hastaydı. Uygulama Zara'ya babasından bir hediye olarak yapıldı. Ve tüm diğer çocuklara Zara ve babasının hediyesi oldu.

Oip'le pek çok proje üzerine konuşuyorduk o zamanlar. Başka planlarımız vardı. Ama bir anda aklıma Alasdair'in masalı düşünce aradım hemen, "böyle böyle" diye anlattım. Oip, süperkahraman kıyafetini giyip kalemleri kağıtları toplayıp çizmeye başladı. Siz bilmezsiniz, gerçekten normal hayatında bir Clark Kent kendisi. İki çocuğuyla, işiyle, eviyle sorumluluklarıyla iki eli, iki ayağı dolu bir kadın. Gece olunca kalemlerin, boyaların efendisi. Öyle güzel bir masal çizdi ki bayıldık... Ela'nın "annee anne fili aç fili" diye peşimde dolanmasına yol açan bir programlama dönemi boyunca resimleri, animasyonları, fiziksel etkileşimleri ve efektleri programladım ben. Melih Şendil, Türkçe'sini seslendirmeye gönüllü oldu. Oliver Collyer İngilizce'sini seslendirdi. O kadar da güzel oldu ki...

Türkçe'ye el birliğiyle çevirdik. Önce ben çevirdim, çeviriyi annem okudu, sonra Oip düzeltti, Senem'e gönderdik, sonra tekrar baktık, bir çevirmen arkadaşımız (ekşisözlükten Robin) üzerinden geçti, bir editör arkadaşımız baktı... İnce ince işler, pek çok emek, pek çok güzel insan.

Bu kitabın önemli sponsorlarından ikisi de annem ve babam oldu. Bayram haftası boyunca eşimle beraber bir odaya kapanıp son düzeltmeleri yapıp, paketleyip göndermemize izin verdiler. Bizi yedirdiler, içirdiler, akşamları çay getirdiler. Ela ile oynadılar, gezdiler. Sayelerinde işin en zor kısmı olan "bitirmek" eylemini güzelce yaptık ve gönderdik. Umarım siz de bizim kadar seversiniz bu tatlı fili ve hikayesini...

Hoşgeldin Kasım

2011-11-01T12:31:00.000+02:00

Ela büyüyor. Eskisi gibi not alamıyorum olanları, bitenleri. Uzun uzun sohbetlerimizi aktarmanın yolu da yok sanki.

Geçen hafta doktora gittik. Gece kustu, ilk kez serum takıldı eline. Çok halsizdi. Serum etkisini gösterdikçe kendine geldi. Serumu izlemeye başladı, oradan damlayan sıvı, eline gelmesi. İlgiyle izledi. Bir kaç gün sonra babasını götürdük doktora. Serum takılırken görmek için elinden geleni yaptı. Dikkatli kuzu.

Hafta sonu gezdik. Önce müzik deneme dersine katılıp dans ettik, sonra beyaz fırına gidip biraz kötü şeyler yedik. (Ela'ya tavuk göğsü ısmarladık ama oradaki abiler sürekli bir şeyler ikram ettiler ve doydu:) Akşam Bağdat Caddesindeki Cumhuriyet Kutlamalarındaydık. Çok güzel bir kalabalık vardı, bayraklarla dolu. Ela çok eğlendi, eve dönmek istemedi. Kürsüye çıkıp bayrak salladı.

Ertesi gün Doğa'lara gittik kahvaltıya. Sonra Florya'daki akvaryuma gittik. Gerçekten güzeldi.

Ekim ayı kötü haberlerin ayı oldu. Ne olur Kasım'da güzel şeyler duyalım...

Van'ın Düşündürdükleri...

2011-10-28T22:50:00.000+03:00

Bugünlerde hep deprem rüyasını görüyoruz değil mi? Geceleri panik içinde uyanıp çocuğumuzun odasına koşuyoruz belki. Ya da daha bir sarılıyoruz sevdiklerimize. En azından eşyalara bakıp hangisi üstüme düşer acaba diye düşünüyoruz. Binaya bakıyoruz, dayanır mı diye...

Birileri ise depremin gerçeğini yaşıyor. Sürekli sallanıyor. Soğukta, kar altında, çadırsızlıkta. Yardımlar oluşturuldu, yollandı, yollanıyor. Kalbi ısıtan ve soğutan hikayeler arka arkaya geliyor. Hangi duyduğumuz doğru, hangisi yanlış... Hangi twitti retweet etmeli, etmemeli.

Deprem paraları yola harcanmış. Duble yollarımız olmuş. Ufak bir detay var yalnız. Yol paraları ne oldu? Bizden alınan vergilerin bir kısmı yol için değil miydi?

Hakkımı helal etmiyorum.

Ayrıca o binaları yapanlara... O binaları denetleyenlere... Salla salla hallederiz diyenlere... Rüşvet alanlara ve verenlere... Bir kereden bir şey olmazcılara... Pişkinlere... Ahlaksızlara... Sessiz sedasız paraların iç edilmesinden hiç rahatsızlık duymayan sözüm ona insanlara...

Ve bize tabi. Her olay gibi kabullenerek yaşamaya devam etmemize, kendi küçük dünyalarımıza kapanmamıza, asla sokağa çıkmamamıza, tüm tepkimizin küfürden ibaret oluşuna....

Çok üzgünüm. Gerçekten. Başımız sağ olsun.

Ve felaketler dışında da birleşebilsek mesela arada?

Zaman, Girişimcilik, Annelik, Hayallerim, Aşkım ve Sen...

2011-10-16T18:57:00.000+03:00

Ne yazacağımı bilmeden oturdum. Bitmek bilmez bir yoğunlukmuş girişimcilik. Oradan oraya sürüklenmek, bir sürü konu hakkında bilgi sahibi olmakmış. Koşturmaca, araştırma, düşünme. Bu araya hayatı sığdırmak gerekiyor, hayat akıp gidiyor. Günlerimizin saatlerimizin kıymetini bilmek gerekiyor. Özlemek, sarılmak, aramak, öpmek. Fırsat varken sonuna kadar. İnsan kimi son görüşü olduğunu bilmeden yaşıyor. Son sarılmayı. Son öpücüğü. En son cümleyi.

Geçen haftalarda, nasılsa mekandan bağımsızız gidelim Antalya'da çalışalım dedik. Sırtımızda laptoplar yanımızda Ela. Önce Alanya'ya gittik, dedemi, teyzemi ve annemi gördük. Salonu derhal ofise dönüştürdük. Ela anneannesi, büyük dedesi ve teyzesiyle oyunlar oynadı. Denize gitme fırsatımız oldu. Biraz da Alanyum'da çalıştık derken, biz iş, Ela keyif peşinde geçti zaman. Sonra Kemer'e gittik. Anneanneyi de kandırıp Kemer'e gittik. Orada anneanne, babi(babaanne) ve dede Ela'yla oynarken biz çalışmaya devam ettik. Çok yağmur yağdı. Yine de havuza girdik Norveç'lilerle beraber. Ela açısından çok keyifli geçti. Ben de kendi adıma uğraşmakta olduğum projenin son fazına girmiş oldum. Az kaldı.

Bloga hiç zaman ayıramıyorum. Kızıma ne kadar ayırabiliyorum endişeliyim. Kendime hiç ayırmıyorum. Bu böyle gitmez biliyorum. Hem yazık, hem zaman geçiyor, hem verimli değil ama işte... Bir girişim evde ikinci bir bebeğin varlığı gibi. Gece yarısı ağlıyor. O ağlamıyor, ben uyanıyorum ve bir email görüyorum. Yapılacak işler çok... Yetişecek ne çok şey var. Elbette güzel haber ama girişimcilik bence anneliğe çok yakın. Bir süre, onu beslemek, büyütmek gerekiyor. Yürümeyi öğrenene kadar. Sonra... Sonrasını daha bilmiyorum ama zamanla anneden bağımsızlaşacaktır herhalde. Şu anda her şeyi bize bakıyor.

Dün OIp'lere gitmiştik. Bize çok ama çok özel bir şey hediye etti. Merak ettiniz mi.?

Bir Dolap Kitap Bir Kar Masalı'nı konuşmuş: Bir Kar Masalı Açık Radyo'da

Bir Kar Masalı Dünya Ağacı Yayınlarından çıktı. Aldınız mı?

Yola çıkmak, bir yerden başlamak...

...

2011-10-08T11:16:00.000+03:00

Hatırlıyorum, henüz hamile bile değildi Ö. ve ben İngiltere'deki evlerine gitmiştim. Yarı Türkçe yarı İngilizce sohbetlerimizin baş konuğuydu Alasdair. Uzun gecenin sonunda bana Türk kahvesi falı bakacak kadar. Dev gibi bir adam, boylu poslu. Daha Zara hayatımızda değildi o zaman. Ela'ın adı bile geçmiyordu. Sıcak sımsıcak bir insan. Kocaman bir kalbi. Sıcacık. Aşıklar.

Sonra daha 40 günlük olmamış bebekle geldiler. Adalara gittik, rüzgar. Kızını tutuşu, sevişi gözümün önünde. Ani fren yapan şoföre öfkesine şaşırmıştım o sakin adamın. Akşam kızkardeşinin düğününde eşimle sohbet ederlerken bana, maşallah sizinki de iyi sökmüş Türkçe'yi demişlerdi. O kadar koyu sohbet halindelerdi boğaza karşı.

Çok sevdiğimiz arkadaşlarımızın sevgilileri eşleri girer hayatımıza, arkadaşları. Bazıları o kadar içerden hissedilir ki, insan ilk kimi tanıdığını unutacakmış gibi olur. Anlatması çok zor. Çok boş. O adam yok şimdi. Daha iyi bir yerde, hastalığın olmadığı. Düşünmekle işin içinden çıkılır gibi değil. Yazmakla için soğumuyor bir türlü. Bir anne bebek bloguna yakışır bir yazı değil belki.

Hayatın ne kadar kısa olduğunu unutuyoruz. Önemli olan tek şeyin yanımızdan geçerken bir kez sarılmak olduğunu. O eli havadayken yakalamak gerekiyor çünkü anlar geçiyor. Yarın yok.

Güle güle arkadaşım. Nurlar içinde yat.

Nurturia sobe!

2011-09-20T13:19:00.001+03:00

Nurturia'da;

Diğer anne ve çocuklarla sosyalleşmeyi,
anlaşılmayı, derdimi paylaşmayı,
çocuğumla ilgili iyi/kötü her habere benimle sevinip benimle üzülen anneler/babalar olmasını,
kendi kendime kuruntu yapıp acaba dert mi diye içlendiğim konularda bir başka annenin çıkıp "haaa o mu geçen sene bizimki de yapıyodu" demesini,
normal koşullarda asla haberim olmayacak tiyatro/etkinlikleri duymayı, bi de üstüne benim gibi tembel bünyeler ne yapsam diyene kadar toplu bilet alınmasını, bir tane de sana ayrılmasını...
normal koşullarda tanışamayacağım çok farklı şehirlerde/ülkelerde/bakış açılarında annelerledost olabilmeyi,
çocuk yetiştirirken (ve belki hayatın geri kalanında da) kendi tecrübemizle örtüşmeyen çok farklı "doğru"lar ve yöntemler olabileceğini öğrenmeyi

ÇOK SEVİYORUM.

Çocukların hasta olduğunu duymayı,
üzücü haberleri almayı,
çok nadiren de olsa anne olmanın zalim olmayı engellemediğini hatırlamayı

HİÇ SEVMİYORUM.

OLMASAYDI,
pek çok güzel insanla tanışmamış olacaktım. Çocuğumun anılarını yazmaya üşenecektim ve unutacaktım.

Ne ararsan
VAR.

Yeterli zaman

YOK.

*KEŞKE, iphonedan fotoğraf ekleme özelliği olsa, instagramla ortak çalışsa mesela...

Sobelediklerim:

Fadiş, Tiryaki, Sirar, Kuzeytananne

Çocuktan Önce / Çocuktan Sonra...

2011-09-12T12:21:00.002+03:00

Anne olmadan önce, hamile kalmadan önce konu hakkında fikrimiz olmadan önce... Hatırlıyor musunuz o halinizi?

Dün düşündüm. Ne çok fikrim varmış ve hepsi ne kadar uyduruk, ne kadar otomatikmiş meğer. Böyle olması da çok normal. Çevremizdeki annelere, filmlere, okuduklarımıza yan gözle bakarak oluşturulmuş bilmiş bir masal adeta. Çevresinde çok çocuk olanları dışında tutuyorum. Onların muhtemelen daha gerçekçi fikirleri vardı. Benim pek yoktu. Dolayısıyla fikirlerimiz biraz gördüğümüz herşeyin bir nevi ortalaması, medyanın pompalaması, sitcomlardaki filmlerdeki yorumlar, çocukluğumuzdan hatırladığımız resimler ve toplumumuzun konuya bakış açısıyla sınırlı.

Bu işlerin tamamen dışındayken...

1- Normal doğum deliliktir. Hangi aklı başında kadın bu devirde(!) bu acıyı gönüllü çeker ki? TVlerde doğururken ölen kadın sayısını istatistiksel olarak hesaplasa biri keşke. Sonra konu hakkında fikir sahibi olmaya başlayınca insan böyle düşünmüyor tabi. Hele "episiotomy" konusunu ilk duyduğum gün düştüğüm dehşeti hatırlıyorum da. Bunu yaptıracağıma doğurmam daha iyi demiştim. (Yüzümün ifadesini hatırlıyor musun B?) Gerçi şu an ülkemizde bunun abartıldığı ve gereksizce yapıldığı söyleniyor. Hoş bir konu değil, o ayrı. Ama normal doğum konusundaki fikirlerimiz değişti. Sonuç gene sezaryen oldu ama, biz elimizden geleni yaptık ana kız.

2- Çocuklar ayakta sallanarak uyur: Bu çok kültürel bir şey. Ela'yı bir kez bile ayağımızda sallamadığımız halde oyuncak bebeğini ayağında sallayarak uyutuyor. Çok derinlerde. İsteyen öyle uyutur, isteyen uyutmaz. Ama bebek sahibi olmadan bebeklerin yatağında uyuyabileceğini filan hiç düşünmemiştim. Bebek sahibi olmak, sallamaya hazır olmak anlamına geliyordu. (Bir dönem kardeşimin battaniye arasında sallandığını hatırlıyorum. Ne zordu o iş... Çocuk sahibi olmak bunu göze almayı gerektiriyordu)

3-Çocuklar yemek yiyemez. Sen peşinden koşup sürekli yedirmeye çalışacaksın, sonra da yemediği için şikayet edeceksin. Bunu "tren geliyor", sonra bi de "garajın kapısını aç da arabalar içeri girsin" hatırladınız mı? Sanıyorsun ki oyunsuz yemek yenemez. Hele hele çocuğun kendi kendine yemesi? İmkansız. Çok sevdiğim arkadaşım Özlem'in kızı Zara ile buluşmuştuk bir vakitler. 12 aylıktı o zaman. İngiltere'den gelmişlerdi. Biz kahvaltı ederken, onun da önüne mini zeytinler, peynirler, ekmekler koymuştu arkadaşım. Zara da kendi kendine yedi hepsini(maşallah). Benim için devrimsel bir andı. Demek bu modelleri de var diye bir öğretinin parça parça olduğu andı.

4- Çocuklar ne zaman doyduklarını, ne zaman acıktıklarını bilmez. O nedenle de biz, sen doymadın, şunu da ye diye sürekli ısrar eder, yemeyince de doymadı diye üzülürüz.(Doymuyorsa fotosentezle mi uzuyor o boy?)

5-Çocuklar hep üşür, üşüdüğünü bilmez ve ilk rüzgarla hasta olur. Hastalıklara neden olan şeyin virüsler ve bakteriler olduğunu mu sanıyorsunuz? Yooo dostum. Hastalıklara rüzgar neden olur. Yelek giydirmemek neden olur. Soğuğun bağışıklığı bir miktar düşürdüğü doğru, ama bizde her zaman, "biraz ateşi var" sözünü "kimbilir nerde üşüttünüz?!" izler. Virüsler ve bakterilerin hiç bir suçu yoktur. Üşütmek neden olur hastalığa.

Çocukluğum boyunca annem üşümediğim halde beni giydirmeye çalıştı. En net hatırladığım anılarımdan. O nedenle karı koca kızımızı giydirmiyoruz doğduğundan beri. Biz yalın ayaksak, o da yalın ayak. Üşüme alışmayla ilgili. Eğer çok giydirirseniz giyinmeye alışırlar. Giydirmezseniz giyinmemeye.

6-Anne dediğin... Anne dediğin sürekli endişelidir. Anne dediğin muhallebinin içine ciğer koyar (neden Allah'ım?) Anne dediğin her işe gönüllüce atlar, asla şikayet etmez. Hizmet etmek için doğmuştur. Anne dediğin obsesiftir, çocuk bir lokma az yerse o gece uyuyamaz. Anne dediğin manikür yaptırmaz. Anne dediğin uyumaz. Anne dediğin her cefayı çeker... Anne dediğin şikayet etmez. Anne dediğin hep mutludur.

7-Baba dediğin... Çocuğun oluşturulması sırasındaki ufak eforu dışında konuyla pek bağlantısı yoktur. Baba dediğinin midesi çok hassastır. Çocuğun altını değiştiremez, mahvolur. Baba dediğin doğuma da giremez. Kan tutar. Baba dediğin zaten istese de çocuğu besleyemez, beceremez. Baba dediğin annenin yaptığı hiç bir işi yapamaz. Yapsa da yanlış yapar. Yapsa da beğenilmez. Sadece kendi çocuğıunun annesi değil. Kendi annesi, kayınvalidesi, sokaktaki kadın, otoparktaki teyze, parktaki bakıcı... Herkes ama herkes "yapamazzzz kii" bakışlarıyla bakabilir kendisine.

Burada bir parantez açıyorum: ( İtiraf ediyorum ki bu toplumda baba olsam ve şu muameleyi görsem al çocuğunu başına çal der elimi eteğimi çekerim. Çocuk parkındaki diğer annelerin kritik bakışlarının altındaki babaları görüyorum da. Şöyle der gibi bakışlar: "Hımm çocuk elini kuma sürdü, bakalım silecek mi" "Çocuk üşümüş gözüküyor, bakalım giydirmeyi akıl edebilecek mi" "Kucağına doğru alabilecek mi..." "Anneler her şeyi bilir, doğru yapar" adlı ayrıcalıklı konumu terk etmeyi pek istemiyorlar sanki)

Neyseki gerçek hayat böyle değilmiş. Bunların çoğu kurguymuş. Önyargılarınızı silin, eski bildiklerinizi unutun. Çocuklu hayatın keyfini çıkarın.

Var mı sizin de benzer örnekleriniz ?

Ela'dan Bir Yaz Masalı

2011-09-06T11:33:00.000+03:00

Merhaba yeniden, beni beklemiyordunuz değil mi?

Ben Ela. Annem olacak kadın, bi izin vermedi yazmama. Kendi de yazmadı. Ama iyi etmiyor. İyi etmiyorsun anne sana sesleniyorum. Neyse... Kısaca yazı anlatmak istiyorum ki unutulmasın...

Bu yaz ben önce iki düğüne katıldım. Sonrasında anneannemlerin yazlığına gittik. Annemin işi olduğu için İstanbul'a döndü, ben de anneannemlerle on gün kaldım. Aman iyi ki öyle olmuş... Bu sayede yüzmeyi öğrendim. Kendisine söylemeyin ama bu annem bildiğin panik. Normalde iyi de bi karış su görünce endişelere gark oluyor. Anneannem ve dedemle bi yüzdük bi yüzdük. Annem geldi beni öyle denizin ortasında kollukla yüzerken gördü, pek sevindi tabi ama acayip korktu. Anneanneme sorun inanmazsanız. Ben de güzel güzel eğlendim, arkadaşlarımla oynadım, komşulara gittim geldim. Ha babam beslediler beni, azıcık kilo almış olabilirim. Sonra annem de geldi. Yavrusu ve Umut Barış'la tanıştık. Evren'e bayıldım. Evren'le havuzda yüzerken annemi satar gibi oldum diyim siz anlayın. Umut Barış bana bisiklete binmeyi gösterdi ama pek heveslendiğim söylenemez. Seneye artık.

Sonra arada İstanbul'daydık. Bayram nedeniyle Antalya'ya babilerin yazlığına gittik. Kemer, Çamyuva'da çok sakin bir yer. İlk günden havuza cumburlop atladım. Başta güzel güzel atlarken, annemin aman dikkat, yavaş yavaş demeleriyle azalttım ve merdivenden inip çıkmaya başladım. Bu defa da atla kızım demeye başladı. Anne milletine yaranılmaz. Yalnız rica ediciğim, şu kadına biriniz söyleyin. Ben korkmuyorum, kendisi korkuyor. Gitsin bi şekilde bilinçaltı mıdır neyse temizlesin de bi rahat yüzelim. bi su yuttum kalp krizi geçirecekti. Neyse alıştı o da sonra. Hatta çocuk havuzuna kolluksuz girip dalmama ses çıkarmayınca dedim, tamam alıştı galiba. Denize de gittik, biraz dalgalıydı ama güzeldi. Anneme "annecim taşlara basarak yürüyorum çünkü ayağım kum olmasın diye" diyince bi duygulandı bu. Bi de gördüğüm her paraşütü anneme gösterdim. Ortaokuldayken onlardan biriyle uçmuş annem. Ben de yapayım da anlasın nası bi his...

Bayram tam bayram oldu. Babi ve dede bizi karşıladı. Sonra Alanya'ya gittik günü birlik. Büyük dede belinden ameliyat oldu, onu görmeye gittik. Büyük dede, büyük teyze, büyük dayı, büyük yenge ve kuzenlerimizi gördük. Bi de minnak kedi vardı, çok sevdim onu. Büyük teyze beni sevmeye doyamamış, azıcık sevdirdim neyse. Ama sonra Ankara'ya gidecekmişiz. Böyle bir sürü akrabamızla görüşünce çok sevindi annem.Sonra amcamla Filis geldi. Çok sevindim. Özellikle Filisle ne oynadık, ne yüzdük. Amcam koca kötü fare ve canavar oldu. Onunla oynaması çok adrenalin ama duramıyorum oynamadan. Çok komik bi adamsın amca. Suratını yaptığın şekiller çok komik. Filis de çok oynadı benle, gezdik, arkadaşım o benim. Haa bi de bana kuantum denen bişey çalıştırdı. İlerde teorik fizikçi denen bişi olursam ona teşekkür edecekmişim. Kedili medili bir konuydu sevdim epey.

Sonra asıl sürprize bak. Anneannemle dedem taa Dikili'den kalkıp geldiler. Çok sevindim, çok güzel oldu. Tam şenlik oldu. Onları görünce çok sevindim çok. Yalnız giderlerken üzüntümden ilgisizmişim gibi yaptım. Biraz trip atmış olabilirim. Ne yapayım, beni böyle sevin. Daha bitti mi, hayır... Babamın önce küçük amcası ve eşi Funda geldi. Hem de bana dondurma getirmişler. Yedim de yedim, çok güzeldi. Sonra kuzen Hasan geldi ve çok sevdiğim birini getirdi bana. Sonraki gün diğer amca ve eşi geldiler. Bir şey verdiler, davetiyeymiş Mart'ta İzmir'e gidecekmişiz. Bi sürü düğün elbisem var, ne yaparım diye düşünüyodum iyi oldu. Sonra da dedemin dayısı geldi. Koskoca dayı, onu da çok sevdim.

Sabah uyanıyodum, babi bana kahvaltı hazırlar, yeriz. Annem o arada az daha kestirir. Sonra uyanır hop havuz. Sonra dedem balıktan gelir, 10 gibi, o da hop havuz. Sonra sırayla kahvaltı yaparlar biri benimle havuzda oynarken... Çok güzel uyumuşum tatil boyu, annem öyle diyor. Yalnız dedemle babim sürekli bana yemek pişirdiler. Yemeyince üzüldüler. Filis ve dedemle oyunlar yapıla yapıla yemek yedim. Böyle de bir teknoloji varmış meğer. Çok eğlenceli. Ona alışıp bi süre kendim yemeyeyim dedim. Annem bi enteresan oldu. Annem varken kendim yedim, baktım ilgilenmiyor hemen oyun istedim. Benden gizledikleri varmış bakın çocuklar uyanın. Şımartmayın bunları.

Bi de Azra ve Türkay diye iki kardeş vardı. Onlarla oynadık. Sosyal böcük olma zamanım gelmiş sanırım. Çok eğlenceliydi.

şimdilik bu kadar, sonra gene yazıcam....

eya

Oynadığımız Oyunlar...

2011-08-27T00:04:00.000+03:00

Bir kaç gündür anne baba ikilisi olarak grip olduk. Komik bir durumumuz var. Birimizin ateşi çıktığında diğerininki düşüyor. Birimiz terlediğinde diğeri üşüyor, Sonra yer değiştiriyoruz. Çocuk sahibi olan kişinin vay hastayım yan gelip yatayım deme durumu olmuyor. Ki işler de, dur bekle, iyileş demiyor. Dolayısıyla, bir kaç gün yavruyla çok iyi ilgilenemedik. Biraz lego, biraz kendi takılma, biraz kitap okuma ve biraz da çizgi filmlerle geçiştirdik. İlk kez bu kadar çizgi film izliyor Ela. Happy Feet isimli penguen filmini izledi. Laptoptan izledi, geçti karşısına dans etti, biz de uzanmış olduğumuz koltuklardan bakakaldık. Allah hastalara tez zamanda şifa versin. Bugün en derinden dilediğim dilek bu. Dedem ameliyat olmuş, ne olur hızla iyileşsin, ayağa kalksın. Tekrar gezelim beraber. Arkadaşlarımız iyileşsin, hastalıklar bizi terk etsin.

Oyunlara gelince... İlacın etkisiyle biraz kendime gelir gibi olunca, iki günün suçluluğu eklendi, Bugün her zamankinden farklı oyunlar oynayalım dedik.

1- Masal canlandırma

Bu hemen hemen her gün değişik seviyelerde yaptığımız bir şey. Okuduğumuz bir kitap ya da masal olabilir. Ela illa ki canlandırmak istiyor. Tiyatrocu mu olacak? Bugün hamur ve legoları kullanarak aslen babamın uydurduğu masal olan ıssız adayı canlandırdık. Bir ara masalı anlatırım.

2. Meraklı Minik düzenlemece

Meraklı Minik kartlarını vakit buldukça lamine ediyorum. Ama onlar sonra hep beraber bir kutuya giriyorlar. Lamine etmek bir işe yarıyor mu hiç emin değilim. Gaza gelip aldım, boşa gitmesin diye ara ara bulduğum şeyleri sokuyorum laminasyona. Neyse. Oturduk onları türlerine göre ayırdık, sonra gereksiz olan başka kartları ayırdık ve attık. Düzenlerken eğlendik. Sonrasında Ela düzenlediklerimizi bozdu, ben kızdım, o kızdı. Sonra beraber topladık, barıştık.

3. Meraklı Minik kartlarıyla oynamaca
Eşleştirme oyunu oynuyoruz. Bir de popo bulmaca dediğimiz oyunu.

4. Bowling. Zamanında pazardan aldığım plastik labutları dizip devirdik. Sürekli düzeltmek sıkıcıydı.

5. Ela ve babası tiyatroya gitmişler oyunu. Tiyatroda sahnelenen oyunu şarkı şeklinde söyledi. Figüran olarak katıldık.

6. Akdeniz mavi yolculuk

Bu nasıl çıktı bilmiyorum. Ben sırtım ağrıyor, koltuğa uzanıyorum demiştim ki, Ela geldi anne burası gemi olsun dedi. Gemi olunca, babası da geldi, koltukla yolculuğa başladık. Önce yunan adalarında durduk. Babasıyla Ela gezmeye gittiler. Sonra İtalya, ispanya derken, hem çok eğlendiğim hem de koltuktan kalkmadan oynadığım bir oyun olduğu için çok memnun oldum.

Yaratıcı bir insan değilim, bazen oyun bulmak çok zor oluyor. Zorlanan başkalarına faydası olur diye yazmak istedim. Siz de yazarsanız çok memnun olurum...

İyi annelik mükemmele uzaklıkla ölçülür

2011-08-15T10:35:00.002+03:00

İyi annelik mükemmele uzaklıkla ölçülür. Mükemmel, önümüze konan bir ideadır. Başkaları tarafından şekillendirilir ve mutlaktır. Eğilip, bükülmez. Kristal gibidir, her daim derli toplu ve tutarlıdır. İyi anne kristal olamaz. Olsa olsa kulak memesi kıvamındadır. Onu tutturamayanlar için, oyun hamuru kıvamındadır. Bütün gün şekilden şekile girer. Alınmaz, kırılmaz, eğilip bükülmekle, parça parça olmakla sorunu yoktur. Her şekle girse de akşam olduğunda kutuya girdiğinde eski şeklini, rengini bulmuştur. Her renge girebilir, her renkle karışabilir. İyi anne oyun hamuru gibi bir şeydir.

Cumartesi günü zor bir gün geçirdik. Öğle uykusu uyumak istememe, uykusuzluğun getirdiği huysuzluk ve doğuştan gelen inatçılığın güçlü bileşimi. O kadar sinirlendim, o kadar sinirlendim ki. Kendi kendime şaşırdım. Kendimle sohbet edecek kadar da kendimdeydim üstelik. Nedir dedim, seni bu kadar kızdıran. Her dediğimizin tersini yapması mı, nedir? Sonra şunu fark ettim. O inat ettikçe ben bunu şımarıklığın izleri, bozulan düzenin izleri olarak görüyorum. Sınır koymam gerektiğini düşünüyorum. Yapamadıkça içimdeki "kötü annesin sen" hisleri büyüyor. Teessüf ettim kendime.

İnternette bir şeyler okudukça, eski defterleri açtıkça gerçek yüzüme vurdu. Asıl inatçı siz olmayasınız diyordu yazının biri. Az inatçı, az tutturuk değilim. Üstelik bu kötü bir şey de değil hani. "Hayır diyorsam hayır"dan sağlam felsefe var mı? İnsanın istemediği şeye hayır demesi ve gerçekten neyi istemediğini bilmesi bir çeşit bilgelik değil mi. Güçlü irade. Kısacası adına inat değil de çocuğumun iradesi pek güçlü deyince resim biraz şekil değiştirdi. Hem okudum ki uzun süre odaklanabilen, odağı güçlü kişilerde bu inat şeysi daha fazla olurmuş. Ela'nın babası kadar uzun süre odaklanıp, ne istediğini bilen ve bu konuda çalışan bir kişi daha tanımıyorum. Ona mı benzeyecek, benzesin. O da az inatçı değil zaten... Kısacası, kendimi ikna ettim, durumla barıştım.

Ertesi gün çok daha güzel geçti. Elimden geldiğince seçenekleri ona bıraktım. Yüzde yüz kararlı olmadığım her konuda esnedim. Sabah arkadaşlarla buluştuk, güzel geçti. Öğle uykusu konusunda yolda uyuma/uyumama durumu oldu yine. Eve gelince uyumak istemedi, kitap okuyup yavru aslan taklidi yaparken uyuyakaldı. Bütün gün legolarla inşa işindeydik.

Sonra ben Ela oldum, Ela anne oldu. Animal boogie kitabını bana okumaya başladı. Bi de eliyle gösterip okumuyor mu? "şeyyk şeykk bogi bogi bogi... yavrumm önce resimlere bakalım, bak bakalım burda biri saklanıyor..." Ben de Ela olarak elimden geleni ardıma koymadım. Ağladım, sızladım, pelüş oyuncakları banyoya sokacağım diye ısrar ettim. Ela ısrarla, "ama yavrum onlar ıslanır, kurumaz" diye plastk ördekleri verdi durdu. Pek müşfik, pek tatlıydı. Lokum lokum yiyesim geldi....

Okuduğumuz her kitabı otomatik olarak canlandırmak istiyor. Dün meraklı minikte kara kulak kedileri vardı. Çizgi hikayede anneleri önden gidiyor, yavrular arkadan geliyor, çok da sade bir hikaye. Onu canlandırdık. Tostoraman'ın yavrusu ya da yavru ahtapotu ya da küçük ayıları canlandırdıklarımızı saymıyorum bile.

Tabi, bu iki gün arasında ilk gün çok uykusuz olduğumu, ikinci günse fedakar birisi tarafından saat 9:30a kadar uyutulduğumu (Ela 7'de kalkıyor) belirtmem gerekir. Uyku en belirleyici faktörlerden biri.

Diyeceğim o ki salabildiğimiz kadar salmalı. En azından ben bundan böyle daha da geniş olmaya çalışacağım. Buraya yazmak kolay, bakalım gerçekte nasıl olacak. Gelişmeleri anlatırım.

sevgiler.

Somali'de 3 Aç Türk: Hepsi kardeşimiz...

2011-08-13T16:34:00.000+03:00

Şaka gibi, karaip korsanları gibi, başka bir yüzyılda yaşıyormuşuz gibi... Ama değil. Çok sevdiğim arkadaşım Banu'nun kardeşi ve diğer iki arkadaşı 11 aydır Somali'li korsanların elinde.

Arkadaşımın dilinden şu adresten okuyabilirsiniz: Somali'de 3 Türk neden aç?

Kendi kardeşinizi düşünün. Bir gün değil, iki gün değil, bir hafta, bir ay değil... üç aydır haber alamamayı. Eşinizin orda olduğunu düşünün ve o yokken bebeğinizi kucağınıza aldığınızı...

Biz Ne Yapabiliriz?

Dilekçeleri doldurabiliriz. Dilekçeler...
Bloglarda, twitterda ve ekşi sözlükte paylaşabiliriz... Sosyal Medya
Basından tanıdık yazarlar varsa, dikkatlerini çekmeye çalışabiliriz... Basın

Lütfen duyurmamıza yardım edin. Twitter'da yayın... #somalide3acturk

.

Çocuklarla Yaşanan Krizleri Çözerken... Duygusal İp Üstünde

2011-08-08T10:43:00.000+03:00

Geçenlerde Pratikanne yeni tasarımlı blogunda çok güzel bir yazı yazmış: Çocuklarla Uzlaşma Dersleri. Proje yönetimi eğitimlerinde müzakere taktikleri konusu geldiğinde son dönemlerde hep evdeki olaylardan da örnekler vermeye başladığımı farkettim. Sağlam bir müzakereci kızım. İnatçı, iddacı, geri adım atmaz, aynı talebi yedi yüz bin kere sıkılmadan söyleyebilir...

İki buçuk yaşında çocuğu olup da ağlama krizi, inatlaşma, bağırma çağırma vb yaşamayan azdır tahmin ediyorum. Yaşamayanlar da yaşayacaklar muhtemelen. İlk ergenlik krizi, ilk bağımsızlaşma bireyselleşme. "Bireyselleş evladım da bugün başım ağrıyor, alçak sesle bağırsan"... olmuyor. "Ama anne ben yüksek sesle bağırmak istiyorum, canım istiyor, içimden geliyor" diyor minik birey. Öyle olsun.

Bu gibi durumlarda yapılabilecek önerilerin büyük çoğunluğunu Pratik anne dile getirmiş zaten. Benim söyleyeceğim başka bir konu. O önerileri düşünecek, uygulayabilecek bir halde olmak her zaman mümkün mü? Ya da ne yapsak da anne baba olarak iki buçuk yaşımıza geri dönmesek?

Yanıt veriyorum: DUYGUSAL DENGE...

Birisi evde durduk yerde bağırırken, ağlarken, yerde tepinirken bundan duygusal olarak etkilenmemek zordur. Bu durum bizim de içimizde bazı düğmelere basar, karşı duyguları uyandırır. Eğer biz de karşımızdaki minik birey gibi bunları kontrol edemez ve kaptırırsak vay halimize. Kendimden bildiğim şeyler şunlar: Açsam, yorgunsam, stres altındaysam bu kontrol durumu çok fena patlıyor. O nedenle, yapmam gereken şey, gerekli zamanlarda dinlenmeye zaman ayırmak, uyumak gibi pratik önlemler. En önemlisi de stres yaratabilecek ortamları kontrol etmeye çalışmak. Benzer şekilde Ela'nın da uykusunu almış, karnı tok, rahatlamış olmasına dikkat etmek.

Hayatı basitleştirmek, sadeleştirmek gerek. Çok dolambaçlı planlar, aşırı yorgunluk yerine daha sakin, daha düz programlar yapıp mutlaka ayakları uzatmaya vakit yaratmak gerek. Evdeki olumlu, sakin atmosfer yediği yemek kadar (hatta belki daha fazla) önemli. Ağlamaya verdiğimiz tepkiler : ne olur sussun!, aman çocuğum ağlıyor demesinler! çevre ne der! neden ağlıyor ben beceriksizim! beni kastediyor! benimle uğraşıyor! bir an önce susmalı dayanamıyrum! gibi tepkilerin tamamı bizimle ilgili. Kendi yorgunluğumuz ve stresimiz nedeniyle, sorunu çözmek yerine yara bandı yapıştırıp unutmak istememizin göstergeleri.

Stresimiz, yorgunluğumuz bizim sorunumuz, yavrunun değil. O nedenle dinlenmeli ve rahatlama taktikleri bulmalı. Her insanın farklıdır, kimi kitap okur, kimi yüzmeye gider. Baş başa kalacak anları yaratmak gerek. Enerjinizi çekecek kişi ve aktivitelerden uzak durmayı, bunları yönetmeyi bilmeli...

Öğretileri yıkmak gerek.

Flaş Flaş... Büyük Buluşma... Az Sonra...

2011-08-04T11:49:00.000+03:00

Bu kısa tatilin en güzel yanlarından biri de Sarı Çizmeli'nin yakışıklı oğlu Umut Ege ile tanışmamız oldu. Önce biraz utangaçlardı ama alıştılar. Umut Ege sabırla Ela'ya bisiklete binmeyi göstermeye çalıştı ama çok ilerleme gösteremedik henüz. Bir kaç seneye yazlıkçı çetesi olup bizi tanımayacaklar gibi geliyor. Akşamları "dondurmacının önünde" buluşmaları çok iyiydi. Çok memnun olduk....

Bir diğer büyük buluşma, Ela YAvrusu buluşması da çok güzeldi ama... Bir tane bile foto çekmez mi insan? Çekmemişiz....

Güzel anılarla döndük eve.

Gelip Geçen Zamanlar...

2011-08-02T12:52:00.000+03:00

O kadar uzun zaman oldu ki yazmayalı...

Kardeşim evlendi. İki koca düğünle, güzellikle ve çok eğlenerek. Umarım bütün hayatları da dansla, müzikle, neşeyle ve dostlarla geçer.

Ela düğünlerin yıldızıydı. İlkinde gelinlik benzeri elbisesiyle kendini gelin sandı, ikincisinde mavi elbisesiyle dans pistinden inmedi. Dedeleri ve amcası, yengesi ve teyzesinin arkadaşları sağ olsun. Düğünde biz de eğlendik, Ela kendi takıldı, bizler dans edebildik.

Sonra yazlığa geçtik. İstanbul-Uşak, Uşak-Dikili. İlk kez arabayla uzun yol yapıyorum. Değişik bir hismiş, bunu ayrıca yazmam gerek. Yolda olmak, yolun çağrısını duymak farklıymış. Dün Sabancı'ya giderken dönüşü kaçıracak kadar kaptırmıştım. Düşünceler öylesine su üstüne çıkıyor ki, o çağrıya uymak çok kolay, çok kolay.

Ela yazlıkta anneanne ve dedeyle ve büyük dedeyle 10 gün kaldı. Kolluklarla yüzmeyi öğrendi. Bıraktım gittim, bi geldim yüzüyor. İnanılmazdı. Açıkcası ilk anda bakmaya korktum, itiraf ediyorum. Sonra rahatladım.

Yavrusu ile tanıştık. Evren yazılarından daha da sıcak, daha yakın. Havuzlarında yüzdük, Ela ilk kez havuza girmiş oldu. Yavrusuya doyamadık.

Döndük, geldik şimdi. İşler birikiyor. Yoğun bir dönem bizi bekliyor.

Son 3-4 yıla bakınca demek ki böyle olmalıymış demek kolay olan. Oysa bilemiyorsun, çok dönemeç var.

Şimdi yeni bir dönem başlıyor. Umarım hayırlı, güzel bir dönem olur. Girişimciliğin gerçek testi başlıyor.

Üzerinde çalıştığımız yeni masal pek renkli, pek neşeli.

Yaşayalım görelim.

Her yeni günle sorgulamak ve baştan başlamak için bir fırsat düşüyor insanın önüne. Tutup tutmamak size kalmış...

sevgiler.

Çalışma Hayatı ve Çocuklu Haller.

2011-07-20T20:12:00.001+03:00

Bu aralar değişik firmaları, farklı şirket kültürlerini görme şansım oldu. Farklı endüstrilerden pek çok kadın ve erkekle karşılaşıyoruz. Bazı gözlemlerim var. Mesela genelde karşımdaki kadın anne mi değil mi kestirebiliyorum. Anneyse çok büyük ihtimalle öğle yemeği sırasında evi/annesini/kayınvalidesini/bakıcısını arıyor. Ya da kocası arayıp bir şey danışıyor. Neredeyse kural gibi bir şey. Erkeklerse ilk fırsatta çocuklarından bahsediyorlar illa ki. Ama ilk bakışta bu adam bir babadır, değildir gibi bir algım yok. Onu tahmin edemiyorum ve evi ararken de görmedim. (Belki dikkatimi çekmedi)

Mesela iş konuştuğunuz çok ciddi bir kadın, gayet sempatik, espirili, güzel giyimli. Öğlen uzaktan görüyorsunuz onu elinde telefon ve yüz ifadesi... İşte onu anlatmak mümkün değil. Belli ki telefonda ağlayan çocuğunu teskin etmeye çalışıyor. O empati, o ayna sinirler yüzünü germiş, kaşlar çatılmış, ağladı ağlayacak bir ifade. Bambaşka. O dönüşümü görmek, onun o annelik yüz ifadesine şahit olmak bambaşka.

Sonra sohbet başlıyor, kaç yaşında, kim bakıyor. Sonra konu doğum ve iş konuşuluyor. O kadar sıradanlaşmış bir şey ki... Doğum izninden sonra kadın işe dönüyor ve... aa masası yok. Dosyaları kaldırılmış. Dönebilen şanslılar için "keşke dönmeselerdi hisleri" yürürlükteyse mobing tavan yapıyor. Artık kendi istekleriyle gitsinler diye yapılmayan kalmıyor.

Ama tabi bu mobingi yapma emrini almış zavallı kullara da hayat sonradan pek gülmüyor. İlginçtir anneleri bezdiren kişilerin o kurumdaki varlığı da uzun ömürlü olmuyor. Annelerin ahı tutuyor belki.

Dört ay doğum izninin iki ayı bebekle beraber geçiyor, sonra eğer bebeğinle kalmak istiyorsan ücretsiz izin alıyorsun. Ama kurumlar buna sıcak bakmıyor. Zor, sektörden işten bağımsız anne olmak, çocuk büyütmek, bir yandan da iş hayatını sürdürmek kolay değil...

Ne öyküler var. Her yüzün arkasında bir başka hikaye. Konuşana kadar bilmiyorsunuz...
Bütün çözümler bireysel...

Kötülüğün Saldırısı...

2011-07-04T11:42:00.000+03:00

İnsanın "anne", "baba" kimliğindeyken asla düşünmek istemediği, varlığını kabullenmek istemediği bir konu: kötülük. Küçük kıskançlıklar, arkadan vurmalar, iğneleyici sözler, özünde haset, çıkar, hazmetmemişlik, cahillik olan tavırlar, linçler, katliamlar, savaşlar. Bir bebekten bir katil yaratan koşullar.

Hamile olduğumu öğrendikten bir süre sonra haberleri izlemeyi kestim. Bana ve bebeğime zarar verebilecek olayları duymamaya, bilmemeye çalıştım. Depresif filmlerden, gerçekçi belgesellerden kaçtım. Komedi filmleri, aile filmleri izler oldum. Benim bu halimi görüp de nerdeen nereye diyen, hayretle bakan arkadaşlarım oldu. Haksız da sayılmazlar. Doğmamış Çocuğa Mektup tadında karamsar anıları canlandırmak istemedim. Zen müzikleri dinledim, yogaya verdim kendimi.

İnsan kaçamıyor. Ya da sonsuza kadar kaçamıyor diyelim. Elimi eteğimi çekerim, kendime bulaştırmam, uzak dururum, çocuğumu korurum... Ne yazık ki bu olmuyor. Kötülük seni yakalıyor. Faşizmin her türü, önce büyük boyu gazetelerden, insanı inciten, ruhunu örseleyen bir haksızlığa uğrama hissiyle geliyor. Zalimle mazlumu aynı anda kucaklama, mazluma bir darbe daha vurma, incinmeye aşağılanmayı ekleme. Gündelik hayatta, bir fısıltı, bir kahkaha ile taşınan kötülükler. Büyük faşizmi sözde kınayıp, küçüklerine tepki göstermeyenler, susanlar, korkanlar. İlkeliliği aptallığa indirgeyen zihniyet. Ve hem suçlu, hem güçlü olmanın standartlaşması.

Bunları bilerek çocuk büyütmek kolay değil. Büyük bir enerji, "iyi günlere duyulan inanç" istiyor anne baba olmak. Kötülük olsa da iyiliğin galip geleceğine inanmak istiyor.

Bu iş zor, çok zor yonca
Çünkü gülmeyi unutunca
Taş yüreklerde kilitli duygular
Kapılar açılmayınca

Bu iş zor, çok zor yonca
Çünkü bizler istemeyince
En çok bağıran en doğru sayılır
İnsanlar işitmeyince

Bu iş zor, çok zor yonca
Çünkü sevmeyi bilmeyince
Bahar gelir, farkedilmez olur
İnsanlar görmeyince

Bu iş zor, çok zor yonca
Çünkü bizler duymayınca
Birinin eli herkesin cebinde
İnsanlar umursamayınca

(bülent ortaçgil)

Oto Koltuğu Şart Mıdır???

2011-07-03T20:24:00.000+03:00

Evet!

Evet!

Evet!

Lütfen okuyun!

Oto koltuğunu ihmal etmeyin

(Nurturia'da sorup, koltuk türleri hakkında bilgi alabilirsiniz)

Bir Kar Masalı Röportajımız Star Gazetesinde...

2011-06-27T12:14:00.001+03:00

Hafta sonu çok dinamik bir ekibe proje yönetimi anlattığım için yoğun geçti, gelip de bloga haber verecek fırsatım olmadı bir türlü...

Bir Kar Masalı'nı biliyorsunuz dostlar. OIP ve Esra ile beraber yapmış olduğumuz bir çalışma. Geçenlerde Ceyda Düvenci sağolsun twitleyince tekrar gündeme gelmiş oldu. Giyindik, buluştuk gazeteci arkadaşla, sonra da anlattık anlattık. Eve yakın yerde buluştuğumuz için Ela'yı da götürme şansım oldu. Diğer arkadaşlar işter geldiklerinden çocukları getiremediler ama keşke Çağan ve Ada da orada olabilseydi. Haberin çıkmasına çok sevindim, görülmüş, önemsenmiş olmak ne güzel. Benim için bir büyük sevinç de kızımla beraber fotoğrafımızı görmek oldu.

Haberin tam metni şurada: Biri resimlemiş, biri yazmış, diğeri de programlamış. (Bir blogcu bir blogcuya gel beraber bir kitap yapalım demiş.)

Tabi bir halk kahramanı olan OIP de uçarak geldi ve kameralara poz vardi. Süper kahramanların hali başka tabi. Onun Clark Kent halini bilmek çok ayrıcalıklı bir his veriyor bana...

İşte bu da benim kuzum, pek güzel poz vermemiş mi?

Röportaja gelirken OIP Bir Kar Masalını renkli olarak bastırıp getirmiş beş tane(Bir tanesi bizde, Ela açıp okuyor) . Gerçekten insanın elinde görmesi çok başkaymış. Umarım bir an önce basılı halini de görürüz.

Bir Kar Masalı'nın e-kitap hali için tıklayınız: Bir Kar Masalı

Bu güzel röportajı yapan Star Gazetesine, Aslı Hanım'a ve sabırla fotoğraflarımızı çeken arkadaşa çok teşekkür ederiz.

Uçurtma...

2011-06-26T12:44:00.000+03:00

belki de aldatıldık
belki dünya hiç dönmüyor
imkansız yanıldılar
ölüm yok
ölünmüyor
imkansız ah imkansız

gel uçurtma bayramları var
haydi sevin de gel
ölümsüz özgür çocukluğuna
yeniden yol ver
haydi koş
haydi gel
bir avuç sevinç al annenden
bana da biraz ver
öylesine öylesine yalnızız ki

şu koskocaman şehir ve biz bak ne olur
bari sen gel

Bu nedir?

2011-06-24T00:34:00.000+03:00

Çocuklara Ne Yediriyoruz, Ne içiriyoruz? Organik mi, Doğal Tarım mı, GDO mu, GDOsuz mu? Ya da ne olacak bu dünyanın hali?

2011-06-20T14:49:00.000+03:00

Az önce eski yazılarımdan birine yeni bir yorum geldi. Ek Gıdaya Geçiş Mimi Ece Hanım sormuş, başladığınız gibi gittiniz mi diye. Kısaca beni fazlaca huzursuz eden bu konuyla ilgili görüşlerimi yazayım.

Bir proje yönetimi dersindeydi. Bazen hayat insana en olmadık yerlerde bir cümle söylüyor, o cümle sizde kalıyor. Çünkü içinizle dışınızla özünüzle onun doğru olduğunu biliyorsunuz. Şöyle bir şey...

Birleşik kaplar düşünün. Biri siz, sonra aileniz, sonra işiniz, sonra ülkeniz, sonra dünya, hayvanlarıyla, bitkileriyle havasıyla suyuyla, sonra evren... Genişleyen bir ağ düşünün. İşte bu bileşik kaplarda bir sıvı hayal edin. Bunlardan bir tanesindeki kaçak, diğerlerinin su seviyesinin düşmesine neden oluyor. Tercümesi şu:
Eğer hayatınız iyi gitmiyorsa kendinize zaman ayırmıyorsanız
ya da kendinize ayırıyorsanız ama ailenizi( büyük anlamda, sevdikleriniz, eşiniz, dostlarınız yakınlarınız) ihmal ediyorsanız
ya da o alanda sorunununz varsa, içinizi yakan bir iletişimsizlik varsa
ya da aileniz de iyi, siz de iyisiniz ama ülkede bir savaş sürüyorsa bir yerlerde
ya da bir köpeğe kötü davranılıyor, kediler eziliyorsa, yunuslara eziyet ediliyorsa
ya da bir nükleer sızıntı oluyorsa
ya da siyanür tankları sızdırıyorsa göz göre göre
ya da bir yerlerde bir haksızlık yapılıyorsa bir katliam, soykırım,
Ya da hava kirleniyorsa, sular içilmez hale geliyorsa.
Öyle ki biz suları tuvalete sifon diye çekerken bir yerlerde temiz su kaynağına ulaşsa yaşayacak olan çocuklar ölüyorsa..
Karamsar oldu kusura bakmayın. Eğer bu alanlardan birinde ihmal varsa diğerlerinde mutlu olamazsınız. Bir yerden dönüp gelip sizi vurur.

Dün parktaydık. Mısır satıyordu bir amca. Anneler yiyor, çocuklar yiyordu. GDOsuz mısır var mı? Ben küçüktüm, Ankara'da anneannemlerde mısırcı amcanın geçişini beklerdim. Ne lezzetlidir o mısır, ne güzeldir süt mısır adı bile güzel. Yok. kalmadı artık. Çocuğum o mısırdan isteyince ne diyebilirim? Benim de canım çekmişken. Hayır yavrum. Peki çubuk kraker? Yılların çubuk krakeri masum mu? İçinde ne var?

Artık bütün gıdaları organik almıyoruz. Kayınpeder ve kayınvalide ziraatçı oldukları ve çok da işin içinde oldukları için bildiklerimiz var. Mevsiminde pazardan almaya gayret ediyoruz sebzemizi. Normal tavuk yedirmiyoruz Ela'ya. Köy tavuğu geliyor, organik almaya çalışıyoruz. Ama biz yiyoruz. Sebzeleri pazardan alıyoruz ama ne tarım ilaçlarını biliyoruz üzerlerindeki, ne de organikler ne kadar organik bilmiyoruz. Süt, çiğ sütü yazlığa gitttiğimizde alıyoruz egenin bir köyündeki inekten. Burada pastörize içiyoruz. Demem o ki, bireysel olarak yapılacak her hareket aslında bir kendini kandırma, aslında zararın neresinden dönsem kardır psikolojisi. Bir çocuk bunları yemese ne olur? Yığınlar ucuz diye meyve sularını hüpletirken, yapay tatlandırıcılı, fruktoz şuruplu tatlıları, şerbetleri yerken, fast foodları tüketirken. Meyvelerin üzerinde ne idüğü belirsiz bakterirler, ilaçlar fink atarken. Boşa kürek.

Daha köklü bir değişime ihtiyaç var. Sadece biz değil, sadece ülkemizi değil dünyayı kapsayacak bir reforma ihtiyacımız var. İnsanların canının, sağlığının hızlı kar etmekten önemli olduğunu görecek yeni bir ahlak anlayışı gelmeli. Anneler iktidara gelmeli önce. Çocukları, hepimizin çocuklarını düşünecek anneler. Politik açıdan sağ, sol, odur budur demeden. İçine ettiğimizin aslında çocuklarımızın yediği içtiği olduğunu görecek annelere ve babalara. Sen bunu yapmıştın, biz de bunu yaptık demeden.

Anlamak zorunda kalacağımız günler gelmeden anlasak keşke.

Kızılderili deyişiyle bitirelim:

Yalnızca son ağaç kesildikten, son ırmak zehirlendikten, son balık yakalandıktan sonra... Ancak o zaman paranin yenemeyeceğini anlayacaksınız.

Yeni Anneye : Tutulamayacak Öğütler...

2011-06-17T08:35:00.000+03:00

Ey genç anne... Gazı da geçiyor, uykusu da geliyor. Üstelik ne istediğini anlar hale geliyorsun. Sonra oturuyor bir gün, sonra yürüyor. Sonra koşuyor, sen de onunla koşuyorsun. Konuşuyor bıdır bıdır. Bilmediğini sandığın anılarını anlatıyor. Yüzüne gülüyor, seviyorum diyor, sarılıyor. Sevmiyorum diyor, küsüyor, dudağını büküyor. Çişini söylüyor, uykum geldi diyor. Uykusu geliyor, uyumamak için, acıktım/çişim geldi/susadım diyor. Benim bildiklerim daha bu kadar...

Sonra anne bakıyor, inanamıyor geçen zamana. Arkadaşıyla telefondayken yeni bebek kokusu geliyor. Bebek izin vermiyor konuşmaya. O koku başını döndürüyor annenin, o minicik elleri ayakları. Keşke daha çok koklasaydım diyor... Doya doya koklamış olmasına rağmen. Uykusuzluk, gaz filan unutuluyor da o burun sızlatan koku unutulmuyor. Ne ilk bakışı, ne ilk gülüşü.

O yüzden endişelenmeyi bırak ve yavruyu kokla diyeceğim.
Bana da demişlerdi.
Ben de söyleyeyim...

Delirmemizi Önleyen İnsanlar...

2011-06-15T11:43:00.000+03:00

Annelik geçici delilik hali bir bir şey. Anne dediğin -en azından çevremdeki anneler ve ben- gerçekten küçük şeyleri çok büyütüp endişeyi abartma haline geçebiliyoruz. Bir kere Ela düşmüştü, daha yeni yeni yürüyordu o zamanlar. Bir kere değil defalarca düştü. İşte bir seferinde dudağı patladı ve kanadı. Öyle dışardan belli olan bir durum olmadı, aldım kucağıma, dişine bir şey olmuş mu diye baktım, sonra rahatladım filan. Ama ilk anda kanı görünce bir anda bir alarm çalıyor bedende. Onun gibi bir hisden bahsediyorum. Benzer bir hisse bir adet kesme şekeri götürdüğünü görünce de kapılabiliyorum filan filan.

Eğer çevrendekiler de senin gibiyse, bu duygunu destekler nitelikteyse olay olumlanıp olumlanıp daha da büyük hale geliyor. Şöyle bir görüntü hayal edin. Bir masa örtüsü olsun, üzerinde cam bardaklar... Siz azıcık çekmişsiniz bir ucundan ama henüz büyük tehlike yok. Sizinle beraber üç beş on kişi daha çekiştirirse her şey devrilecek... Ama masanın ucunda bir kişi daha var. Ve masa örtüsünün kopup gitmesini o engelliyor. Yatıştırıcı, sakinleştirici, genelde aykırı ama başka açıdan baktırıcı o kişi.

Çok garip bir yerden anlattım ama ben o insanları çok seviyorum. Senin kopup gitmene izin vermeyen. Bazen kendini bir drama gömülüp dağılıp gitmeni bir gülüşle engelleyen. Bazen bir öyküyle, bazen yerinde bir espriyle. Senin duyguna aynı şekilde karşılık vermeden, o dramın içine çekilmeden. Karşıdan bakarak ama yanında.

Böyle insanlar lazım bize. Kendi küçük dünyalarımıza gömülmüş yaşarken göremediklerimizi gösteren. Duygusal insan duyarsızlığı diye bir şey vardır. Kendi duygularını aşırı önemseyen, kırılgan kişilerin çok empatik, başkalarının hislerine saygılı olacağını sanırız. Oysa gerçek genelde tam tersidir. Kendi duygularına gömülmüş, onları dünya meselesi gibi yaşayan kişi başkalarının neler hissedebileceğini pek düşünmüyor. O halde kalmamak gerek. Çocuklarımıza bunu öğretmek gerek ilk. "İnsanın sonsuz acısı" hislerine tutunmamayı. Duyguyu görmeyi, koklamayı ama takılıp kalmamayı.

Denge insanları lazım bize. Daha çok kahkaha, daha çok kendiyle dalga geçme hali.

Çocuklu Ailenin Yağmurlu Haftasonu ve 2.5luk bir Kriz .

2011-06-13T12:40:00.001+03:00

2.5 yaşını bitirmesine günler kaldı Ela'nın. İlk kez bu hafta biz de iki yaş krizi kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır diyebileceğimiz dönemin canlı şahitleri olduk. Cuma günü başladı ve bu sabah itibariyle (umarım) evi terk etti bu kriz hali.

Cumartesi sabahı 6:20de uyandı kızım. Uykusuzluk. Alarm 1. Ela'nın dedesi Ela için koli göndermiş, içi yemek dolu. Kargoyu bekliyoruz, gelmedi, hadi gidip alalım ordan parka gideriz en azından yürürüz dedik. Çıktık. Kargoda dediler ki dağıtımda eve dönün. Eve döndük ama Ela tabi gıcık oldu haklı olarak. Babayı eve yolladık, anne kız biraz dolaştık. Koli geldi. Köy tavuğu. Çıkan her malzemeyi ince ince, böl, buzluğa at. Ela hanım hapııır hupuuur yesin. Köy tavuğu bildiğimiz tavuktan başka bir hayvan adeta. Öğle uykusu. Erken uyandı. Alarm 2. Hadi Nezahat Gökyiğit'e gidelim. Yağmur yağdı dindi, en azından yürüyüş yaparız diye evden çıktık. Evde durulacak gibi değildi. Huzursuz, uykusuz, inatçı. O tiz sesler kimden geliyor? Allah'ım bu benim çocuğum mu hisleri... Dışarı çıktık vee yağmur başladı. Göze alamadık yağmurda gezmeyi. Çıkmış da bulunduk. Hiç mi hiç sevmememize rağmen istikamet Paladium.

Ama o da ne... Herkes böyle düşünmüş olacak ki yerin altına indikçe iniyoruz ama otoparkta yer yok. Ve arabada neredeyse her konuda olay çıkaran bir güzel. Camıım aç. Koltuğumu bağlamak istemiyorum. Onu istemem, bunu istemem. Parrrrk isterim. Otoparktan çıkıyoruz. O sırada arkadaşım Y. arıyor. Ataşehir'e doğru gidiyoruz. Bir yerden tesadüfen bir sol yapıyoruz ki Ela bağırıyor, anneaaa park! Artık yağmur filan neyse göze alıp parka gidiyoruz ve neyse ki yağmur duruyor. Salıncak, kaydırak ıslak. Ama abla salıncağı hafif nemli. Kapşonlu montu koyup, Ela'yı çoook hızlı, daha hızlı sallıyoruz. Sonra Y ve A geliyor. Ela Y'nin montunu giyiyor ve dünya tatlısı bir elf kızı oluyor bir anda.

Çin lokantasına gidip bir şeyler yerken, Ela çubuklarla kılıç sallıyor. Doğa'nın anne ve babası da katılıyor bize. Yedikten sonra tabi ki... tekrar park. Tekrar sallanma ama bu defa parkta ablalar var. Biraz daha oynayalım derken Y bizi onların sitesine çağırıyor. Gidiyoruz. Oradaki çocuk parkı daha bir güzel. Kumlar incecik. Halk parkı gibi değil. Ela akşam 10a kadar bayıla bayıla oynuyor. Büyük abi ve ablalarla beraber dönen şeye biniyor, deli gibi dönüyorlar ama gıkı çıkmıyor. Mutlu, hem de çok. Sonrasında Y'lere gidiyoruz ve orada dünya tatlısı bir kedi, köpük var. Ela ve köpük iki kedi mırıl mırıl oynuyorlar. Mest. Gece 11i buluyor dönmemiz. Babasıyla birbirimize bakıyoruz. Yarın en azndan 8e kadar uyur di mi tabi canımmm.

Ama sabah ışıkları yüzümüze vuruyor. Saat 6:20 Nöbetleşe uyuyoruz ama o uykusuz, biz perişan. Öğlene kadar durumu idare ediyoruz. Git gel derken Öğlen oluyor. Ela uyuyor. Ben yatağa düşüyorum. 1.5 saat bile olmadan uyanıyor. Neden? Gerçekten az uyuduğu bir gün. Nezahat Gökyiğit'e gidiyoruz. Hava kapalı ya sanki bizden başka giden olmayacakmış gibi bir his... Ama dışarı çıkınca güneş açıyor ve parkta arabayı koyacak yeri zor buluyoruz. Geziyoruz, yürüyoruz, ördeklere bakıyoruz. Çocuk parkında çok eğleniyoruz. Termosta çayımız var. Suyumuz, meyvemiz, sütümüz tam. Oynuyoruz, sonra Ela'nın amcası geliyor. Tırman, zıpla, koş oyna. Sonra Adana Dostlara gidiyoruz. Ela ilk kez kaydırağa tersinden çıkıyor. Oyun alanında oynuyor. Hatta köftesini orada yiyor. Ama krizler başlıyor. Üst kata çıkmak istiyor. Açık olan değil kapalı suyu istiyor. İstediği her şeyi tutkuyla çılgınca istiyor, istiyor. İlk seçin sonuçları kulağımıza çalınmaya başlıyor. Zonguldak'ı duyuyorum. Şaşırıyorum. Sonra seçim damgasını vuruyor akşama.

Eve geliyoruz. Bütün gün açık havada koşturmuş uykusuz bir çocuğun baygın gitmesi gerekmez mi? Üç günün olaylarıyla harmanlanmış iki masal. Bir de üstünü ninni masal, yani Evren'le OIP'in ninnisini söyledim. Nihayet uyku ama madden ve manen tükeniş.

Sürekli inat. En ufak şeyde ağlama. Tiz ince çığlıklar. "Üstünde durmazsak geçer mi" algoritmasının pratikte uygulamasının olmaması. Dikkat dağıtma filan derken. Krize tek bulduğumuz çözüm yollara düşmek... Yaşasın parklar ve bahçeler. Dışardayken iyiyiz. Misafir geldiğinde bizden iyisi yok. Ama bazen gerçekten... Pedegoga mı gitsek yoksa önce ben psikologa mı gitsem diye düşünürken buldum kendimi. Sinir krizinin eşiğindeki anneler diye film çekmek istiyorum. Aslında böyle yazınca ortada hiç bir şey yok. O manik depresif hal yorucu. Bir an melek bir yavruyla sırdaşsın, mutlusun. Bir sonraki an içine cin kaçmış gibi bir çocuk.

Duygusal dönme dolap. Sabır sabır. İçte bir benlik daha var ve iyi ki, "bak inatlaşmaya başlama karşındaki 2.5 yaşında bir çocuk" diyor. Sürekli bir şeyler öğreniyor. Gözümün önünde takla attı. Her gün bir beceri, her gün detaylı hikayeler. Unuttuklarımı hatırlatma, sohbet, macera. Dur... İnsanın kendi duygu kontrolü çok önemli. Etkiyle tepki arasına zaman koy... Tepkiden önce düşün. duygunu dinle. O duyguyla yanıt verme. Analiz et. En iyisi bu mu? Ama bazen zor.

2-5 Yaş Arası Çocuklar... Çocuğunuz bunları yapıyor mu gerçekten?

2011-06-10T12:35:00.007+03:00

Sabah sabah friendfeedde gördüğüm bir haberi paylaşmak istiyorum. 2-5 Yaş arasında olup da aşağıda sayılanları yapma yüzdeleri şöyleymiş:

Teknik Beceriler:

Bilgisayar faresi kullanabilme                                     %69
Bir bilgisayarı kapatıp, açabilme                                %63
Basit bir bilgisayar oyununu oynayabilme                  %58
Mobil arama yapabilme                                           %28
Web sayfası açabilme    %25
Akıllı telefon ya da tablet(ipad gibi) kullanabilme       %19
Web siteleri arasında gezebilme                                %16
En az bir web sitesi adresi bilme                             %15
En az bir e-posta adresi bilme                                  %5

Yaşamsal Beceriler

Yapboz yapabilme                                %77
Kendi isminin yazılı halini tanıyabilme     %66
Bisiklete binebilme                                %52
Ev adresini bilme                                  %39
Adını ve Soyadını yazabilme                 %37
Kendine kahvaltı hazırlayabilme            %27
Yardımsız/desteksiz yüzebilme             %20
Kendi ayakkabı bağlarını bağlayabilme   %11

E ne diyosunuz bu oranlara? Artık ayakkabılarımızı bağlamayı bilmeden web sitelerinde gezip ayfon kullanabiliyor muyuz yani? Makalenin tamamı şurada var: AVG Digital Skills Summary

Oldukça ilginç başka istatistikler de var. Bu araştırma Kuzey Amerika, AB, Japonya gibi ülkelerde yapılmış. Sayılardan da belli.

Ama kızıma bakınca şunları yapabildiğini görüyorum.

Bilgisayar faresi kullanabilme :    Laptopun touchpadini kullanıyor.
Bir bilgisayarı kapatıp, açabilme                               Yapıyor.
Basit bir bilgisayar oyununu oynayabilme                  Yapıyor
Mobil arama yapabilme                                          Eh işte.
Web sayfası açabilme    Youtube sayılırsa evet.
Akıllı telefon ya da tablet(ipad gibi) kullanabilme      Bana öğretiyor
Web siteleri arasında gezebilme                                Daha değil
En az bir web sitesi adresi bilme                             1 tane biliyor
En az bir e-posta adresi bilme                                 Bilmiyor.

Yapboz yapabilme                                Yapıyor
Kendi isminin yazılı halini tanıyabilme     Yapıyor
Bisiklete binebilme                                hayır
Ev adresini bilme                                 hayır
Adını ve Soyadını yazabilme                 hayır
Kendine kahvaltı hazırlayabilme            bir muz alıp yemek sayılmaz herhalde di mi?
Yardımsız/desteksiz yüzebilme             hayır
Kendi ayakkabı bağlarını bağlayabilme   hayır.

Elbette daha küçük ama yaşamsal beceri kısmında bu kadar çok hayır düşündürttü beni. Mesela ev adresini öğretmek önemli olabilir. Bağcıklı ayakkabımız yok, cırt cırtları açıp çıkarabiliyor ayakkabısını. Düşünmek lazım. Teknolojiyle geç tanışmaları iyidir diye düşünen bir kişi değilim. Yine de bu tablo beni sarstı. Ela çoğunluktan farklı değil, eğer teknolojik ülkeler kapsamında düşünürsek. Anne baba yazılım, iPhone/iPad işlerinde olunca birazı doğal ama yine de...

Ne düşünüyorsunuz?

Muhteşem Bir Konuşma... Boyun eğmeyin...

2011-06-07T09:08:00.000+03:00

Yetişkin Olmak Ne Demek?

2011-06-06T23:36:00.000+03:00

Küçükken ayrım çok açıktı. Bir biz çocuklar vardık, bir de yetişkinler. Anneler, babalar, büyükler. Biz bazı şeyleri anlayamıyorduk, yaramazdık, söz dinlemezdik, bazen usluyduk, oturaklıydık ama delişmendik. Büyükler daha tutarlı gözüküyordu oradan bakınca. Karakter denen bir şey vardı mesela, o karakter neyi gerektiriyorsa onu yapıyordu büyükler.

Çocukluğun ne zaman bittiğini, yetişkinliğin ne zaman başladığını merak ettim. Değişik ölçüleri olabilir. Kendi paranı kazandığında, kendi evine çıktığında, çocuğun olduğunda gibi. Şimdi düşünüyorum da yetişkin olmak başka bir şey. Yaşla, kazanılan parayla pulla ilgili değil. Belki bazılarının hiç gelemediği bir aşama. Sorumlulukların olduğu bir yer, tutarlılıkların. Kendi zaaflarını başkalarına yansıtarak içindeki karanlığı hafifletmeye çalışmaktan vazgeçtiğin yer.

Bilmiyorum. Var mı iyi bir tanımı olan?

Amasra, Safranbolu, Gideros, Cide

2011-06-06T10:12:00.000+03:00

Çocukla Gezi Rehberi

2011-06-03T10:46:00.000+03:00

Bazen o kadar çok yazacak şey oluyor ki... Hangisinden başlasam döngüsüne girip çıkamıyorum. Başlasam benden zaman isteyecek bir gezi yazım var mesela. Safranbolu, Amasra ve Gideros, Cide...

Aldık sevdiğimiz arkadaşlarımız, aldık kızları, Ela'yı ve Doğa'yı yollara düştük. Bu sene baharın hali belli. Oldukça yağışlı bir tatil oldu. Yağdı, durdu. Yağarken oturduk, durunca yürüdük. Fotoğraflarla bezenmiş güzel bir yazı yazma isteğim var ama... zor gibi duruyor.

Öncelikle bu tatilde iki aile gitmesen asla yapamayacağımız pek çok şeyi yapabildik. Mesela o müthiş balık/salata akşamlarında bütün büyükler aynı anda masadayken yemeğimizi yedik, sohbet ettik. Doğa ve Ela ortalarda oynadılar, arkadaş buldular, masada resim yaptılar beraber. (Hatta Doğa gerçekten çok güzel bir resim yaptı, saklıyoruz.) Ela garsondan gidip gidip yeni kağıt istedi. Ve çok eğlendiler... Yollarda şarkı söylerken eğlendiler, biz kızlar önde babalar arkada ansiklopediden (yol boyu baştan sonra 2 kez okundu ve ezberledik, kültürlendik:) parçalar okuyup/uydururken eğlendiler. Beraber uyudular, uyandılar. Safranbolu'da hafif yağmur çiselerken biz çocuklarla oturduk, büyükler gezdi, biz gezdik onlar oturdu. Nöbetleşe aktivitelerde bulunduk.

Üstelik tatile gittiğimiz gibi Ela'nın ateşi çıktı ve boğazı kırmızı oldu. Buna rağmen keyfinde ve enerjisinde bir kayıp yoktu. Ben başında nefesini dinlemekten biraz uykusuz kaldım. Enerji yüksek olunca vız geliyor insana. Annemler geldi. Gideros'a hep beraber gittik. Doğa ve Ela'nın annemle muhabbeti de ayrıydı. Anaokulu gibi dizilmişler, masal dinliyorlar. Görülesi bir manzaraydı.

Ve tabi Gideros... Her gidişimde orada kalmak için derin bir istek duyuyorum. Rüyalardaki mekanlar gibi. İnsan ara ara gidip arınıp gelecek.

Safranbolu'da gezmek için golf arabaları vardı. Kimin aklına geldiyse bin yaşasın. Çocukla gezmek için çok pratik oldu yağmur altında.

Şimdilik bu kadar, devamı gelecek...

Başka bir Okul Mümkün... Başka bir Dünya Mümkün...

2011-05-26T13:55:00.000+03:00

Karanlığa küfredeceğine bir mum yak

Ela daha doğmamıştı, doğumdan bir önceki geceydi sanırım. Ertesi günkü heyecanı yatıştırmak için, kafa dağıtmak için konuştuğumuz konulardan biriydi. Nasıl bir okula göndereceğiz, nasıl eğiteceğiz? Anadolu Lisesi ve kolejlerde okumuş kişileriz. İkisinden de yeterince memnun değiliz. Sıkıntı, ezbere yöntemler, çok çalışkan ve bilgiye aç, öğrenmeyi seven kişiler olmamıza rağmen o kasvet, kurallar. Saçlar örgü, etekler uzun. İngilizce eğitim görüyoruz ve kafamda during respirationla başlayan bir ingilizce cümle var yıllar sonra anlamını öğrendiğim. Pamuklar arasında fasulye yetiştirdik ama neyi gözlediğimizi bilmiyorduk.

İstediğimiz hep öze yönelik eğitim. Matematikse işin ruhunu anlayacağı. Müfredatta olduğu için değil gerçekten sevdiği için merak ettikleri için deneylere katılacakları bir ortam. Öğretmenlerin heyecanlanacağı anlatırken. Bu tarz öğretmenlere hep denk geldiğim için çok şanslı hissediyorum kendimi. Öğrenme sevgisini aşıladıkları için. Hayal ettiğim okul şöyle bir yer... Sosyalci bile olsa kuantum girişim deneyi görme isteği olan çocukları düşünün. Sadece ilginç olduğu için, sadece şaşırtıcı olduğu için.

Başka Bir Okul Mümkün” Girişimi İstanbul'da yaşayan ve halihazırda var olan eğitim modellerinden yana derdi olan bireyler, aileler ve eğitimcilerden oluşan bir inisiyatif, yaklaşık 1,5 yıldır devam eden, önce çok ufak bir grupla başlayıp şu anda yüzlerce takipçisi olan bir girişim. 29 mayıs pazar günü geniş katılımlı bir toplantı ve tanıtım sunumu var. Okuyun, heyecanlanın.

www.baskabirokulmumkun.net
http://baskabirokul.blogspot.com/
http://www.nurturia.com.tr/bugulog/c9c86d61-7871-413a-b264-9eec00aa0bcd/baska-bir-okul-mumkun-girisimi-tanitim-toplantisi

Anneler En İyisini Bilir (Mi Acaba???)

2011-05-23T13:11:00.000+03:00

Daha kızım küçük, bazı açılardan en iyisini ben bilirim diye şişine şişine söyleyebilirim. Yine de doğru olmaz bu. En iyisini bazen ben de bilmem, doktor da bilmez, babası da bilmez, anneannesi de bilmez, dedesi de bilmez, Doğa da bilmez. Bazen en iyisini Ela bilir. Katılanlar?

Ve bunu 2.5 yaşındaki bir çocuk için söylüyorum. Örneğin karnım tok anne dediğinde. "Hayır, çocuğum aslında aç" demek, "senden iyi bilirim bunu" demek oluyor. Görece masum bir örnek. Ama sonra neler olacak büyüdükçe?

Yönlendirmek, manipüle etmek, istediğimiz doğrultuya itmek... Kimi zaman dış baskıyla (zorla), kimi zaman iç sansürünü güçlendirerek...

Dış sansür:"Olmaz dedim sana / Baban izin vermez."
İç sansür: "Annemle babam bana güveniyor, o nedenle çok zorlansam bile bunu yapmamalıyım çünkü o zaman üzülürler, zaten beni yetiştirirken neler çektiler bla bla bla..."

Bu mu istediğimiz? Mum gibi davranan, hata yapmayan, durmadan isteklerini bastıran, bas çalmak isterken doktor olan çocuklar mı? Ya da hiç bir yeteneği ve arzusu yokken piyano çalan çocuklar mı? Nedir istediğimiz? Çoğunluk filmini izlediniz mi?

Bir anne bir blogda yazmış. Fantastik bir hayalinde çocuğuna aşk nasıl olur anlatacakmış büyüyünce (öyle olmaz böyle olur anlamında). Nasıl? Nasıl? Aşk nasıl anlatılır? Bilen bilir, bilmeyene anlatılamaz. Yani izninizle bırakınız çocuk aşkı da sizden öğrenmesin. Anne sevgisi tamam. Görerek öğrenir zaten de aşk? Çok iddalı değil mi yahu? Kendimizi ne sanıyoruz? Anne olduk diye "öğren, öğret, gürle coş" öğretmenleri mi olduk? Ellerini yıkamayı öğretiniz. Yardım istediğinde yardım ediniz. Sorduğu soruya cevap veriniz. Hastaysa doktora götürünüz. Ukalalık etmeyiniz. Bilmediğiniz konuda biliyormuş gibi yapmayınız.

Bazı kararların yaşı vardır, ona katılıyorum. Çocuk ne nasıl doğacağını seçebilir, ne hangi sütü içeceğini bebekken. Yaş ilerledikçe kararlar artar. Belki ilkokuluna o karar veremez, ama üniversitesine verebilir. Yaş büyüdükçe, anne ve babaların karar mekanizmalarından çekilmesi gerek.

En iyisini annelerin/babaların bileceği güveni nerden geliyor çok merak ediyorum. Tecrübe dediğimiz şey sadece yaşanmış yıllar bazen. Siz anca kendi koşullarınızı ve hayatınızı biliyorsunuz.Çocuklar büyüyene kadar bunun büyük bir kısmı geçersizleşmiş olacak. Bir çocuk doğurmuş ve büyütmüş olduğu otoriteyle evet yönlendirebilirsiniz bazen. Bu sorumluluğu alıyor musunuz? Eksik bilgiyle yorum yapmanın. Ya da "bir güzele gönül verdim anam istemedi" hallerinin. "İyilik mi bu bana, bende istek kalmadı."

İlkeleri öğretmek, zarar veren şeyleri anlatmak(sigara vs) ve disiplini öğretmek. Bunlar önemli. Disiplin derken, höt diyen yapıları kast etmiyorum. Eğer piyano çalmak istiyorsan, her gün biraz çalışmalısın. Disiplinden kastım bir amaca ulaşmak isteyen kişinin kendini gönüllü olarak o doğrultuda çaba göstermesi gerekliliği.

"Üzerine istediğimiz her şeyi yazacağımız boş bir sayfa" değil minikler. Bir şeyler yazıldığı kesin de onlar bizim bilincimiz dahilinde olmuyor. Çoğu şeyi bilerek doğuyorlar. Büyük kısmını zamanı geldiğinde yapıveriyorlar. Engel olmayalım, yoldan çekilelim.

Bazı şeylere onlar adına karar veriyoruz. Ama bu kararı vermiş olmamız ne bizi tek otorite yapar, ne de en doğrusunu bizim bildiğimizi gösterir. Bazı kararları onlardan ödünç alarak, onlar adına veriyoruz. Şu an koleje göndermek mi iyidir, devlet okuluna mı? Bunun kesin bir yanıtı yok. Elimizdeki bilgilere ve imkanlara göre bir tercih yapabilirsek yapıyoruz anca. O kadar.

Gelişmeler...

2011-05-16T23:09:00.000+03:00

Kısaca olan bitene değinelim, unutulmasın...

* Hafta sonu memlekete gittik. Kızımız büyümüş. Gece bir buçuk gibi oradaydık. Anneanne ve dedeye delirdiği için 3e kadar yatmadık. Sonra uyuduk ve nasıl olduysa sabah 9:30da kalktık. (ilk kez oluyor)

*Güzel bir gün geçirdik. Şık elbiselerimizi ayakkabılarımızı giydik. Hayırlı bir iş için... Ela çok ama çok mutluydu. İlk kez kuaföre gitti. Annesinin saçları yapılırken inceledi. Sonra da annesinin "saçım nasıl olmuş kızım?" sorusuna, "çok dalgalı olmuş anne" diye cevap verdi. (Dalgalı da nerden çıktı:)

*Akşam kutlama yemeğinde 11e kadar pistte salındı. Kemancı amcanın kemanını inceledi. 2.kez biri ona özel keman çaldı. (Birincisi Doğa, geçen anneler gününde Adalar'da Ela için ilk resitalini verdiydi)

*Pazar günü güzel geçti, sonra anne ve baba gittiler, Ela anneanne ve dedeyle başbaşa kaldı.

*Bugün ilk ayrı günümüzde evde pasaportların gelişini bekleyerek ve çalışarak geçirdim. Çocuktan ayrı olmak çok tuhaf. Hem özlüyor insan, hem de bu boşlukla ne yapacağını bilemiyor. Akşam içtiğim ilacı masada bırakmışım. Sabah görür görmez tedirgin oldum hemen. Sonra Ela'nın evde olmadığı aklıma geldi. Bu sürekli dikkat ve tedirginlik hali, önlem hali var insanın farkında olmadığı. Ki kimbilir kaç şeyi de atlıyoruz farkında olmadan.

*Havalar çok güzel... Sağ beyin günleri diyorlarmış bunlara. Sosyalleşme, coşma, bağlantılar kurma zamanı. Belki.

*Memlekette olduğumuzdan internet yürüyüşüne katılamadık. Buradan tekrar duyuruyoruz İNTERNETİME DOKUNMA!

*Güzel projeler geliyor yeni yeni, cıvıl cıvıl. Yine çocuklar için, pek neşeli, pek tatlı. Paylaşacağım ilerledikçe...

* Geçiyor günler. Ela ne kadar büyüdü inanamıyorum.

Annelik...

2011-05-06T09:23:00.000+03:00

Anne olmak acayip bir şey. Kimlik olarak da tuhaf. Bir insanın araba kullanması, bir kadının araba kullanması, bir annenin araba kullanması. Düşünün. Üç cümlede aynı kişi var ama algı çok farklı. Annelik toplumsal bir kimlik ve toplumun her kesiminin, yolda karşılaştığınız her kişinin ahkam kesebileceği bir yönü var. Ve kadın düşmanlığıyla elele giden bir küçültme hali var anne kelimesine dair. (girişimci, kadın girişimci, anne girişimci... )

Birincisi çocukla ilgili olan. Ne yaptın böyle üşür, böyle terler, böyle nefes alamaz, böyle hastalanır... Normalde selam verseniz yanıt vermeyecek kişiler böyle de bilmiş olurlar. Böyle de uzman olurlar. Sürekli anneleri (haksızlık etmeyelim babaları da) eleştirmek üzerine yaşıyoruz. Bak çocuğu kaydırağa çıktı, annesi onunla çıkmadı, ne rahat kadın. Baba değil mi bak oturmuş yemeğini yiyor. Çocuğa bakmıyor. Yani sürekli bir gözlem halindeyiz toplumca. Dünyada öyle mi bize mi özgü? Herkes uzman ana babalıkta. Herkes çocuğuna nasıl bakman gerektiğini senden iyi biliyor. Bu iddacılık, bu bilmişlik beni öldürüyor. (Ama gerçekten kötü bir anne olduğunda çocuğu dövdüğünde, kimsenin polisi aramak aklına gelmiyor. Dilimize vurmuş anca.)

Sonra anneyle ilgili kısım var. Analar kutsal ya hani. Çözülmemiş ödipus kompleksinden midir, nedendir... Analar içmez. Analar akşam arkadaşlarıyla buluşmaz. Bir annenin ne işi var internette? Zaten 22 Ağustos'tan sonra internet de kalmayacak geçmiş olsun. Bir anne nasıl yazar ekşisözlükte, it var kopuk var. Anneler de, çocuklar da, halkımız da korunmaya muhtaç zavallı çünkü. Koruma maskesi altında kapatın evlere. Dışarı çıkmasın, internete girmesin. Yasaklayın. Başı boş gezmesin. Yok sokakta zaten gezemez, internette de gezmesin. Girecekse de kedi resmi filan yollasın sağa sola. Bebek resimlerine bakıp iç geçirsin.

Anneliğin algılanış biçimi var. O kadar çok renk var ki içinde. Şefkatli olan var, koşulsuz sevgi var. Yorgunluk, bitkinlik var. Sıkılmak var. Var oğlu var. Bi de totaliter annelik var. Anneliğin bir alt dalı bu. Emir kipiyle konuşan agresif anne hali. Sanki yasakçı devletin evdeki temsilcisi. Yemeğini ye, uyu, ağlama, tabağını bitir, terlik giy... Anneliği bitmez tükenmez bir kontrol çabası sanmakla ilgili bu algı bence. Anne dediğin kaygıdan ölen, mutlu olmayı beceremeyen, (anca çocuğu tabağını bitirip terliğini giyerse azıcık huzura erecek olan) çocuğu dertlendiğinde yataklara düşen... sinirli bir kişi. Mutsuz ve totaliter. Kendi hayatını kontrol edemediği için çevresini kontrol etmeye takmış bir halde.

Annelik doğuştan gelmiyor. Öğrenilen bir şey. Çoğu kadında çevre görürse ne der anneliği de mevcut. Bu nedenle çocuğun kendi kendine yiyebildiği kadar yediği, annenin bu durumu hiçç umursamadan kendi yemeğini yediği bir tablo absurd geliyor. Olur mu canım, kaygıdan çatlaması ve yemek ye diye zorlaması, olmazsa lokmaları ağzına gerek zorla, gerek kandırarak tıkması lazım. Bu kaygıyı duymuyorum derseniz size inanmazlar da. İmkansız, anne değil misin, doğumla çocuğumu zorla yedirmeliyim yazılım güncellemesi yapıldı beynine. Nasıl yapmazsın? (Gerçekten iştahsız ve gerçekten yemeyen çocuklar var. Onların annelerini dışında tutuyorum. Yalnız görüştüğüm her bakıcı bir önceki çocuk için yeme problemi vardı dedi. Ülkemizde yeme problemi olan çocuk sayısı biraz çok değil mi?)

Annelik eşittir kaygı. Kaygı duymuyorsan kötü annesin. Çocuğu kat kat giydirmedin kötü annesin. Buz gibi havada dışarı çıkardın kötü annesin. Camların temizliği umrunda değil. Sana kötü anne denmesine bile aldırmıyorsun, berbat bir annesin. Kaç kaç...

Eğer varsa içinizdeki totaliterle yüzleşin. O sizin içinizden gelmiyor, öğretildi. Böyle olması gerek dendi. Çocukları zorlamazsan ders çalışmazlar ki zihniyetinin zihinlerimizdeki kardeşi o totaliter. Yollayın o baskıcı kontrol delisini tatile. Huzur bulacaksınız, rahat edeceksiniz. Zaten annesi dedi diye terlik giyen var mı ki?

Oyun Hamuruna Dair...

2011-04-27T12:14:00.000+03:00

Ben küçükken annem "tuz seramiği" hazırlardı bana oynamam için. Un, tuz, su. Çeşitli bloglarda daha güzel ve renkli tarifleri de mevcut. O hamurla ben uzun uzun oynardım. Tencereler, sandalyeler, kızlar yapardım. En sevdiğim şeylerden biriydi.

Gözüken o ki, hala en sevdiğim şeylerden biri. İyi haber Ela da çok seviyor. Oynamaya tam ne zaman başladık hatırlamıyorum. Ama iki yaşından önceydi ona eminim. Doğum gününde, hem teyzesinden hem de kirazdan muhteşem iki oyuncak geldi. İçlerinde hamurlar ve binlerce şekiller. Biz daha önce evdeki kullanmadığımız ve muhtemelen anneanne yapmazsa da kullanmayacağımız kurabiye şekillendirici şeylerle oynuyorduk ara ara. Oyuncaklardan neler çıkmadı ki. Oklava, kesme, kalıp basma ve favorimiz, hamur kesmeye yarayan, kıyma makinası hayal edin, ona benzer şekilde şerit şerit hamur çıkaran bir aparat. Sonrasında geçen "Nurturia Migros İndiriminden Yararlanma Toplu Histerisinde" kendimi kaybedip bir miktar hamur daha aldım.

Neler yapıyoruz kısaca anlatayım.

Pasta yapabiliyoruz. Beyaz hamur en güzeli. Diyelim mavi hamurdan pasta yaptık. Minik minik beyazlardan koparıp üzerine yapıştırıyoruız. Beyaz kremalı pasta oluyor. Sonra işimiz bitince, karıştırıyoruz ve beyazlı mavili muhteşem bir görüntü oluyor. Henüz tam erimemiş oluyorlar. Biraz daha karıştırınca açık mavi hamurumuz oluyor.

Bütün renklerden azar azar koyuyoruz ve çeşitli kombinasyonlarda karıştırıyoruz. O tam karışmadan önceki halleri çok güzel oluyor. O hallerini saklayıp, sonra tekrar karıştırabiliyoruz.

Şekil kesme, değişik motifler güzel oluyor.

Bezelye yapıyoruz. Yeşil hamurdan küçük küçük koparıp yuvarlayarak bezelye(artık hayal gücünüze kalmış) yapıyoruz ve hamurdan tenceremize koyuyoruz. O minik eller o minik hamurları nasıl da yuvarlıyor, deliriyorum.

Öykü canlandırma. Ali ve Veli diye babamın zamanında uydurduğu benim de çok sevdiğim bir masalımız var. Bu Ali ve Veli bir sahil kasabasında yaşıyorlar ve balık tutarak geçiniyorlar. Arada kayığa binip denize açılıyorlar. İşte o kayıkları hamurdan yapıp, legodan çıkan adamları bindiriyoruz. Fırtınalarla, dalgalarla boğuşuyorlar. Bir noktada bir ejderha/canavarın ayağına basıyorlar yanlışlıkla. O canavarı hamurdan yapıyoruz. Canavar bunları kovalıyor, Ela adamları kaçırıyor. Sonra canavar yazık yine yiyemedim diye ağlayınca gelip canavarı teselli ediyor kızım.

Adamlara ve minişlere, masa, tabure, tencere, tabak, çatal yapıyoruz.

Bazen hamuru bir zemine koyuyoruz ve elimizin ayağımızın izini çıkarıyoruz. Favorilerden.

Yüzük, bilezik yapıp takıyoruz.

İlk anda aklıma gelenler bunlar. Geldikçe eklerim. Sizz neler yapıyorsunuz?

Bir Kadın Girişimci Öyküsü: Sanal Bebek Mağazası

2011-04-25T12:19:00.004+03:00

Hülya'yı bu blog sayesinde tanıdım. Ben daha tanıdığımda sanal bebek mağazası kurulmamıştı. Tuna'nın peşinde koşuyor, yaşadıklarını anlatıyordu. İlk blog arkadaşlarımdan biridir kendisi. Hatta bir dönem hızlıca bakabilmek için kızımın yaşıtları diye bir listem vardı. Oradaki en büyük bebekti Tuna.

Biz blogcu olan anneler, en iyi ürün nedir, nerde bulunur diye araştırıp duruyorduk o zaman. Slinglerin bahsi geçmeye başlamıştı. Hollywood anneleri birbirinden güzel kumaşlara sahip slinglerle poz veriyordu. O dönem Hülya daha dükkanı açmamıştı ne yazık ki. Gitti gidiyordan siyah halkalı slingimi aldım. Kafamdaki hayale uymadı tabi ama idare ederdi.

Oysa şimdiki anneler daha şanslı. Gebelikten başlayarak annelerin arayıp da bulamadığı ürünleri birer birer eklemeye başladı Hülya. Üstelik bu iş büyük tasarımsız olmaz, web sitesiz olmaz, yatırımsız olmaz filan demeden. Blogspotta açtı dükkanını. Siparişler siparişleri kovaladı ve bugün resmen bir e-ticaret sitesine dönüştü. Annelere, çocuklara hitap eden bir birinden güzel hayat kolaylaştıran ürünler. Arkasında bir kadın olduğu için bir o kadar da estetik. Göze, gönüle ve cebe hitap ediyor.

Kendi dilinden anlattığı hikayesini şu yazıdan okuyabilirsiniz: Bir "The Tükkan" öyküsü

Tabi girişimci olmakta ne var, annesi, kayınvalidesi ve tam gün bakıcısı yanında olmalı diye düşünenleriniz olabilir. İşin en tuhaf yanı, bu girişim yavaş yavaş büyürken, ne bakıcı, ne yardımcı, ne anane, ne babane desteği vardı yanında. Girişimci olanlar bilirler, girişim kendi talepleri olan, sürekli ağlayan kolikli bir bebeğe benzer ilk zamanlarında. Bir değil iki çocuk büyüttü diyebiliriz. Aynı şeyi ben yapamazdım.

Ürünlere gelince... En güzel gezip dolaşmak. Benim favori ürünlerim arasında çocuk taytları, emzirme pançosu, emzirme yastık seti var.

Basında haberleri de çıktı, işte burada: Annelikle Gelen Girişimcilik Öyküsü

Arkadaşımıza başarılar diliyoruz. Çok daha güzel haberlerle duyacağımıza eminiz.

Onlar ermiş muradına, darısı girişimci olmak isteyen herkesin başına...

Bizi Biz Yapan İnsanlar...

2011-04-22T12:08:00.001+03:00

Büyümek bitmeyen bir süreç sanki. Gerçi Ursula K Le Guin, büyümesini 31 yaşı civarı tamamladığını söylemiş. Benimki bitti mi henüz emin değilim. Ela doğalı beri baştan başlamışım gibi geliyor. Eskiye dönüp düşününce, önce yakın çevrenin, sonra yol arkadaşlarının, seçimlerinin bugünkü "ben"i inşa ettiğini görüyorsun. Bağlam dışı bir kimlik yok. Bizi tanımlayan şey ilişkilerimiz.

Küçükken en fazla anne ve baba oluyor elbette. Bir de yakınlığa göre anneanne, dede, babaanneler. Ne kadar işin içine girebilirlerse o kadar fazla. Bunda uzaklık, ulaşım imkanı, ulaşım isteği gibi çok faktör var. Örneğin benim anneannem ve dedem bize epey uzaktaydı ama bir şekilde sık görüşürdük. Hafta sonları atlayıp giderdik. O kadar sıcak bir ilgisi ve sevgisi vardı ki, benim için gerçekten anneden sonra gelendi anneannem. Onu çok özlüyorum. Dedem beni gezmeye götürürdü. Ankara'nın bütün park ve bahçelerine gidip, bütün banklarında oturmuşuzdur. Arabası gözümün önünde. O zamanlar oto koltuğu filan da olmadığından, direksiyona oturmuşluğum bile vardır. Tahmin edileceği üzere delirmiştim sevinçten.

Sonra teyzelerim geliyor. İki teyzem var, ikisini de çok severim. Bu yazının yazılmasına vesile olan teyzem küçük teyzem. Bir süre bizimle kalmıştı staj yaparken. Sanıyorum iki yıl kadar. O zaman benim için o kadar değerli ki. Az önce saç kurutma makinası görmemle depresşti birden anılar. Çocukluğuma gittim. Saçımın taranmasından ve kurutulmasından ne kadar nefret ettiğim aklıma geldi. (Kızımın saçları çitişmeye başladı bugünlerde) Teyzem her banyodan sonra beni oturtur kuaförcülük oynardı. O kuaförmüş, ben saçımı yaptırmaya gelmişim. Sohbet ediyoruz uzun uzun. Sonlarında anlıyoruz ki meğer biz yıllar önce birbirini kaybetmiş teyze ve yeğenmişiz... Her defasında sıkılmadan aynı heyecanla oynardık. Hadi ben çocuğum tekrarları severim. Teyzem, nasıl da eğlenirdi. Annem ve babam kadar o günlerde teyzem çok yer etmiş hafızamda. Onun tuttuğu takımı tutuyordum mesela. En çok ona benzemek istiyordum. Saçımı onun gibi yapmak istiyordum. Onun sevdiği şarkıları ezberliyordum. Büyürken teyzem hep bir ablam gibi oldu. Üniversitede okurken mutlaka yanına gider, saçma sapan dertlerimle kafasını şişirirdim. Diğer teyzemi de çok severim. Onunla sohbet etmesi çok zevklidir, insan hiç sıkılmaz. Şimdi gidip gelememek çok fena gerçekten. Ela biraz daha büyüsün, daha fazla gitmek istiyorum.

Onun dışında bayram günleri babaannemde toplaşışımız aklımda. Kuzenler gelene kadar sabırsızlıkla beklersin. Büyük kuzenle oynarsın. Boy boy kuzen, akraba çocukları. Bayram o demekti o zamanlar. Büyükler yemek hazırlardı, kurbansa eti kavrulurdu herhalde ama biz mutfağa pek girmezdik.

Ananeler,dedeler, babaanneler, teyzeler, amcalar, dayılar, çocukları... Bir çocuk büyürken büyük zenginlik. İnsanı hayata bağlayan bağları sıkı sıkı örüyor. Güzel anılar zor zamanlarda dayanak noktası. İnsanın çok içinde bir yerlerde bir iyimserlik düğümü atılmış, çözülmüyor. (iyi ki)

Büyümek zor bir süreç demiş Ursula teyze. Zor gerçekten. Yolda kendi yakın çevrenden başka çok fazla yol arkadaşın oluyor. Eğer konfor alanından çıkabilirsen, hayatın içine, bilmediğin tanımadığın yerlerine bulaşabilirsen, eğer içindeki karanlıkla yüzleşebileceğin deneyimler yaşayabilirsen... büyüyorsun. Yoksa çok korunaklı ortamında, bildik, tanıdık, konforlu ilişkiler yumağında, kendini sürekli merkezde tutmaya alışmış, o ilişkilerin tanımladığı insan olarak hayatına devam ediyorsun.

Hayatınıza iz bırakmış kişiler kimler?

O Soruyu Sor... Sor dedim. Size de oluyor mu?

2011-04-20T10:44:00.000+03:00

Dün doktora götürdük kuzuyu. Boğaz şişmiş, kırmızı. Gitti, doktorla konuştu. Şuram ağrıyor diye gösterdi boğazını. Öksürüyorum dedi. Her soruya yanıt verdi. Gitti doktor onun karnına, boğazına bakarken elinden gelen gayreti gösterdi. Sonra da reçeteyi beklemeden, hadi baybay diyerek kapıya yöneldi. Buraya kadar iyi hoş. Kızımla ilgili kısım süper.

Şimdi anneyle ilgili kısma gelelim. Ela küçükken, ben çok pimpirikli ve cahilken sorularımı hazırlar, kağıda yazar öyle giderdim doktora. O da naapsın, sabırla yanıtlardı. Bazen ikna olurdum, bazen olmazdım. Şimdilerde ne eskisi gibi pimpirikliyim, ne endişeliyim. Öyle soracak bir soru da yok esasen. Ama işte yerleşmiş o. Doktor muayenesi biter bitmez içimden bir ses, o soruyu sooor, soruuyu soor diye bana baskı yapıyor. Bazen gerçekten abuk subuk sorular da çıkıyor. Yani yazar burada doktorlara sesleniyor, çocuğu kaç yaşında olursa olsun annelerin sorularına kızmayın, onlar bilinçaltının derinliklerinden kaçıp geliyorlar. Dün anaokuluna gitsin mi diye sordum, hadi o bi dereceye kadar mantıklı diyelim. Sonrasında koptum, işte geniz akıntısı varsa acaba burun şekliyle ilgili bıdı bıdı. Sanane kadın. Yazar burada kendine sesleniyor. Olsa doktor söylemez mi. Yokkk. Orada ben gittim, yeni biri geldi içime. O soruyu sooor, sor dedim.

Size de oluyor mu? Yalnız değilim di mi?

Görünmeyeni görmek, Bir diyalog, Kitap Tavsiyesi...

2011-04-19T11:46:00.001+03:00

İşlerim yoğun, çok fazla uğrayamıyorum. En çok geceleri uyumadan önce zihnimde yazıyorum da yazıyorum. Sabaha hepsi gitmiş oluyor.

Dün gece bir arkadaşım geldi bize. Ela uyuyana kadar Ela ile oynadık. O uyuduktan sonra bizbize kaldık. Muhteşem bir sohbetti. Gelenler, gidenler, yaşananlar. Bir de hiç gitmeyenler var. Öyle ki belki çok görüşmüyorsun, belki araya mesafeler girmiş. Ama sanki açık bir telefon var. Konuşmuyorsunuz belki ama hat açık. O aradaki görünmez bağı hissedebiliyorsun.

Geçenlerde bir seminere katıldım. Çok çeşitli konularda konuşuldu, yalnız bir kısmını paylaşacağım. Diyordu ki konuşmacı, biz adam seçerken pek çok kritere bakarız. Ters, huysuz olmaması bir yana, bir de şuna bakarız. Bu kişi hayata karşı ne kadar şükran duyuyor? "Yani dünya bana borçlu, siz bana bunları vermelisiniz, hepsi benim hakkım" bakış açısında mı? Yoksa, burada olmak için çok emek vermek gerektiğini, çok çalışmak gerektiğini biliyor mu ve kendini şanslı hissediyor mu? Oldukça etkileyiciydi.

Ela sohbetleri devam ediyor. Dün banyoda ellerimizi yıkarken, birden dedi ki
-Anne ben banyo yapmak istemiyorum, lütfen.
-Tamam kızım, yapmayalım bugün banyo.
-Anne ben banyo yapmak İSTEMİYORUM, tamam mı
-tamam yavrum, canın istediği bir zaman yaparız.
-Anne?
-Evet kızım
-Ben banyo yapmak istiyorum.

Bu küçük diyalog beni çok etkiledi. Gece gece derin felsefi anlamlar aradım altında. Çünkü aslında söyleneni duymak ilk meseleyse, söylenmeyeni duymak ikincisi. Orada ben banyo yapmak istemiyorum derken söylemek istediği başka bir şeydi. Ya da bazen "ben bunu sevmedim" diye diretirken. Her soruya, neden anne, neden yiyoruz, neden büyüyoruz derken. Orada kendi büyümesini anlatıyor, kişiliğini ortaya koyuyor. Eğer onu duyarsan ve sözcüklerin doğrudan anlamlarına takılmazsan resmi görmene izin veriyor. Konu banyo değil, biziz.

Bugünlerde bir kaç arkadaşım ard arda onlara önerdiğim kitaplardan bahsettiler. Okuduklarını ve çok sevdiklerini. İçim sevinçle doldu. O kitapları bir kez daha tavsiye etmek istiyorum:

Idle Parent : Tom Hodgkinson : Anlattığı, daha basit bir hayata, daha mutlu çocuklara ve ebeveynlere giden özgürlükçü bir yol. Püritenler gibi her şeyi planlamayı bırakın, sisteme 8-5 mesaisinden mutlu olacak köleler yetiştirmeyi bırakın, çocukları kapitalist tüketim çılgınlığından koruyun. Çayıra çimene yayılın, temizlik için delireceğinize(orta sınıf ailesinin obsesif temizlik/temizlikçi durumu hakkında yazasım var ama ne zaman), biraz kirli yaşayın. Efendim, ışıkları açacağınıza mum yakarsanız kirler gözükmez:) Şeklinde öğütleri olan, eski yazarlara ve çocuklar hakkındaki görüşlerine yer veren zihin açıcı bir kitap. İlla mum yakmanız gerekmez, ama insan durup düşünüyor. Özellikle ben ilk doğurduğum sıralar kontrol delisi olmuşken iyi gelmişti. Biraz huzur, hem anaya babaya, hem de ve özellikle de çocuklara.

Kurtlarla Koşan Kadınlar: (Women Who Run With The Wolves) Masallar ve öyküler üzerinden derin analizler yaparak ilerliyor. Masalların görünür olmayan anlamlarını arayarak modern ormanda kaybolmuş kadına içgüdünün/içsesinin yolunu gösteriyor. Şeytanla pazarlık yaparak kendini konfora satanları, yanlış aileye doğanları, ölümü, cinselliği, çocukları, aşkı, birlikte olmanın anlamını ve kadın arkadaşları, en çok da şifa anlamında öyküleri, öykü anlatıcıları, sesli masal geleneğini anlatıyor bize. Yola çıkamayan, kendini erken unutulmuş hisseden kadınlara içlerindeki vahşiyi uyandırmanın yollarını gösteriyor. Bazen yapılacak şey o kadar ortada ve basittir ki. Doğru olanı bilmek mi zordur? Doğru olanı yapmak mı zordur?

Özgürlüğün Manifestosu: Tom Hodgkingson Idle parent kitabının yazarı, eğer birini okuduysanız öbürünü okumanız şart değil. Zincirlerimizden kurtulmamız, kafamızın içindeki bağlılıkları kırmamız için yazılmış pratik öğütleri olan bir kitap. Okudukça, hayatın kendisi mi zor, onu zorlaştıran bizim seçimlerimiz mi insan düşünüyor. Tavsiye ederim.

Eski yazılardan: Annelik seçimleri

Zihin teorisi

2011-04-13T13:29:00.000+03:00

Back when you were a child of 2 or so, you were virtually mindless, at least compared to how you are now. In the first few years of life, your primary focus was you: You wanted food, comfort, a colorful toy -- and you were willing to cry very loudly to get what you wanted. In return, you offered nothing but potential quiet. You were what can be called egocentric, one of the definitions of which is extreme self-centeredness. You can hardly be blamed for this, however; you hadn't developed to a point where you could look past your own needs.

İki yaşındayken, bugüne kıyasla neredeyse zihinsizdiniz. Hayatınızın ilk yıllarında ana odak noktası kendindiniz. Yemek, rahatlık, renkli bir oyuncak... alana kadar bağırarak ağlamaya hazırdınız. Karşılığında sunduğunuz şey potansiyel sessizlikti. Size egosantrik denebilirdi, ben merkezciliğin uç tanımlarından biri. Elbette, bunun için suçlanamazsınız, çünkü henüz kendi ihtiyaçlarınızın ötesini görebileceğiniz bir noktada değildiniz.

Then, at about age 3 or 4 -- if you're neurotypical, meaning your mental development was comparatively normal -- you underwent what seemed like a magical transformation. You became a genius at mind-reading. You suddenly were capable of looking past yourself and could take into account others' wants, needs, knowledge and mental states. You had developed what some researchers call theory of mind.

Zamanla, 3-4 yaşlarınıza geldiğinizde, eğer zihinsel gelişiminiz normalse, büyülü bir değişim geçirirsiniz. Zihin okumada ustalaşırsınız. Birden bire, kendinizin ötesini görmeye, başkalarının da isteklerini, ihtiyaçlarını, bilgilerini ve zihinsel durumlarını dikkate almaya başlarsınız. Bu, "zihin teorisi"ni geliştirdiniz demektir.

okuyun, tavsiye ederim...

http://people.howstuffworks.com/theory-of-mind.htm

İnsan Anlaşılmak İster ...

2011-04-07T09:50:00.001+03:00

Blogcuanne'nin bir yazısı vardı. Sünger olabilmekten bahsediyordu. Siz sıkıntılarınızı anlatırken çözümler üretmeye çalışmadan emen bir yapıda olmaktan. O yazıyı okurken aklıma yıllar önce okuduğum bir komik kitap gelmişti. "Kadınlar için çuvallama kılavuzu", öneririm. Çuvallamak için yapılabilecek en akıllı işlerden biri, bir kadın arkadaş bulup, dertlenince ona anlatıp anlatıp rahatlayıp hiç bir aksiyon almamakmış. Anlatıp rahatlıyorsun, bir süre idare ediyorsun. Sonra dolup tekrar anlatıyorsun. Bana sünger kavramı onu çağırıştırdığı için biraz sorgulayıcı yaklaşmıştım.

Ama işin bir diğer yönü var tabi. Konuşmak. Dinlemek. Hangisi daha nadir bulunuyor? Dinlemek bence. Gerçekten kendini vererek dinlemek, soru sorarak: Aktif dinleme deniyor buna proje terminolojisinde. Aklınız bir sonraki sözünüzde olmadan. Kafanızı karşıya vererek, onun alanına geçerek, ona dahil olarak. Yani onu anlamaktan bahsediyoruz. Pek çok sorun aslında anlaşmazlık kaynaklı, yalnızlık kaynaklı. Bir kez kendinizi yüzde yüz ifade edebilir ve anlaşılabilirseniz kayboluyor. Anlaşılmak ve görülmek temel ihtiyaçlarımız.

Çözümler sonra gelecektir. Derdi anlatırken sürekli çözüm fikirleriyle gelinmesi bu anlamda rahatsız edici. Önce bir dinle, anla bakalım asıl acı nerede duygusu. Anlamadan çözüm üretmeye çalışmak kanayan yaraya yara bandını yapıştırıp arkasını dönüp gitmek... gibi bir his yaratıyor. O nedenle kızdırıyor bazen. Çözüm olacaksa kaynağı bulmalı, onu çözmeli, yapılabiliyorsa eğer.

Öte yandan ara ara bütün insanlarda görülen bir acılara yapışmak hali olabiliyor. Kişi derdini öyle bir doluyor ki başına, işin içinden çıkamıyor. Dipsiz bir kuyu. Çıkmak da istemiyor, durmadan aynı konuyu deşerek, anlatarak, deşerek... Belki çözülmediğinden? En iddalı süngerin bile suyunu çıkaracak çözümsüzlük. Yapışma, bırakmama. Bakış açısını, durduğun yeri değiştirmek gerekiyor böyle durumlarda. Sorunlar, onları yaratan düşünce seviyesiyle çözülemez demiş Einstein. Çok doğru.

---

Dün anneanne gitti, babi geldi. Dede geldi, amca geldi, pilis abla geldi. Anneanneye "anane ben de seninle gelmek istiyorum" dedi Ela. Akşam misafirler gelince de mutlu oldu. Onu izlemek dünyanın en güzel şeyi. Çocuklar bazen çok yürekli, çok gayretli. Onlardan öğrenecek çok şeyimiz var. Tutarsız değiller en güzeli, açıklar. O bakışları gözlerini bulur. Gözlerini hiç kaçırmazlar. Biz büyüdük ve kirlendi dünya...

Bahar Nerdesin?

2011-04-05T08:57:00.000+03:00

Son zamanların en belirsiz ve kaotik dönemini geçiriyoruz. Bu nedenle stres üst seviyede. Yazacak ne halim, ne vaktim var. Ne yazarmışım eskiden, hey gidi hey... Bahar geliyor derken gelen soğuklar mı sebebi bu depresif hallerin? Yetişmeyen işler mi? Yoksa hayatın her yanına yayılmış belirsizlik mi? Bir sene sonra nerde olacağız? Ne yapacağız? Kim biliyor ki? Yarın ne olacağını bilmezken.

Annem, canım annem, her zaman olduğu gibi ihtiyaç duyduğumuz anda buradaydı. Kendi hastalığını filan dinlemeden her şeye koşturdu. Şimdi gidecek ve ne yapacağız diye düşünüyoruz. Ela çok alıştı. Sabahları gidip arıyor, "ananaee senn napıoosun burda?" diye bir soruşu var görmek gerek:) Çocuk için çevresinde ne kadar çok insan o kadar iyi. Düzeltiyorum. Ne kadar ilgili insan o kadar iyi. Dil gelişimi, zeka gelişimi, en önemlisi mutluluk gelişimi bu geliş gidişlerle şaha kalkıyor. Çocuk şakıyor adeta.

Bu blog işlevini tamamladı diye düşünüyorum bazen. Belki gitmek zamanı yaklaşıyor... Kimbilir?

Ağlamayan Çocuğa Meme Yok Mu Soruyorum Sayın Okuyucular.

2011-04-01T11:05:00.000+03:00

Ağlayabilenlerden misiniz?Ağlayarak, sızlayarak ilgiyi alabilengillerden misiniz? Siz daha ah demeden insanların yardıma koştuklarından mısınız?

Yoksa dik duruşlu, kendine yeter görünüşlü olup da kimsenin acaba bir sıkıntısı var mıdır demediği tiplerden misiniz? Bariz sorununuz olsa ve gözükse bile aranıp sorulmayanlardan mısınız?

Hangisi iyi sizce?

Çocukluk geçtikten sonra meme için ağlamalı mı hala? Çekip almalı mı? Yoksa artık memeyi bırakmalı mı?

Kimlik Karmaşası : Değiş Tonton!!!

2011-03-30T12:06:00.001+03:00

Çocuk sahibi olduktan sonra insan ciddi bir dönüşüm geçiriyor. Hamilelik dönemiyle ilgisi bile yok. Lohusalık annenin doğum sırasındaki ağlaması, bir uyum sağlama süreci. O nedenle sancılı. Sadece annelik değil... Hayattaki bütün değişimlerde sancılanıyoruz, ölüyoruz. Yeni bir ben doğuyor sonra.

Yeniden doğmak için eskinin ölmesi gerekir. Eskinin ölmesine izin vermek gerekir.

Yeni bir sektöre girmek... Ücretli işini bırakıp kendi işine girişmek... Aynı işyerinde başka bir göreve geçmek... Özellikle geçişler sıçrama şeklinde yaşanıyorsa hızlı dönüşüm demek. Yeni rolünüze adapte olmak bir çeşit lohusalık. Önce "a ne kadar güzel!" heyecanı. Sonra "ya eskisi daha mı iyiydi acaba ben ne yaptım sorgulaması". Sonra gelen uyum... Yeniliğe yer açış. Eğer eskiye tutunacağım diye uğraşmazanız daha kolay.

Bir kimlikten diğerine geçmek elbise değiştirmek kadar kolay olsaydı.... Ela mesela benim iş kıyafetlerimi tanıyor. Gömlek giydiğim anda, anne gene git kıyafetlerini gitmişsin diyor. Onun için git kıyafeti demek gömlek. Dışardan geldiğimde, "anne çıkar kıyafetlerini ev kıyafetlerini giy" buyuruyor. Çünkü onlar sıcak ve yumuşak. Çünkü onlar müşfik ve evcimen Kadife pantolon tshirt içindeyken ben, o kendini güvende hissediyor. Anne o kıyafeti giydiğinde "evde". Çalışsa bile evde. Gitmiyor. Genelde son dakika giyinmeye çalışıyorum. Çünkü beni öyle gördükçe, gitti mi, gidiyor mu endişesi oluyor.

Erkekler için nasıldır bilmiyorum. "Baba olmak iş hayatıyla çelişir mi, bir erkeğin çocuğu olmak üzereyken onu işe almalı mı, almamalı mı" gibi sorular olmadığı için onlar bu tarz kimlik sorunlarını rahat aşıyorlar gibi. Anne olmak, girişimci olmak, dağcı olmak, işveren olmak, çalışan olmak, sorumlu olmak, "teknik konularda çalışan kadın" olmak, yönetici olmak, evlat olmak, abla olmak, arkadaş olmak, dost olmak, ortak olmak... Kendin olmak var bi de. O nasıl bir şey?

Toplantıya ciddi giderim. Evde rahat kıyafetler. Pazara gideceksem paçoz, alışverişe gideceksem kokoş. Kendimken... Yeşil askılı elbisem. Hafif, rahat ve neşeli. Bir de mor gömleğim, tiril tiril bir ben.

Günde kaç kez kabuk değiştiriyorsunuz? Kaç kıyafetiniz var? Ordan oraya değişirken hangi renklerdesiniz? Değiş tonton olurken oyun hamurlarını andırıyor muyuz? Sancılanıyor muyuz yoksa bazen?

Sevgiler.

Bloguma dokunma!

Ps yazıyı yazdıktan sonra farkettim. Meğer kitubi'de de neredeyse aynı yazı yazılmış zamanında. Damla'ya selam ederim. Hop hop hop değiş tonton

İki Yaş Göz Doktoru Macerası ve Hiper bir Metrop...

2011-03-29T00:39:00.001+03:00

Kısa bir mola aldım kendime. Hızlısından. Hayat çok hızlandı. Kelimeler cümlelere, cümleler hikayelere dönüşüyor Ela'nın dilinde. Sürekli anlatıyor, anlattırıyor. Hayatımız hikaye. Hayatımız şarkılar. Müzikalde yaşıyoruz sanki. Dans ediyoruz durmadan....

Gözlük Maceramız

Muayene

Hayatımızda ciddi bir değişiklik oldu. Geçen hafta göz doktoruna gittik. Hep gidecektik gidecektik derken, hastalıklar araya girdi, gidemediydik. Bu defa randevu alındı. Ela, anneanne, ben gittik. Önce gülen surata benzer bir aletle uzaktan gözlere baktılar.
Öntanıymış.

Sonra doktorun yanına gittik. Doktor Ela'nın gözüne ışıkla baktı. Çok uyumluydu kızım. Dedi ki, "bir de xxx la (bilmiyorum o aletin adını) bakalım. Çok sakin çocuk, hiç sorun olmaz"

Bizi başka bir odaya aldılar. Çenemizi ve alnımızı dayayarak tek gözle baktığımız cihaz vardır ya hani. Onun çocuklar için olanına dayadı alnını Ela. Kendi deyimiyle, Kayyu teması çerçevesinde şekiller görmüş. Kedi, kız, ev vb. Buradan bir göz numarası çıktı. Daha sonra gözüne damla damlattılar. Damla göz bebeklerini büyüttü. Aynı cihaza tekrar alnını ve çenesini dayayarak Kayyu'ya, arkadaşı Clementine'e baktı Ela. Böylece tam numara belli olmuş oldu. Astiğmat ve hipermetrop. Annede göz tembelliği hikayesi olduğu için gözlük önerdi doktor. Astigmatlar eşit değil. Ela'da göz tembelliği yok. Olmaması için önlem olarak gözlük kullanacak. Göz tembelliği nedir?

Göz Tembelliği

Göz tembelliği gözün organ anlamında bozukluğu değil. Daha çok beyinin gözün gördüğünü yorumlayışı, ordan gelen verileri değerlendirişiyle ilgili bir durum. Bende var. Beyin sol gözle görmeye alışmış. Sağ gözü yormuyor. O da rahat rahat tembellik halinde takılıyor sol göz çalışırken. Astigmat olduğu zaman, görüntü belirli bir bulanıklık seviyesinde oluyor. Beyin onu elinden geldiğince düzeltmeye çalışıyor. Ya da kişi azıcık kafasını eğerek bakmaya alışıyor. Senin dünya görüşün o oluyor. Çarpıksa çarpık demek ki dünya diyorsun. Başkaları nasıl görüyor bilmiyorsun ki... Gözlük taktığın zaman "aa demek diğerleri böyle görüyormuş, bak sen" hisleri doluyor insana.

Bunun oluşmasını önlemek için gözlük takacak kuzum.

Pratik Hayat

Gözlüğü aldık. Kırmızı kemik çerçeve. Tel nedense rahatsız eder gibi geldi. Olmazsa sonra ona geçeriz, bununla bir alışsın dedik. Gerçi, kendi kemik gözlüklerimden nefret edişim dün gibi aklımda. İlkokul 1. Nineye benzedim ben diye düşünmüştüm. Üzücü.

Öte yandan erken tanı konması çok iyi. Göz tembelliği olmama ihtimali yüksek. Büyük ihtimalle hipermetrop miyopa dönermiş. Bende de öyle olmuştu. Olmasa iyiydi tabi ama olsun. Çok kötü bir durum sayılmaz. Gözlük, lens. Güzel gözlü fıstık. İyi haber, cidden yakıştı. İyice şirin bişi oldu.

Sorular varsa elimizden geldiğince yanıtlamak isteriz.

Not... dün bir doğum günündeydik. Giderek büyüyor çocuklar, çocuklarımız. Yaşasın. Bu sabah bir arkadaşımızı ziyarete gittik, çok eğlendik. Bir an arkadaşıma baktım ve anneliğiyle oğluşuyla gurur duydum. Çok garip bir his. Konuşması, sarılışı. İnsanın geleceğe inancı artıyor. Farkındalığı yüksek anneler lazım bize. Kendini bilen. Düşünen. Kendini bil... eğer böyle bir şey mümkünse.

İyi geceler...

.

2011-03-26T11:37:00.000+02:00

Kar yağıyordu rüyamda. Yamaçlar, dağlar arasındaydım. Yumuşacık kar. Hava soğuk değil. Zaten o diyarda hep kar yağarmış, öyle bir yerdeyiz. Benim evim, neyim yok. Oralarda gezermişim. Çünkü çok eski bir arkadaşım hapisteymiş. Koca hapishane sadece onun içinmiş, ondan başka kimse yokmuş. Onun benden başka kimsesi yokmuş. Sadece ben ziyarete gidiyorum. Gitmeyince oralarda geziniyorum. Görüşüyoruz biraz, üç kelime, beş kelime, o sonra geri dönüyor. Gidemiyorum da, kalamıyorum da. Anamın ilki olacağıma dağda tilki olaydım gibi bir hal.

gunlerimiz.

2011-03-26T01:50:00.002+02:00

ne tasinmak geldi icimden. ne yazi yazmak. artik donelim ama ayrilik uzadi. ozledik yazmayi, okumayi. nurturia gecelerinde toplasiyoruz bazen. ela gozluk takacak. anlatacak cok sey...

Bu Sabah Yasak Var İstanbul'da...

2011-03-02T00:08:00.000+02:00

.............
............
...........
...........

Bir Kadın Girişimci Öyküsü: Gereko

2011-02-28T08:30:00.003+02:00

Kadınlar daha fazla girişimci olmalı. Özellikle de biz kadınların derdine derman olacak girişimlerin şansının çok olduğuna inanıyorum. Bir de girişimci doğuran girişimlerin. Mesela Nurturia: Orada tanışıyorsun birbirinden güzel ve akıllı annelerle, beraber bir şey yapıyorsun, üretiyorsun, yaratıyorsun.

Bu anlatacağım girişim öyküsü de girişimci dostu. Kendisi bir kadın, bir anne ve bu işle uğraşmak için işini gücünü bırakmış bir arkadaş. Bizim kabileden...

Ne yapar bu site kısaca anlatayım. Hepimiz çocuğumuzun doğum gününde bir heves pasta yaptırıyoruz değil mi enteresan şekilli? Eğer tanıdığımız varsa ne güzel. Yoksa nerden bulunur, çocuk için böyle doğal malzeme kullanacak bir o kadar şeklen güzel olacak pastayı yapan kişi? Gereko'ya giriyorsunuz. Benim böyle böyle bir ihtiyacım var diyorsunuz, bu hizmeti veren kişiler size teklif gönderiyor. Çocuğa parti yapayım, özel hoca tutayım, efendim nakliyeci seçeyim, boyacı bulayım... gibi işlerde deli gibi araştırma yapmamız gerekir. Evi taşırken eşimin 15 firmayla teker teker görüşüp fiyat aldığını bilirim. Bu derde deva olan bir yer gereko.

Bu site tüm bu araştırma sürecini ortadan kaldırıyor ve işinizi kime yaptıracağınıza karar vermenize yardımcı oluyor. Kullanımı çok basit, ihtiyacınızı hem de ücretsiz olarak gereko.com'a tanımlıyorsunuz, 1-2 gün içinde firmalar/kişiler size teklif veriyor, siz de en beğendiğiniz teklifi seçiyorsunuz, hepsi bu kadar! Bu hizmeti almak tamamen ücretsiz, sizden sadece hizmet aldığınız kişiyi değerlendirmeniz bekleniyor.
Diğer taraftan site evden çalışan, kendini işini yapan kişilerin yeni müşterilere ulaşmasını sağlayan güzel bir yol aslında. Örneğin siteye şimdiden evden butik pasta yapan bir çok bayan pastacı kayıt olmuş, site'deki pasta ihtiyaçlarına teklif vererek yeni müşterilere ulaşabiliyorlar. Tabiki aynısı özel ders verenler, çeviri yapanlar, tasarım yapanlar için de geçerli.

Hani evden çalışan kadın girişimci diye konuşuyoruz ya nasıl olur diye. İşte bu şekilde çalışmak isteyen annelere de aslında bir yol, yöntem gösteriyor. Yeter ki ihtiyacı olanla hizmeti veren kolay ve hızlıca buluşsun.

Benim çok aklıma yatıyor. Hatta keşke biz taşınmadan filan olaydı da o kadar araştırmayaydık diye düşünüyorum. Bundan sonra artık...

Bu vesileyle girişimci anne arkadaşımıza da başarılar diliyorum ve böyle güzel bir fikri hayata geçirdiği için kendisini tebrik ediyorum.

Montessori Sevenler İçin Eğitim Fırsatı ve Kadın Girişimciler

2011-02-24T11:36:00.000+02:00

İki duyurum olacak arkadaşlar. Birincisi Montessori sevenler, merak edenler, öğrenmek isteyenler için. Ben bunlardan biriyim ama vakitsizlikten gidemediğim seminerler için ah vah etmekten başka seçeneğim yok. Klonlanmak istiyorum. Neyse. Vakti olanlar için gelsin. Bilgiler şöyle:

Sevgili Eğitim Gönüllüleri,

2010 yılında hayat bulan derneğimiz, Mart-Haziran 2011 döneminde Emel
Çakıroğlu Wilbrandt'ın "Montessori ile Çocuk Eğitimi Sanatı" eğitimlerine başlıyor.

Eğitim, Türkiye'de bir ilk olan veli inisiyatifi Montessori okulumuzda
gerçekleşecektir. Katılmak isteyenlerin, katılma amaçları ve kısa özgeçmişlerini
içeren bir yazıyı 22 Şubat 2011 tarihine kadar, yonetim@montessori.org.tr adresine
e-posta atmaları gerekmektedir.

Kurs frekansı/ süresi: 150 saat olmak üzere, her ay 2 haftasonu olarak
düzenlenecek kursumuz 5 ay sürecektir. Seminer Mart ayının ilk haftasında
başlayacak olup, katılımcılar ile ilk toplantı 27 Şubat Pazar günü saat 14.00’de
Küçük Karabalık Çocuk Evi’nde gerçekleştirilecektir. İstanbul dışından gelen
katılımcılar için ayrıntılar e-mail ve/veya telefon görüşmeleriyle gerçekleştirilebilir.
Eğitim sürecinde belirlenecek tarihlerde katılımcılara okulda gözlem ve staj olanağı
sağlanacaktır.

Eğitim saatleri: 09:30-17:00 olarak planlanmaktadir.
Kurs Mekanı: Salih Omurtak caddesi, No:49; Koşuyolu, Kadıköy-İstanbul
Kurs Ücreti: 3000TL

Montessori ve Kaynaştırma Eğitimini Geliştirme Derneği

Bir duyurum da kadın girişimciler için. Pek çok anne girişimci var, sonuna kadar destekliyoruz kendilerini. Şöyle bir eğitim imkanı varmış:

Paranın Güzin Ablasından kadınlara bir pozitif ayrımcılık daha. Kendi işimi kendim kurmalıyım diyen kadınlara 10 bin kadın projesini tavsiye eden Özlem Denizmen'in bu yazısı altın bilezik değerinde.

Yapılan araştırmalar dünyada kadınların ekonomiye olan katkılarının önemini ortaya koyuyor. Gerek tüketici, gerekse üretici olarak büyüyen rolleri, kadın girişimcilere yönelik programların da artmasına neden oluyor. Bunlardan biri de 10.000 Kadın projesinin Türkiye programı.

Nereden, ne zaman kadar başvurabilirim?

www.10000kadin.org web sitesi üzerinden ŞUBAT ayı sonuna kadar başvurularınızı yapabilirsiniz.
Türkiye’de 1 milyon 300 bin erkek girişimciye karşılık, sadece 80 bin kadın girişimci var. Bu durumu değiştirmek için haydi kadınlar eğitime!
İnternethaber kaynaklı haberimizi kadın girişimcilerimiz başta olmak üzere okurlarımızın ilgisine ve bilgisine sunuyoruz.

Haberin kaynağı şurada: 10000 Kadın Girişimci Projesi

Aramızda çok girişimci var biliyorum. Bence biraz eğitim bile fark yaratır. Gidip bakmak gerek. Şubat sonuna kadar aman acele!

Anne ve Çocuk Arasında Telepatik bir Bağ Var mı? Deneyimler neler?

2011-02-22T11:16:00.003+02:00

Bilimle uzaktan yakından bir ilgisi yok. Kendi tecrübemden şu bilgileri paylaşmak istiyorum.

Ela bebekken bizim odada uyurdu. Uykusu iyiydi. Ama ben sık sık uyanıp bakardım.(Deli lohusa anne) O süreç zarfında şöyle bişey olurdu. Gece altını açmayın derlerdi ya. Bizde sızdırma, taşma filan hemen hemen hiç olmadı. Ama her gece içimden bi ses, altını açsam mı acaba derdi. Bu sesin evet dediği bütün zamanlarda Ela kaka yapmış çıktı. Hayır dediğinde ise sabahları baktığımda azıcık çiş olurdu. Bunu yaşamayana komik gelecek bir şey. Gece uyuyorsun sonra zınk diye uyanıyorsun, çocuğun başına gidiyorsun, en iyisi altını açayım diyorsun ve bingo. İyi ki açmışsın. Koku filan yok, varsa da bilincin açık değil o konuda. Farkında değilsin. Bilince ulaşmayan veriler alıyorsun ve farkında olmadığın verilerle bir karar veriyorsun.

Antalya'dan geldiğimiz gece. Çok yorgunuz. Küt diye uyuduk. Ela kendi yatağında yatıyor, anneanne Ela'nın odasında yatıyor. Zınk diye uyanıyorum ve çok yorgunum. Bişi var diyorum. Kalkayım, kapıları açayım Ela gelmek isterse diyorum. Ama hiç kalkasım yok. Çok uykum var. Kalk kadın diyorum. Kalkıyorum. Gidiyorum Ela'yı yatağından inmiş gelirken buluyorum. (Sese uyanmadığımı biliyorum. Eş zamanlı olaylar)

Şu güne kadar ne zaman canım yandıysa ve söylemediysem annem aradı neyin var kızım dedi. İstisnasız. Kardeşimle de benzer durumu var.

Annem öğrenciyken sürpriz yapmak için kimselere söylemeden memlekete dönmüş. O gün anneannem ağlaya ağlaya yemek yapıyormuş, bunu da kızım severdi diye. O gün nasıl olduysa dedemin de arabayla otogar taraflarına tam da annemin ineceği saatte gidesi gelmiş. Almış annemi eve getirmiş.

Kayınvalide bir gün eşim bebekken uyuyakalmış. Çok yorgunmuş. Eşim sakin bir çocuk, oyuncaklarıyla oynuyorken kvnin içi geçmiş. Rüyasında eşimi çok seven ama vefat etmiş bir dayısını görmüş. Dayı "kadın kadın uyuyacağına kalk da çocuğuna bak!" demiş. Panikle uyanan kv koşmuş ki, bizim bey, odadan çıkmış, yatak odasına gitmiş. Gece lambasının ampülünü sökmüş ve oradaki deliğe bir para sokmak üzere...

Şimdi aklıma gelmeyen benzer durumlar çok oldu. Size de oldu mu? Sizce bu telepati mi yoksa bilinç seviyesinde algılayamadığımız verileri yorumlama tarzımız mı? Nedir bu? Çok parapsikoloji bi insan değilim ama var bir enteresanlık. Ne dersiniz?

Not: Daha önce Ela bizimle uyuyor, odasında sorun var demiştim ya. Dedesi sağ olsun (rutubet olmuştu odanın köşesinde) odayı bir güzel boyadı, anneanne de temizleyince, (mantolama vb sorunlar da çözülünce) oda tekrar güzel hale geldi. Ela da biz yokken tekrar odasında uyumaya başladı. Şu anda yatağının parmaklığı yok. Yatağın bittiği yerde yer yatağı başlıyor. Odanın yarısı yatak:) Zıplama ortamı, anneanne yatağı olarak da kullanılabiliyor. Hatta 8 çocuk yanyana rahaaat rahat yatar. Yatılı gelmek isteyenlere duyurulur.Önümüzdeki günlerde paylaşacağım durumları.

Hızlııı Blogger Geldi ve Gidiyor...

2011-02-21T13:27:00.001+02:00

Tam olarak beş dakikam var bu yazıyı yazmak için.

Dün gece döndük Antalya'dan. Özledik, özledik... Kitaplar da almıştık kızımıza ama koşma telaşesiyle uçakta unutup indik. Bundan bahsederken Ela duydu ve "anne kitaplar nerde anne, baba kitabımı ver" diye tutturunca ne kadar yanlış bir iş yaptığımızı anlamış olduk. O yorgunlukla tühh unuttuk denir mi. Denmez. Olsun koklaştık, öpüştük.

Çok eğlenmişler. Ela, teyzesi, anneannesi. Hafta sonu dedesi yalnız bırakmamış, koşmuş gelmiş uzaklardan. Ela uzun zamandır dedem de dedem diye sayıklıyordu, çok sevindim. Kızımın yüzünde güller açmış, neşeli neşeli oynamış, uyumuş. Evde güller açmış, her yer pırıl pırıl temiz, yemekler mis, duvarı bile boyamış babam ve bilimum tamirat işi, yapıcam diyip elimizi bile süremediğimiz binlerce detay düşünülmüş, yapılmış bitmiş, damacananın ucuna kadar. Teşekkür kelimesinin saçmalaştığı bir noktadayız. Annem, babam, kardeşim... Allah başımızdan eksik etmesin. Ana yarısı, ana iki katı ve bir baba bıraktık, kolay mı. Ela gerçekten mutluydu. Öbür dede her gün aramış, konuşmuşlar.

Yoğun ve güzel zamanlar geçirdik. İnsan vır vır konuşunca bir anda eve gel, adapte olamıyor. Dün gece rüyamda konuşmaların devamını gördüm. Seminerler kafamda sürmeye devam etti. Bugün de çoook iş var beni bekleyen. Bir merhaba diyeyim ve kaçayım istedim. Daha bavulları açmadım yani öyle düşünün...

Küçükken ailenizden ayrı kaldınız mı hiç? Bir hafta filan mesela? Nasıl etkilenmiştiniz hatırlıyor musunuz? Ben bir ay kalmışım hatırlamıyorum ama daha büyükken kaldığım olmuştu. Hatırlamakta zorlanıyorum.

İyi haftalar.

Antalya'dan bildiriyor...

2011-02-17T10:50:00.001+02:00

Bahar havası, deniz kokusu. Birazdan kumsala inip oturacağım on dakika. Sonra seminer akşama kadar. Kış filan ama otelde epey kalan var yine. Ela anneannesiyle İstanbul'da. İçim çok rahat. Anneanne ve teyze desteği var. Aklımın bir kısmı onda. itiraf.com bir yandan çok iyi geldi. Bu ara çok yorulduk, uzaklaşmak iyi geldi.

Kötü blogcuyum daha çocukluk anıları yazısının yorumlarına yanıt bile veremedim. En sevdiğim yorumlar oysa. Ne kadar tazeleyici, muhteşem. Üzerimde itiraf sobesi var ama pek de bisey bulamadım söyleyecek. zaten yazıyorum olanı biteni. Daha derya'nin sobesi var. Kendini anne olarak nasıl buluyorsun, Ela'nin yerinde olmak ister miydin diye. Kilitledi beni soru. Cevab veremedim. İyi yanlar var, mesela evin genel havası neşeli. Bunu çok önemsiyoruz. Ama ben Ela olsam niye tv yok, neden su sınırlı, neden çikolata yiyemiyormusum diye biybiy konuşurdum gibi geldi (daha büyük olsam). hehe. Öyle iste kızım iyiliğin için:)

İtiraflarla ilgili bir sıkıntı var. İnsanı kötü seyleri düşünmeye zorluyor. Sanki dürüst degilmişsin gibi. Sonrasında da okuyan rahatlamış oluyor, neden rahatlıyor? Annelik baskasının ne yaptigiyla neden ilgili olsun? Diyelim bir anne zayıfladı güzelce ve sonra hapla zayifladigini itiraf etti. Bu beni niye rahatlatsın ki? Ben yapamadım ama bak o da yapamadı doğal yollarla hissi mi. Yanlış yapmış, ben de mı yapayım? Diyeceğim o ki kimse mükemmel değil. Bu cocuk yetiştirme isinde isin en dogrusu nedir kimse bilmiyor. Araştırmalar var sonuçlar var onlara göre kendimizce bir yol izliyoruz.

itiraflardan bahsedelim:

Ela çok uzun süre kendi yatağında ve kolay uyuduktan sonra son bı kaç aydır yanımızda yatmaya başladı. Yer yatağında yatıyor, gece kalkıp yanımıza yatıyor. gerçi su ara dogrudan beraber yaıyoruz. Ona kalsa odasını seviyor ama odada sorun oldu o nedenle bizim odada yatırıyoruz. Uzun lafın kısası hem bencil hem kötü anneyim:) Hem uykuyu önemsiyorum ayol ruh saglıgım. Hem de koynumda yatırıyorum. Bu durumu değiştirmeyi planlamıyorum.

Araba kullanırken iron maiden dinliyorum. utanıyorum ama dinliyorum. bazen radyodan turku dinliyorum.

TV hala açmıyoruz ama Youtube'dan İngilizce şarkı videolarını beraber izliyoruz. arada kayu izlediğimiz oluyor pc'de. Kontrollü ve sınırlı. 20dk geçmiyor ve düzenli değil. Yani her gün izleyecek diye bisi yok. Zor durumda anca. Hastayken izledi mesela hali yoktu. Bir de ipadle oynuyor. itiraf.com o kadar usta oynuyo ki bazen ehehe anasının kızı moduna giriyorum.

Kizimla çok gururlanıyorum. yaptıgı seyleri çok anlatamıyorum burada ama var bı boncuk bulma hali bazen.

Yargılamayan bir insan değilim. Yargılıyorum. Ama annelik büyük konuşmamayı öğretti biraz. İnsanın başına gelmeyen konu hakkında yorum yapması doğru gelmiyor. (ama yapıyor insan işte elinde değil. )

Bazen eski günleri özlüyorum. Bitmek bilmez bir mesai annelik. Çok mutluyum, kızım dünya tatlısı o ayrı. O sadece kendinden sorumlu olma hissini özlüyorum bazen. Aynı zamanda çok da boş geliyor. Çelişkili durumlar. Bunu anlatmak çok zor bilmeyene. Beyninin, duygularının bir kısmı her daim çocuğa ayrılmış halde. Belki büyüyünce azalır diyicem ama anneme babama bakınca hiç öyle gözükmüyor. Serserilik edebilecek miyiz yine?

Burada yazarken pek olgun buluyorum kendimi ama normalde o kadar olgun değilim. Abuk sabuk yazılar okuyunca gidip kavga edesim geliyor ama etmiyorum.

Lohusalıkla ara verdiğim memleket meselelerine tam olarak dönemediğim için kendimi suçlu hissediyorum.

Yanıt veremediğim yorumlar için suçlu hissediyorum.

Konuşup sağa sola çatıp hiç bişey üretmeyenlere kıl oluyorum.

Uykusuz kalınca sinirli oluyorum. Hatta Ela gece bi saate kadar uyumamış olursa gerçekten ama gerçekten çok sinirleniyorum. O durumda odadan çıkıyorum, ara veriyorum. Nefes alıyorum, babaya devrediyorum. Çok sık olmuyor ama eğer gündüz fazla uyuduysa gece uyumak bilmiyor. Zaten yorgunum. O uyuyacak da ben çalışacağım...

Ev işlerini gerçekten sallamıyorum. Dağınığız ailecek.

Bir yere giderken yemek yapayım da eşim ben yokken yesin gibi bir düşünce aklımın köşesinden geçmez, geçse de yapamam:) O zaten kendi yapıp yemeği tercih eder.

Bazen insanları tutup sarsmak istiyorum.

Ela'nın yemek yemesi/yememesi konusunda cidden rahatım. Ama kusup hiç bir şey yemediği gün bir kez kayu karşısında yer mi diye denedim, yemedi.

Ela yaptığım yemeği yemezse kesin tadı kötü oldu diye içleniyorum.

İlkokul döneminden korkuyorum. İçimde Çinli bir anne var mı korkuyorum. Kendim Çin'liyim biraz çünkü.

Kendi üzerime gereksiz yere çok gidiyorum.

Başkalarının bana bencil, manyak, sorumsuz, aşırı okuyan, kitabi, vb demesi hakkaten umrumda değil. Başkalarının ne düşündüğü gün içinde yaşadığımız şeyi etkilemiyor. Neysek oyuz.

Parka gitmeyi hiç sevmiyorum. Ela'yı parka götürmeyi sevmiyorum. Babası götürsün. Götürüyorum ama oradaki analar, babalar, çocuklar, bağırış, koşturma bana fazla geliyor. Başkası götürse daha çok seviniyorum. Bu fenerbahçe parkı vb gibi yerleri kapsamıyor. Lunaparkı da seviyorum.

Şu an görüşmesem de eski arkadaşlarımı sık sık düşünüyorum.

Aklıma bunlar geldi...

Sevgililer Günüymüş Meğer...

2011-02-14T13:20:00.000+02:00

Bilin bakalım nedir bunlar?

2011-02-11T13:27:00.002+02:00

Şimdi Çocukluğumuza İnelim Hep Beraber...

2011-02-09T14:12:00.000+02:00

Sizden şunu rica ediyorum. Bir koltuğa uzanın, gözlerinizi kapayın. Çocukluğunuza dair sizi en mutlu eden şeyi hatırlayın. Kim vardı, nerdeydiniz? Ne hissetmiştiniz? Bunu akılda tutun.

Soru şu: annelerimizin ve babalarımızın, aile büyüklerinin biri yetiştirirken yaptıkları fark yaratan doğrular neler? Hayatımızda ki "iyi ki"ler neler... 3 tane söyleyebilirseniz bir sobe başlatalım. Bazen olumsuzlara fazla odaklanıyoruz. Bu defa olumlulara odaklanalım ve bulalım. Ayrıntılara girersek sanki o anı daha yakından yaşarız gibi. İyilik, güzellik, dürüstlük gibi kavramsal olarak değil de örneklerle bahsetsek, anılarımızı paylaşsak daha iyi olur gibi.

1: Anneannemle mantı yapmıştık. Mantıları benim kapatmama izin vermişti. Ana okuluna gidiyordum o sıra. O gün gitmemiştim. Annem okuldaydı. Gelince görmüştü. Feci sevinmiş ve gururlanmıştım.

2.Babamla maça giderdik. Hastanenin arkasında bir toprak saha vardı. Hem maç izlerdik, hem hastaneyle maç sahası arasındaki alanda "keçi yollarından", patikalardan geçerek oralarda oyun oynardık.

3. Annem her şeyine benim karar vereceğim bir kek yapmama izin vermişti. Onu denemek için zeytin koymuştum, ona da izin vermişti. Unu filan kendi istediğim gibi karıştıracağım diye tutturmuştum. O şekilde olmayacak demesine rağmen benim dediğimi yaptı. Fırına koyduk. Kabarmadı, hatta yenecek hale bile gelmedi. Yine de çok sevinmiştim. Özgürlüğün ne olduğunu merak ediyordum. Kuralsızlık demek olmadığını bilmiyordum daha. Her işin kendisine has incelikleri ve doğalarından kaynaklanan kuralları olduğunu....

Anıları bekliyorum. İster sobe olarak yazın, linki verin. İsterseniz yorumlara yazın.... Sevgilerimle... Neler çıkacak çok merak ediyorum.

Hastalık Mevsimi: Olmalı mı, Olmamalı mı, yoksa hiç dolaşmamalı mı?

2011-02-08T08:51:00.003+02:00

Kimle konuşsam hasta. Bütün bebeler ya hasta, ya iyileşiyor. Kış mevsimi, salgın filan derken bütün çocuklu ailelerin gündeminde bir şekilde hastalık var. Çocuk hasta olunca hayatın diğer tüm kaygıları bir anda önemsizleşiyor, sıradanlaşıyor. İşte günlerdir aklımda oyun da oyun, nasıl tanıtırız sorunları yer etmişken, dün aniden Ela'nın kusmaya başlamasıyla hepsini unuttum.

Eya bebekken...

Ciddi bir şey olduğundan değil. Yani insan elbette biliyor, doğaldır geçecek. Alt tarafı kusma işte, ateş yok, bişi yok. Olsa ne olur, doktor var, ilaç var. Yani demem o ki, insan bilinç seviyesinde elbette biliyor aslında ciddi, tehlikeli bir durum olmadığını, neler yapabileceğini. Gel gör ki... içerde bir kişi daha yaşıyor ve o bütün bunlardan habersizmişcesine sürekli kendini suçlayıp sızlanmak istiyor. İçimdeki "özgür anneymiş hahayt külahıma anlat, hasta ettin çocuğuuu, mikroplu bir dünyaya soktun, ne işin var tiyatroda, hava güzel diye parka götürüp salla da salla, al sana" diyen o kötücül, gereksiz kişiyi ne yapayım, kime satayım? Hayırlı bir kısmet bulup evlendirsem keşke. Yüksek yüksek tepelere ev yapsınlar, daha da gelmesinler mümkünse. Ne fena bi insanmış bu, canımdan bezdirdi.

Bu Türk analarına mı özgü? Sizde de var mı o gıcık benlik? Vır vır vır konuşuyor terbiyesiz. Ne yapalım yani? Dışarı çıkmayacak mıyız? Koru koru koru, iyi evde oturalım hep beraber. Sevmiyorum o evhamlı kendini suçlamaya meyilli kadını. Bu bize ailelerimizden, kültürden geçen bişey. Hastalıkların hemen bir sorumlusunu bulma. Başım ağrıyo ahaha kesin ceyranda kaldın. Öksür, terli gezdin, yelek giymedin. Çorap giymedin bak çocuğun olmaz... Yani bir nedene bağlama ihtiyacı. "Bilinçaltında bunlara dikkat edersek hasta olmayız, hasta olanlar kesin bişeyi yanlış yaptıklarından... " hissi var. Mikroplar, virüsler. Hırsızın hiç mi suçu yok? Azıcık da onlara kızalım yahu...

Bu içerdeki düşmanla başetmek için önerileri bekliyorum. Ne yapayım, ne diyim, siz ne yapıyorsunuz?

Bu arada doktorun dediğine göre bu ara rota salgını varmış. Ne yapılır bilmiyorum ama bilginize.

Hemen koşup oyunu alan arkadaşlarıma teşekkür etmek istiyorum. Azsınız ama çok kıymetlisiniz benim için...
Henüz almamışlar için gelsin :Tim the Timber
(Bol bol da rating verip, review yazarsanız çok memnun oluruz. Daha geniş kapsamlı yorum/eleştiriler için ozguranne@gmail.com, bitmedi kadının istekleri, bitmedi valla... )

İşte karşınızda Tim the Timber. Oyun sevenler buraya...

2011-02-07T09:15:00.003+02:00

Bu oyunun geliştirilme sürecini beraber yaşadık. Çalışırken, sabahlarken, düşünürken hep yanımdadınız. Hala da öyle... Tüm sevenleri için gelsin... Tim the Timber.

Her mecrada paylaşırsanız çok sevinirim. Bi de fan sayfası var Facebook'ta. Yorumlarınızı çok merak ediyorum. Hani insan ilk kez bir yemek yapar da yüzlerden anlamaya çalışır nasıl olmuş... Öyle bir hal.

Yorumları bekliyorum...

İlk iPhone Oyunumuz: Tim The Timber (%100 yerli:) Application Store'da!!!

2011-02-05T09:27:00.012+02:00

Uzun uğraşlar sonucu gideros'la geliştirdiğimiz ilk oyunumuz App Store'da!

Hadi yolun açık olsun Timber! Senden ayrılmak bana çok zor geldi, ama yola çıkma zamanın gelmişti... Güle güle git...

iPhone sevenler, ona iyi bakın olur mu...

Arkadaşlarınıza söyleyin, onlar da arkadaşlarına söylesinler...

Kreş, Anaokulu, Bakıcı, Evden Çalışan Girişimci Anne

2011-02-04T10:35:00.001+02:00

Dün yazdığım yazıda o kadar az bilgi vermişim ki aceleyle. Biraz daha açmak lazım gibi geldi.

Ela doğduktan sonra 2 a ücretli, 6 ay ücretsiz izin kullandım. Bu sürede kızıma ben baktım. Aralarda annem, babam geldiler, çok destek oldular ama başka şehirde yaşadıkları için döndüler. Temelde bakımından sorumlu kişi bendim. 8.ayda işe döndüm.(bakınız: İşe dönüş hazırlıkları) Süt izni sayesinde erken çıkarak eve gidip emziriyordum. O dönemde şu anki bakıcımızla çalışmaya başladık. 12. ayda kendi girişimimizi kurmak üzere işten istifa ettim. Bir yılı aşkın zamandır evde çalışıyorum. Beş aydır eğitim veriyorum. (2-3 günlük kısa eğitimler)

Evde çalışan annenin şöyle bir sorunu oluyor. İki kelimeyle özetlenebilir: "Nasılsa evdesin ... " Genelde dışardan bakış açısı, evdeyim oh yay durumudur. Sanki kahvaltı yapıyorsun uzun uzun, sonra ayaklarını uzatıp biraz tv izliyorsun çekirdek çitleyip, öğlen oluyor, yemek yiyorsun. Öğleden sonra e evdesin bi arkadaşınla buluşup konuşuyorsun. Akşama doğru da iki satır bişi yapsan al sana evden çalışma... Gerçekler ne yazık ki öyle değil... Bakınız içimizdeki patron...

Bir arkadaşım evde hastayken kadın programlarını izlemiş mesela, ne acayip şeyler var diye sanki anlayabilecekmişim gibi konuşuyor. Sonra anlıyor insan, aslında "evde çalışan kadın"ın bir kez bile tv açmamış olmasının diğer kişilerin zihninde bir yansıması olmadığını. Ve bir kez bile... Ne saate bakmak için, ne haberlere televizyon açmadım mesai saatinde. Ela'dan da değil. O yokken de açmadım. Açmıyor insan.

Bakıcı ablanın izinli ya da hasta olduğu günlerde de çalışmadım. İşin doğası o bir-iki saatlik uykuya güvenerek çalışmayı içermiyor. Anca minör şeyler yapılabilir, ama üretken iş... Bizim işte değil. Başka sektörlerde bakıcısız evden çalışabilen anneler var. Onlara saygı duyuyorum. David Copperfieldin sihirbazlık konusunda onlara kıyasla dünkü çocuk sayılır. Tüm zamanlı anneler de aynı şekilde. Bir denge işi, bir sürü faktörü en iyi sonucu verecek şekilde optimize etme işi, kırk iki bilinmeyenli denklemi kafadan çözme işi... Evde bakıcı olmasının insanın hayatını gerçekten çok kolaylaştıran bir yanı var, inkar edilebilemez.

Bundan sonra ne olacak...Ela büyüdü. Bakıcı ablanın başka planları var. O nedenle biraz bu erken yol ayrımına geldik. Eski planda eylülde anaokuluna yarım gün başlatacaktım... Neler olacağını görecektik. Şimdi, seçeneklerimiz tam zamanlı yeni bir bakıcı ya da anaokulu + part time yardımcı arasında. Yeni dönemde eğitimler yoğun, aynı zamanda evden çalışmak yerine ofise geçme durumumuz var. Tam anlamıyla mesaili iş gibi değil ama yine de evden çıkılacak, gidilecek. Böyle ortada bir yerdeyiz. Neler olacak... bilmiyoruz.

Çok çalışmak gerekiyor. Bazen zamanları kaçırıyormuşum gibi geliyor. Yazın iki ay yazlıkta kaldım, iki kere denize gittim. Ne kızımla doya doya zaman geçirdim, ne dinlenebildim. Tersine stres oldum. Annem kızımın bütün yükünü tek başına sırtladı, yoruldu, belini incitti. Yani fedakarlığın o kadar çok yönü var ki. Tek tesellim, iyi örnek oluyor olmak. Hayallerini gerçekleştirmek için adım atıyor olmak...

Hayırlısı....

Kreşe ya da Anaokuluna Yollamalı Mı? ( Yoksa erken mi?)

2011-02-03T08:30:00.002+02:00

İki farklı ekol var sanırım.

Üç yaşında başlasın, yarım gün başlasın, dörtte tam gün gitsin diyenler.
Bir de ikide başlasın, ne kadar erken başlarsa o kadar iyi, o kadar sosyal diyenler.

Kafam çok karışık.

Ela 25 aylık. Sanki ev ona yetmiyor artık. Hadi göndereyim diyorum. Sonra koşup geliyor, sarılıp "Ela bebek oldu" diyor, kucağıma yatıyor. Bırakıp gitmeme izin vermez gibi geliyor. Sonra... arkadaşları olsa, oyunlar oynasalar... Daha iyisi özgür olsa, kimse karışmadan kendi içindeki sese göre gitse, kurcalasa, şarkılar söylese... Kreşe giden blog bebelerini düşünüyorum, özeniyorum.

Ben 2.5 yaşında başlamışım anaokuluna. Okumayı hep sevdim. Okulu, hem sevdim, hem sıkıldım. Okul mutlaka olsun ama her gün gitmesek keşke gibi hissettim.

Bilmiyorum.
İstanbul çok büyük... Daha küçük bir şehirde yaşıyor olsam içim daha rahat olurdu sanki. Öğretmenleri tanırdım kişisel olarak. Gidip görüşünce çok ticari oluyor konuşmalar bazen. Sıkılıyorum, daralıyorum.

Yardıma ihtiyacım var.

Göndermeli mi?
Siz gönderdiniz mi?
Olumlu ve olumsuz etkileri neler? Ne kadar sürdü?
Çocuğun hazır olduğu nerden anlaşılır?
Bir deneme yapsam kreşler buna sıcak bakar mı? Bu deneme kızımı üzer mi?
En iyi yer ev mi?

Bugüne kadar ben de evdeydim ama yakın zaman sonra ofiste çalışıyor olucam. Normal mesai gibi olmasa da eskisi gibi olmayacak.

Böyle sorular sordum ama merak ettiğim nasıl oluyor, biraz hayal edebilmeye ihtiyacım var sanki...
Diyelim göndermeye karar verdim. Nasıl bir okul seçmeli... Neleri sormalı...

Şimdiden sonsuz teşekkürler.

konula ilgili meltemin yazısı... kreşe göndermek

Bir Zaytung Haberi Acı Acı Güldürdü...

2011-02-02T03:40:00.000+02:00

Önce şunu okudum...

Tamamen Modern Çocuk Eğitimi Usullerine Uygun Olarak Yetiştirilen Genç, Bankacı Olabilmek İçin Gün Sayıyor

Sonra düşündüm. Yeni bir konu değil bu. El bebek, gül bebek, aktivitelerle yetiştirilen prenses kızlar ve paşa oğlanlar ne yazık ki büyüdüklerinde "kızım konak gelini, oğlum olsun saraylı" hallerinde olmuyorlar, olamıyorlar. Senin için harcanmış o özen, o emek...

Küçükken kurduğumuz hayaller...

Einstein olacaktık... Tolstoy Olacaktık...
Ben kadın polis olmak isterdim (erkek polislere yemek yaptıklarını sanırdım daha feminizm bizim mahalleye gelmemişti o zaman)

Aya gidecektik...

Her gün 50dk trafikte harcayarak mesailer ordusuna katılıp sabahları alışveriş sitesi gezeceğimizi düşünmemiştik hiç.

Olmalı mı?

Bence olmalı diye bir şey yok.

Ama seçenek olmalı.

Yani aktiviteler, şunlar bunlar, çabalar iyi de, eğer çocuklarımıza CESARET veremiyorsak hepsi boş...

Anne baba olarak NE YAPTIĞIN değil, NE OLDUĞUN önemli gibi geliyor bana.

Peki siz? Ne olmak istediniz, ne oldunuz? Mutlu musunuz?

---

Bir anne, baba aslında farklı düşünmelerine rağmen, düzenli bir işin olsa çok daha huzurlu olacakları açık olmasına rağmen hala seni destekliyorlarsa, seninle sevinip, seninle üzülüyorlarsa o çok başka bir şey işte. Teşekkürlerin yetersiz kaldığı inanılmaz bir minnet duygusu. Buna layık olmaya çalışmak...

Not: Yeni Oyuncak Çekiliş Sonuçlarına baktınız mı katılımcılar... 3 tane kupon bekliyor...

Kurtlarla Koşan Kadınlar...

2011-02-01T11:03:00.006+02:00

On yıl oldu herhalde, beraber geziyoruz. En sevdiğim, en çok hediye ettiğim kitaplardan. Kendi kopyamı verip, kendime yenisini aldıklarımdan. Masallara dair yazıcam diyip diyip yazamadım çünkü bu kitap kayıptı ne zamandır. Tam demek ki bir tane daha alacağım derken karşıma çıktı. Benim onu algılamaya hazır olmamı bekledi. İradesi var kitabın.

Hayatla yanlış pazarlıklara oturup kaybetmiş, tuzağa düşmüş, sanatçı yanını bastırmış, ayağını kıstırmış, üvey anne ellerinde sahipsiz kalmış, uyuşmuş... kadınlara vahşinin çağrısını yapıyor. Güç durumlarda o ayağı ordan kurtarıp kaçmanın, yalanı yırtmanın, başka bir dünyanın, başka bir kaderin mümkün olduğunu, dahası kaçınılmaz olduğunu hatırlatmak için uluyor.

sayfa 204

"
Çare içerideki genç anneye annelik yapmayı öğretmektir. Bu, dış dünyadaki daha yaşlı ve akıllı, tercihen çelik gibi sinirlere sahip olan gerçek kadınlardan öğrenilebilir; onlar tüm çileleri çekip tüm yollardan geçtikleri için ateşte güçlenmişlerdir. Şimdi bile bedeli ne olursa olsun gözleri görmekte, kulakları duymakta, dilleri konuşmaktadır ve iyi yüreklidirler.

Dünyadaki en harika anneye sahip olmuş olsanız bile, eninde sonunda birden fazla anneniz olabilir. Kendi kızlarıma söylediğim gibi: " Bir anneye doğdunuz, ama şansınız varsa birden çok anneniz olacak. Ve onların arasında ihtiyaç duyduklarınızın çoğunu bulacaksınız." Todas lad madres, [tüm anneler] ile büyük olasılıkla süregiden ilişkiler yaşayacaksınız, çünkü rehberlik ve öğüt alma ihtiyacının asla sonu gelmeyeceği gibi, kadınların derin yaratıcı hayatının bakış açısından yola çıkıldığında, asla sonu gelmemelidir de"

Siz ne durumdasınız? Kurtlarla koşanlardan mısınız? Yoksa iyi böyle mis gibi evimdeyim halleri mi... (Şu karda kışta kim koşucak ormanda?)

Yeni Oyuncak Çekiliş Sonuçları

2011-02-01T00:37:00.001+02:00

Yeni Oyuncaklar çekilişi dün gece "True random" web sitesinin yardımıyla yapıldı.

Kazananlar...
Anne kaleminden : oyuncak : Tipp Kick Classic
Kisd : oyuncak : Tipp Kick Classic

indirim çeki kazananlar:

Selcen
Esra Günüşen Ertuğrul

Ful yaprakları
Kuzununannesi
Arzu Akdağ

En az 50 TL'lik alışveriş yapanların alışveriş sepetlerine 20 TL'lik indirim kuponu veriliyor.

Başlangıç tarihi; 30 Ocak 2011

Bitiş tarihi; 31 Mart 2011

Katılan bütün arkadaşlarımıza teşekkür ederiz:)
İndirim çeki kazanan arkadaşlar ozguranne@gmail.com'a bir mail atarsa kodlarını gönderebilirim.
Oyuncak kazanan arkadaşlar, isim soy isim adres bilgilerini gönderirlerse ben de yeni oyuncaklarla paylaşacağım.

Çekişişi yaparken şu siteden faydalandım.

Çok teşekkürler, sevgiler...

Annelik Halleri: Bir Pazar Günü

2011-01-31T08:20:00.005+02:00

Cumartesi gecesi Eya geç yatsın.
Anne ve baba "belki bu defa pazar sabah uyur mu ki" diye ümitlensin.
Ümitler boşa çıksın.
Patrondan patron kızımız sabah 6:45 itibariyle ayakta.
Çakal anne "yanına uzansam uyur mu?" teorisini test etsin.
Eya, çok net bi şekilde "burası eyanın odası, içerisi annebaba odası, anne annebabaodasına git, yat" buyursun.

Bu durumu çok mantıklı bulan anne (çocuğunu on yaşında sanarak gerçekten yatağa geri dönsün ve uyusun)
Bir süre sonra çocuğun aslında 2 yaşında olduğunu hatırlayarak (sıçrayarak) uyansın ve gidip odanın kapısından baksın.
Eya hala yatakta ama uyumuyor olsun. İyi diyerek geri gitsin.
Eya yataktan kalksın.

Eya kahvaltı yapsın, anne baba kahvaltıya gidicez diye bişi yemesin.
Anne 1. çamaşırı koysun.
Kahvaltıya teyzeyle gidilsin, çok eğlenilsin.
Gelinsin, uyunsun.
Uyanılsın, oynansın. Önce tahta bloklarla oynansın. Anne bu tahta bloklardan ne şahane ipad oyunu olur diye düşünsün. Sonra hevesle ipade yeni oyunlar indirmeye koyulsun. Eya gelip görsün ipadi elinden alsın. Anne kendine gıcık olsun. Dikkati dağıtıp ipadi kaldırsın.

Baba ve Eya kurbağa olsunlar. Onlar zıplarken anne "ya aslında hayvanları küçümsememeli, hayvan sesleri üzerine oyun olsun" diye düşüncelere dalsın, gitsin.
Eya tekrar tahtalarla oynarken "açaba tangramla ilgili oyun var mı" diye anne gene düşünsün. Bu arada sık sık "aklıma şahane bi fikir daha geldi" diyerek babayı taciz etsin, otomatik baba da "tamam fikir havuzuna yazalım sonra oylarız" diye geri çevirsin. heves kursak.

1.nolu çamaşırlar imece şeklinde asılsın (daha almadık kurutma makinası alıcaz gidebilirsek bi beyaz eşyacıya)
2. çamaşır dönemi başlasın.
2. çamaşırların nerdeyse sırf gömlek olduğunu gören anne, bu defa bunları ütülerim ben çok lazım oluyor diye gaza gelsin ama daha makineden çıkmadan gerçekleri kabullensin. Ne zaman? (Giymeden hemen önce. Ütüde çevik yöntemler... )
Evden ütüleri alıp getirme hizmeti sunacak girişimci akla gelsin. "Nolur acele etsin diye düşünülsün, aslında halıları da alsınlar" derken baba gene ne düşünüyosun desin. Detaya girene kadar eya acıksın.

Babası yemeğini ısıtsın ve yemesine yardım etsin.
Anne içerdeki odaları toplasın ve bir süredir bir köşeye yığılmış çamaşır deryasına bir düzen getirsin. Böylece kafasının içini toparlasın.
Hızını alamasın. hazır babayla ela çok eğlenirken mutfak dolaplarına da sıçrasın. Tam 15 uzun dakika boyunca bazı düzenlemeler yapsın, iyi hamaratım bugün diye gaza gelsin. Sonra gitsin Ela'yla oynasın.

Hamurları ve parmak boyasını gözü kesmesin, başka güne bıraksın.

İmece 2. çamaşırlar asılsın. 3.cüler atılsın.
Eya uyku öncesi kitaplarını itinayla seçsin. İnsafsız 3ten az seçmiyor da. İki için sıkı pazarlık yapılsın. İki kitapla konu kapansın, bir de masal anlatılsın. (Kitaptaki bazı satırları atlıyorum.itiraf.com)
Ela uyusun.

Ortalık toplansın. 3cüler asılsın.
Bulaşıklar toplansın.
Babanın canı tost istesin. Bakkala gitsin, tost malzemesi alsın. Baba tostu yaparken aslında "tostçu mu açsaydık" densin.

Tostlar yensin.

Mesai başlasın.

Çocuklarınızın Sevdiği iPhone / iPad oyunları neler?

2011-01-27T08:50:00.000+02:00

İşler bir yandan ilerlerken ilerisi için projeler düşünmeye devam ediyoruz. Kitap işi böyle güzel oldu. Ama asıl işimiz oyun. Diyorum ki 3+ çocuklar için şöyle neşeli, işe yarar, eğlenceli ne gibi uygulamalar olabilir? Fikir verirseniz çok sevinim.

İlla ipad/iphone olması şart değil. Pc oyunu olur, psp olur. Bir fikriniz vardır, ipadde olsa iyi olurdu diyorsunuzdur o olur... Biz bi kendi çocuğumuzu biliyoruz. Bakalım çocuklar ne tercih ediyor. Elimizin altında çocukların seveceği uygulamalar listesi olsa güzel olur...

Bir de yaklaşımı merak ediyorum. Çocukların bilg. oyunu oynaması hakkında ne düşünüyorsunuz? İlla oynayacaklarsa eğitici olsun diyor musunuz? Tv izleyceğine oynasın daha iyi diyor musunuz? Merak merak merak...

Siz oyun oynuyor musunuz? En sevdiğiniz oyun? Sormamın nedeni de şu. Bence kadınlar ve erkekler oyunlarda farklı şeyler arıyor. Kadınların oyayacağı oyun böyle daha hayata dönük, daha renkli olmalı gibi geliyor bana? Ama bilmiyorum belki aramızda ciddi ciddi oynayan bir kitle de vardır? Siz kimlerdensiniz? Solitare olsun oynamayanlar, sizin görüşlerinizi de bekliyorum açıkcası.

Çok sordum di mi, valla çok merak ediyorum.

Bu arada şöylece tekrar hatırlatayım:

Bir Kar Masalı iPhone'da!!!!

2011-01-26T08:22:00.003+02:00

Duyduk duymadık demeyinnnn...

İşte burda!

Bir kar masalı....

Sizi bekliyor...

Şu anda, kitap uygulamalarında bir numara olduğumuzu öğrendim. Teşekkürler dostlar:)

İçimizdeki Patron

2011-01-25T13:13:00.002+02:00

Ancak kendimize izin verdiğimiz oranda özgür olabiliriz...

Çalışmak/çalışmamak pek çok annenin sık sık düştüğü ikilem. Çalışan dertli, çalışmayan dertli. İşin bir de başka bir yönünden kısaca bahsetmek istiyorum.( İçimdeki patron amma uzun öğle arası verdin demeden hemen önce...)

Bir seneyi aşkın süredir evden çalışıyorum. Daha önce evden çalıştığım dönemler olmuştu. Bu seferkinin farkı bir patronun olmaması. Ya da ben öyle sanmıştım. Meğer patronların en kötüsü başımda beklermiş de haberim yokmuş. İçimde yaşıyor, yediriyorum, içiriyorum. Gerçi haksızlık etmeyelim. Çocuk hasta olunca izin veriyor sağ olsun. Süt iznine filan da karışmadı. Emziren kadına sabah 5de kalk Bursa'ya git gibi abuk sabuk isteklerde de bulunmuyor. Onun derdi çolukla çocukla işle güçle değil. Benimle uğraşıyor.

Sabahları hemen mesainin başına geçiyorum. Bilgisayarı açıyorum. Öyle alışveriş sitelerine girmiyorum. Zaman hırsızı onlar. Gazete de okumuyorum. Kahvaltımı ekran karşısında hızlıca yapıyorum. Öğle arası vermiyorum genelde. Ekran başında onu da yiyorum. Ara ara Eya yanıma kaçıp gelince onu alıp öpüp kokluyorum. Bazen içerden gelen sesini dinliyorum kaçak kaçak. Bazen beni görüp de dikkati dağılmasın diye tuvalete gitme işini erteliyorum. Gölge gibi geziniyorum evin içinde. Bazen kahkahalarını duyuyorum ve gidip karışmak istiyorum oyuna. Çoğu zaman akşamı bekliyorum.

Mesai 6da bitiyor. Trafik olmadığı için, 6da evdeyim. 6-6:15 arası. Saat 4:30 gibi kendimi sorgulamaya başlıyorum. Bugün ne kadar iş ürettim, verimli miydim? Eksik iş kaldı mı? Suçlu hissediyorum. Yetiştirmek için son bir gayret gösteriyorum. Çok enteresandır ki saat 5 ila 6 arasının her dakikası çok kıymetli. O arada verimlilik tavan yapıyor.

Eskiden aynı zamanda bir işte çalışıp dönem dönem evden çalıştığım olmuştu. Genelde çok yoğun zamanlardı ve geceleri de çalışmak için yaptığım bir şeydi bu. Çok çalışırdım. Kendimi kaybederdim çalışırken. Şimdi öyle değilim. Öyle olmamaya çalışıyorum. 6dan sonra tamamen Ela'ya adanıyorum. O uyuyana kadar. Uyuyunca tekrar ekran başındayım. Dizi filan izleyeceksek bu 12den sonraya artık beynimizin iş üretemez hale geldiği noktaya kalıyor. O da uykusuzluk demek. Üstüne gece Eya uyanırsa ertesi gün zombi şarkısı kafamda çalıyor.

Oysa... oysa üretkenlik durmadan çalışmak değildir. Üretmek için nefes almak gerekir. Arada dışarı çıkmak, bir kahve içmek. Beni denetleyen kim? Gitsem öğlenleri bir saat kitap okusam bana kim karışır? Tatil ettim ulen desem arkadaşlarımla buluşsam? Yaysam bütün gün. Hastalık iznim bile yok okuyucular. Vermiyorum kendime. Hasta da olsam geçiyorum ekran başına. Her dakika verimli değilim. Bazen dağılıveriyorum. O zaman işte çok suçlu hissediyorum kendimi. Hem de nasıl. Patron dışarda olsa, dağıldığım an hemen açık havaya çıkar bir kahve içerdim. Bir arkadaşla geyik yapardım. Öğle tatilinde avmye giderdim ya da başka bir mecraya... Diyeceğim o ki, içteki patron, dıştakinden daha sıkı, senin zayıf noktalarına daha hakim. Arada sus bakiyim demek gerek ona.

Geçen eğitimden çıktığımda, trafik olmasını beklediğim bir yerde trafik olmayınca acayip hayal kırıklığına uğradım. Bu arada bahsettim mi bilmiyorum ama her yere arabayla gider oldum. Araba kullanmaya bayılır oldum. İnsanlar trafikten şikayet ediyorlar. Oysa... Ben kendimle başbaşa kalıyorum o an. Yalnızım. Yalnızlığın ne kadar güzel, özlenesi bir şey olduğunu damarlarımda hissediyorum. Seçilmiş yalnızlık. Trafikte bir şarkı çalıyor. Bağırarak söylüyorum. Deli bu kadın. Evet, hiç acelem yok sevgili İstanbul'lular. Bütün yollar sizin olsun. Peki... evine uzak yoldan git... Biraz dolaş da git diyorsunu di mi. Olmaz, çocuğum bekler. İçimdeki anne/patrona onun hesabını veremem. Bir an önce eve gitmem gerek... O nedenle trafik, sen beni anlarsın. Bir ev daha tutmalı, gizli bir ev.... Düşünme evi. Düşünme pijamalarımızı giyip sadece düşüneceğimiz.

Nerden nereye geldim.

Diyeceğim o ki özgürlük aslında işte çalışmak, evde çocuk bakmak, part time,full timeda değil. İçimizde. Daha az mesaili ama daha az ücretli işler var. Düşününce seçenek var. Arayınca bulunuyor. Ama sorun dışarda değil. Sorun o kişi, bu kişi değil. Kendimizi özgür bırakmayı öğrenmemiz lazım. Özgür anne adının hakkını veremedim. Bu yazı kulağıma küpe olsun.

sevgiler, patron çaarıyo gitmem gerek...

bugün

2011-01-24T23:40:00.000+02:00

Bütün bir gün kıvrandım. Geldim, gittim. Uğur Mumcu katledileli 18 yıl olmuş gibi bir cümleyi kuramadım. Ela sorsa ne derim bilemedim. 18 yıl nasıl geçmiş. Ben 16 yaşındaydım. Biraz karamsar çokça umutluydum. Başka bir dünyada yaşıyordum. Şimdilerde hatırladığımda şaşırdığım...

Fark şurdaydı aslında. Uğur Mumcu yazmaya başladığında aklına eseni yazan, duygulara hitap eden biri değildi. Düşüncelerini, bilgilerini yazıyordu. Araştırmacı-gazeteciydi. Oturduğu yerden bir görüşe hizmet edecek şekilde ahkam kesmiyordu. Karamsar, tepeden bakan bir tarzı yoktu. O günlerde anımsadığım, biraz espri, biraz kara mizah, çokça bilgi... Söyleşileri vardı televizyonda. İzlemiştim.

Onu kaybettiğimiz gün babamı ilk kez ağlarken gördüm. Çok dokunmuştu bana. Sadece çok sevdiği birini kaybetmek değildi, aileden birinin göçüp gitmesi değildi. O bomba içimizde bir yerde patlamıştı. Evin içine düşmüştü. İnanamamıştık. O gün umutlarımızın kırıldığı gündü. O gün ve başka günlerde iyi güzel günlere inancımız sarsılmıştı. Sonrası kötüleşti...

Olaylar karşısında iki çeşit tepki var. Birincisi duygusal. Ne kadar yazık, vah vah hallerimiz. Facebookta like eden hallerimiz. Tepkisiz, etkisiz, kendi içinde. Ordan hiç bir şey çıkmıyor ne yazık ki.

Bir Cumartesi...

2011-01-22T09:47:00.003+02:00

iPhone uygulaması yolda, gözümüz yollarda...

Anne eğitim veriyor, proje yönetimi şöyledir, böyledir diye anlatıcak bütün gün.
Aklı evde... Eya gelmeme izin verdi, çünkü anane, abla ve baba çok eğlenicekler bütün gün. Yarın tiyatroya da gidecekler.

Bazen bir anda dünya daha hızlı dönmeye başlar, sen yetişemezsin, başın döner. Bugünler öyle.

Pasta konusunda olumlu/olumsuz yorum yapan bütün arkadaşlara çok teşekkür ederim. Okurken gerçekten eğlendim:) (Utanarak söylüyorum ki pastanın büyük bölümünü kayınvalide yaptı. Kendisi bana çok inanır sağolsun. "Yaparsın sen" diyerek, bu lokumu verdi, o gül değil de işte ortanca mı çiçek mi, ortaya çıktı. Ben etmeyin, ellemeyin demiş idim. Annemin pastasının resmini de koyacaktım da çok bariz iyi görüntü olarak, bi süre sonra koyarım. Siz hep bırak annen yapsın diyeceksiniz, hissediyorum. Bu arada iki pastanın tadı da çok güzeldi, Ela da, biz de afiyetle yedik.)

İşin doğrusu... Bir insan bir işi, severek ve eğlenerek yapıyorsa o iş ilk başlarda acemi olsa, kötü olsa da uğraştıkça güzel sonuçlar doğuracaktır. İlk elin günahı olmaz. Sevdim ben bu işi. Sonuçları burdan paylaşırım, nerdennn nereye deriz hep birlikte...

İyi hafta sonları...

Arkadaşa Bakıp Çıkıcam...

2011-01-20T11:47:00.001+02:00

Bundan yıllar önce bir proje yönetimi dersinde, eğitmen arkadaş bize insan tiplerinden bahsederken ilginç örnekler kullanmıştı. İnsan tipleri

insan odaklı / sosyal - tavuskuşu
iş odaklı / sosyal - panter
insan odaklı / asosyal - yunus
iş odaklı / asosyal - baykuş

olarak genelleştirilmişti. Tabi iş açısından bakıyoruz. Bu insanlar bir araya gelip iş üretecek ya...

Mesela Tavuskuşları, klasik herkesle iyi geçinen, hoş sohbet ama iş yapmaya gelince bulamadığın tipler. Genelde satışçılar. Çok laf, az iş. Çevrelerinde olursan hep birileyile tanışırsın ve eğlenirsin. (İş gezisine onlarla gitmek gerekir mesela, nerde ne yenir, ne yapılır... on numara.) Hepimizin vardır iş yerinde öyle bi tanıdığı. Mesela onların odasına girsen, yamaç paraşütü yaparkenki fotoğraflarını bulurmuşsun. Hep kendiyle ilgili uçlarda bir aktivite ya da resim olurmuş.

Panterlere gelince... Onlar da "Ayşe hanım o raporu pazartesi masamda görüciiimmm" tipleriymiş. "Napiyim hastaysan, iş iş işş..." Bu insanlar sonuç odaklı olduklarından masalarında eşlerinin değil, çocuklarının resmi olurmuş. Sonuç ya...

Yunuslar, çok sosyal olmayıp, genelle iyi geçinmek isteyen, her çalışanın, "Fatma mı melek gibi kızdır" dedikleri uyumlu insanlar. İş yerindeki yunus oranı, huzur oranını da belirler bir yerde...

Baykuşlar, ekrana kendini kilitleyip çalışıp, çevredekilerle alakadar olmayan kişiler. İş üretirler ama anlatmazlarmış. Bazen kendi kendilerine dalıp giderlermiş.

Şimdi sabah sabah nerden aklına geldi diyeceksiniz. Friendfeed'de geçen gene bir sohbette, "çocuk sahibi olunca çocuklarının resmini facebook'a koyanlar" diye bir konu geçmişti. Bunun üzerine biz de "nurturia: çocuk resmini profiline koymanın tuhaf kaçmadığı yer" sloganını bulmuştuk.

Bugün dikkat ettim kendi resmime. Evet, kızımın resmini koymuşum. Arkasında ben gururlu anne olarak...

"Seni gidi sonuç odaklı insan seniiii" dedim, panterözgür. İyi bir şey değil bence. Kızım daha süreç odaklı olsun isterim. Sonuçlar nedir ki, süreçler olmasa....

(Bu arada hangisi idealdir derseniz... Hepsinden biraz olunacakmış. Orta nokta bulunacakmış...)

Yukarıda Eya'nın doğum günü pastası için ellerimle yaptığım gül bulunuyor. Pastacılar bunu mu yaptın yapa yapa diyebilir, haklıdır da. Bi söyleyin, umut görüyosanız bundan böyle uğraşıcam pasta işiyle. Görmüyorsanız kibarca, biz seni böyle de seviyoruz diyin, gülüp gitmeyin tamam mı....

En güzel "sonucun" resimlerinden koyup öyle gideyim...

Peki siz hangisisiniz? Profilinizde kimin resmi var?

...

2011-01-19T08:50:00.001+02:00

....
Dünyanın cesur ulusları yoktu, cesur insanları vardı.
Onlar, aşkın ve hayatın havarileri, büyük serüvencilerdi.
Onlar, bu ihtiyar cadının maskesini parçalamak ve
yeryüzü denilen cenneti bize sunmak istediler. Bütün
ömürleri bu kavgayla geçti. Ne adları vardı onların, ne
ulusları, ne dinleri ne de anıtları.

Ama biz onlar için ölüm fermanları hazırlayıp görkemli mangalar kurduk. Savaşlar açtık peşpeşe. Kentleri ele geçirip vahşi bir hayvan gibi avladık. Nerde görülürse kurşuna dizdik ve süslü kemerler yaptık onların kafa derilerinden. Biz cellattık ve tarih suratımıza tükürürken, bir kez bile bağışlanmayı istemedi onlar.. Derler ki, son büyük serüvenci yaralıdır hâlâ...

Ahmet Telli

Bir Kar Masalı : Oldu da Nasıl oldu...

2011-01-17T12:58:00.000+02:00

Bir Kar Masalı Perşembe gecesi Appstoredaki yerini aldı.

Cumartesi akşam üstü iPad Ücretsiz Uygulamalarda birinci sıradaki yerini aldı.Hala birinci sırada.

(Ara ara kendimi dürtüp rüyada mıyım diye kontrol ettiğim oluyor:)

Nasıl oluyor da oluyor anlatayım merak edenler için...

Bundan uzuun zaman önce, develer tellar, pireler berber iken, Esra bir masal yazmak istiyor, Oyip çizer mi acaba diye düşünüyor. O zamanlarda ben de harıl harıl uygulama geliştirmekle meşgulüm. Oyunun çıkışına az kalmış, iPhone çıkacak olan Tim The Timber, Pictus, Tap Tap Soccer oyunlarıyla uğraşıyoruz. Esas konumuzsa "Gideros". Geliştirdiğimiz oyun geliştirme yazılımı. İşin teknik kısmında kaybolmadan oyuna odaklanmak için, eğlenip coşmak için kendimize ve bizim gibi yazılımcılara geliştirdiğimiz araç.

Garip geliyor bunları burada yazmak... Bundan bir yıl önce işten istifa ederken bu projeyle uğraşacağım için mutluydum. Ama işin bu yanından hiç bahsetmedim. "Evden çalışan anne", girişimci kadın hallerimi konuştuk ama konu hiç işe gelmedi. Belki kimse merak etmez gibi geldi, belki bilen zaten biliyor gibi geldi... Ama işte yollar kesişti.

Ne diyordum.... Esra'yı Nurturia'dan tanıyorum. Aynı okuldan mezunmuşuz. Oyip, blog arkadaşım. Duruşunu, bakışını örnek aldığım, karikatürlerine bayıldığım(ız) bir insan. Ninni'yi yaptılar önce Evren'le. Esra'ya masal yazma, çizme işine girme niyetlerini duyduğum anda tamamen içimden gelen sese (ve aslan parçası Gideros'a) güvenerek, "app mı bebişim, benim için bir günlük mesele ben size yaparımmm" diye atladım. Daha nette nasıl yayınlasak derlerken.

Önce metin geldi, yazıldı, çizildi, düzeldi. Oyip aldı onları ete kemiğe bürüdü. Ne kadar kolay söyledim di mi... Böyle bir cümlede anlatılan şeyler bazen hiçç de öyle kısa olmuyor oysa. Çizim işi çok zor. Bu işteki en zor kısım bence çizimdi. Teker teker elle çiz, aktar, renklendir, değiştir, baştan al. Deli işi. Gündüz işe git, gece gel, çocuklar uyusun, el ayak çekilsin, sen çiz de çiz... Valla düşündükçe gerçekten Oyip'in işini hayal edemiyorum. Bu vesilele eli kalem tutan, çizgi çizen tüm sanatçı dostlarımıza özellikle de animasyon yapanlara selam edelim, ellerine sağlık diyelim. Harcanan mesai ciddi bir şey, fedakarlık, uykusuzluk...

Sonra seslendirme geldi, sağolsun, Özge Çatıkkaş, Esra'nın ricasını kırmadı. Masala canlılık geldi, nefes geldi.

Uygulama geliştirme kısmı ise, aslında çok kolay oldu ama zaman aldı. Kodun tamamı bir gecede yazıldı. Nurturia şahidim. Gece 11 civarı başladım, sabah 5 gibi bittiydi. Benimle sabahlayanlara da söylemedim, sürpriz ya...

Yazıyı az sağa al, olmadı sola al, iPad, iPhone ve eKitapın çözünülürlüklerinin farklı olması nedeniyle her biri için ayrı yerleştirme.yapmam nedeniyle tahmin ettiğimden daha çok uğraştım. Gündüz mesaim işime ait, 6'dan kız uyuyana kadar Eya'ya ait. Gecelerin kadınıyım. Bu telaşede bir de doğum günü yaptık diye anlatsam anneler beni anlar mı? Annem yılbaşından beri bizimle (iyi ki!), bu sayede 1 Ocak'ta iş başında olabildik. . Biraz masal, oyun, gideros, hastalıklar, doğum günü, koşturmaca derken biraz zorlanmış olabilirim.

Ama ne zaman insan bir zorluğu yüzünün akıyla aşsa, gerçekten güçlenmiş ve cesaretlenmiş buluyor kendini. Oyip'den alıntı yapayım, evet dava adamıyım. Bir iş bitene kadar ruhum huzur bulmuyor, iyi ki de bulmuyor...

Ekitap, bir yılbaşı hediyesiydi okurlara... Önce çocuklara, sonra annelere, babalara, blogculara... Bu hediye o kadar iyi karşılandı ki daha biz ne oluyor diyene kadar bir anda bütün blogları sardı. İnanılmaz bir şeydi. Yandaki takip ettiklerim kısmında arka arkaya birbirinden güzel yazılar, teşekkür edenler. Deli gibi oluyor insan. Bir Kar Masalı Facebook Fan Sayfasına girerseniz bütün yazıları bulabilirsiniz.

App 13 gecesi çıktı. Yorumlar yağmaya başladı. İndirenler oldu. Cuma günü ilk 25teydik. Cumartesi 9, 7 derken 5...

Sonra IPhone Türkiye'de bir yazı çıktı...

Akşam ailecek kutlama yemeğindeydik. Eve geldik, baktık... Tekrar baktık. Ücretsiz iPad uygulamalarında birinci sıradayız. Friendfeed, twitter, facebook ve nurturia arasında dönüyorum. O yazılar, paylaşanlar, yorumlar. Sen, ben, o... değil. Çok ötesinde, farklı bir sevgiyle, ilgiyle kuşatıldığımızı hissettim. Yazanlar, bu işin parçası olduklarını hissettikleri için. Hepimiz adına....

Çok teşekkür ederim.

Hepinize...

Önemli Not: iPhone, iPod touch halinin bu hafta içinde çıkacağını tahmin ediyoruz. Şu anda onay sürecinde. Nınınıııı!

Bir Kar Masalı iPad'de!!!!

2011-01-13T22:25:00.002+02:00

Bir Kar Masalı iPad'de!!!!

Duydukkkk duymadııkkk demeyiiiiiinnnn!

Bir Kar Masalı iPad'de!!!!!

not: Çok yakında iPhone ve iPod touch'da... Geliyooor...

"Yeni Oyuncaklar" İster misiniz?

2011-01-13T08:00:00.000+02:00

Duyduk duymadık demeyin:)

"Yeni oyuncaklar" diye bir sanal mağaza açılmış. Diğer sanal mağazalara göre farklılıkları var. "Oyuncak danışmanı" diye bir kavramları var. Diyelim yeğeninize ya da bir arkadaşınızın çocuğuna doğum günü hediyesi alacaksınız. Çocuk 4 yaşında ve erkek. "Ne sever bu, ne sever" diye kafayı çizmeden önce arıyosunuz oyuncak danışmanını, "online olarak" soruyorsunuz "ne alayım" diye. O da size sizden gelen ipuçlarına göre önerilerde bulunuyor. Çok aklıma yattı.

Bir de şöyle bir yaklaşımları var. İş ortaklığına açıklarmış. Bu şu demek, oyuncak firmaları kendi oyuncaklarını bu adres üzerinden pazarlayabiliyor. Daha iyisi, "YeniOyuncaklar.com" hobi uğraşlarına da açık.Bireysel girişimlere de aynı değerde önem veriyor. Yani atölyesinde ahşap arabalar üreten bir kişi ürettiklerini YeniOyuncaklar.com üzerinden tüm Türkiye’ye satarak çapını genişletebiliyor. Girişimci annelere ve babalara özellikle duyurulur! (Özellikle bu kısmına girişimci bir anne olarak bayıldığımı söylemeden geçmek istemedim.)

Filtreleme kolaylığı sayesinde, yaş, marka, fiyat, tema derken arama yapmak kolay. Başka ülkelerde görüp de içimizi titreten oyuncaklarla ilgili haberlerin yer aldığı "haberler" bölümü de var.

Şimdi gelelim bebeleri ilgilendiren kısma. Şöyle bir şey önerdiler. Bir çekiliş yapıyoruz. Ödüller şunlar

İki kişiye: Tipp Kick Classic Futbol oyunu

5 kişiye indirim kuponu : (YeniOyuncaklar.com’dan yapacağınız 50 TL’lik alışverişinize 20 TL İNDİRİM KUPONU ! (YeniOyuncaklar.com’dan yapacağınız 50 TL ve üzeri alışverişlerde alışveriş sepetinize 20 TL indirim kuponu ekleniyor.)

Çekilişe katılmak için yapmanız gerekenler, benim haberim olması için bu yazıya bir yorum:)

Yeni oyuncaklar'ın haberi olması için şu listeye emailinizle üyelik. Yeni oyuncaklar haber bülteni

Çekiliş 30 Ocak'ta olucak... O zamana kadar vakit var yani.

Böyle bişeyi ilk kez yapıyorum, hadi hayırlısı:)

Futbol oyunu güzel bi şeye benziyor, çocuklar büyüyene kadar biz de oynayabiliriz:)

sevgiler...

Babalar Daha mı Pimpirikli?

2011-01-11T11:29:00.002+02:00

Bizim evde değil!

Bizim evde anneler tüm aileye yetecek kadar pimpirik sahibi olabilirler:) Babam annemden daha rahattır. O nedenle çocukken tehlikeli bişi yapılacaksa babayla gitmeyi tercih ederdim. Mesela "abla" parkına... Kardeşim 60m daldığında babama önceden söyler de, anneme sudan çıkınca söyler... gibi gibi... (ben ortaokulda parasailing yapıp ikisine de akşama söylemiştim gerçi)

Bizim küçük ailede de durum aynı. Ela açık bir şekilde parktı, bahçeydi gibi yerlerde babasını tercih ediyor. Cesur yürek bir anne olmama rağmen yine de babası gibi olamıyorum. Öyle kaydırağa çıkarken elini tutayım filan tarzı değilim. Katıldığımız gruplarda hiç elleşmem yakından izlerim, çok rahat anneyim bana göre. Ama bana göre! Babasına göre pimpirikli anneyim. Onlar atlaya zıplaya dursunlar. Taklalar atıp koştursunlar. Ben meğer tıngır mıngır sallıyormuşum Eya'yı, halbukiiii babası (ve dedeleri) uçuruyormuşşş. Sonra da eve gelip "az kalsın tam tur atacaktı hahaha" diye benle dalga geçiyorlar pisler.

Geçen katıldığımız (atlayıp zıplayalım enerji atalım temalı) oyun grubunda dikkatimi çekti. İlk kez baba sayısı anne sayısından fazlaydı. Ama benim yadırgadığım şekilde "annelerden daha anne" hallerdeydiler. Eya'nın aylardır kendi başına çıkıp kaydığı her yanı minderli sözüm ona kaydıraktan (parktaki paslı ve delikli kaydırak değil ha, steril ahşap 30 derecenin altında bir eğime sahip bebek kaydırağı:) babalarının ellerini tuta tuta kayıyor yavrucaklar. Çocuklar Eya'dan büyük gayet de güçlü kuvvetli gözüken tiplerdi. Anne olsa hadi neyse diyicem ama babalar beni şaşırttı.

Ne diyorsunuz? Babalar artık daha mı pimpirikli? Eskiden de böyle miydi? Cesur yürekler nerde?

Lohusalık Üzerine Sobe

2011-01-07T08:28:00.002+02:00

Nietzsche'nin bir sözü vardı. Zerdüşt'te mi geçiyordu hatırlamıyorum. Az önce baktım bulamadım. Özetle der ki, sabah uyanıp da kitap okuyanın aklına şaşayım. Sabahları düşünmek ve yazmak içindir... Pek tutabildiğimiz bir öğüt değil. Sabahları okuduğumuz şeyler... Önemsiz epostalar, gazeteler, köşe yazıları..."Bize (ve tanıdığımız herkese:P) özel" alışveriş siteleri, haklarımız için olmasa da alışveriş amacıyla oluşturabildiğimiz gruplar... Bir de bloglar tabi. En çok blogları seviyorum sabahları okuyacaksam. Ama artık uyanır uyanmaz, okumayıp yazmaya ve düşünmeye çalışacağım. Bu da benim yeni yıl kararlarımdan olsun...

Bir sobe vardı, ertelemeden yazayım: DeryAze sobelemiş.

1- Lohusalık denen hadise sizce tam olarak nedir?

2- Lohusalık içinde hormon dengesizliğini de barındıran bir şeyse neden 40 gün sürer gibi bir algı var toplumda sizce? Regl olamadığın, emzirme ile birlikte hormonların dağınık kaldığı süre boyunca sürmesi makul değil mi?

3- Sizin lohusalığınız (Hormonal dengesizlikler ve depresif olma halini kastediyorum hep lohusa derken) ne kadar sürdü?

4- Nasıl geçti, hep aynı şiddette miydi? Normale yavaş yavaş mı, birden mi döndünüz? Herp depresif, sinirli olacak şekilde mi etkiledi sizi, manik, aşırı enerjik anlarınız da oldu mu?

5- O dönem yanınızda, sizi gerçekten anlayan, destek olan eş, dost, arkadaşınız var mıydı? Yalnız mı geçirdiniz?

6- Eşinizle nasıl geçirdiniz bu süreci?

1- Lohusalık, insanın içinde taşıdığı yavrusu, dışarı çıkınca annede oluşan ruhsal dalgalanmalardır. Bir kısmı bedene, bir kısmı ruha aittir. Başlıca nedeni hormonlardır. Bebek sahibi olmuş annenin yumuşamış kalbinin hassaslaşmış olmasıdır biraz. Yenidoğan çevresinde olmak, herkesi azıcık da olsa lohusa yapar.

2- Lohusalığın 18 ay sürdüğünü okumuştum. 40 gün kritik, gerisi görece daha sakin sanırım.

3- Ben tam anlamıyla depresif olmadım. Ara ara içeri gidip ühüü kimse beni anlamıyor diye ağlamışlığımı saymazsak. Ama nasıl diyim, ben hamile kalmadan önce öyle duygularına kapılmayan, aklı başında bi insandım. Aşırı hassas olmadığım gibi olanı da anlayamazdım, saçma gelirdi. Lohusalıkta anlar gibi oldum (Allah yardımcıları olsun:) O hassaslık uzun sürdü. Ana yüreği dayanmaz derler ya o herhalde. Sadece kendi çocuğun değil. Her çocuk senin çocuğun. Ölen her yavruda ağladım. Haber izleyemez oldum, okumayı bıraktım. Film izlemeden önce bana bakın sonu acıklıysa izlemem diye pazarlık ettim. Halbuki eskiden acıklı, hüzünlü, sert farketmez, severek izlerdim. O hassas hal fenaydı. Şimdi geçti mesela. Oh yine ben oldum:)

4- Aynı şiddette değildi. Zamanla azaldı. Depresif tam değildim, manik de olmadım. Ama yenidoğana bakmak, hele tek başına bakmaya kalkmak maniye benzer bir enerji gerektiriyor. Dönem dönem moral bozukluklarımız oldu. Diyelim anane gelmiş, bir iki hafta kalmış, artık eve dönüyor. O döndükten sonraki ilk gün aman Allah'ım... Ne zor geçerdi. Bi kere beden uyumaya alışmış, şımarmış, nazını çeken var, yediğin önünde yemediğin arkada, sana çok mantıklı gelen saçma sapan knuşmalarını dinlemiş, kızla oynamış, eğlenmişler... O gidince ertesi gün Eya huysuz olurdu. Ben uykusuz sersem olurdum. O gün zor geçerdi. Biz buna ananegittidepresyonu adını takmıştık. Sabahtan uyanır uyanmaz, bugün zor geçecek, o nedenle

çok kasmiyim, mesela Ela uyuynca ortalık toplamak yerine yatayım,
neşeli müzik açayım,
Ela'yla konuşurken kendimiz zorlayarak gülümseyeyim (zorla gülümsemeyi deneyin, o kaslar beyini etkiliyor ve gülüyorsam iyiyyimdir mesajları gidiyor. Bir nevi kendini kandırma ama zararsız)
sevdiğim bir arkadaşımı arayayım
bugün neden böyle vb nedenler aramayayım.
yarının güzel geçeceğine inanayım...

derdim. Gerçekten de ertesi gün güzel geçerdi. O gün de baştan nasılsa zor geçecek dediğimden aksiliklere üzülmek yerine, olan iyi şeylere sevinmeyi tercih ettiğim gün olurdu. Tavsiye ederim.

5- O dönem (bence) çok anlaşılacak bir konu yok. İnsan kendisini tam anlamıyor ki başkasına anlatsın. Destek şart. Eşimden, annemden, babamdan, kayınvalidemden, kayınpederden çok destek gördüm. Kardeşimin desteği çok iyiydi. Eşim deli bu demeden bütün zırlamalarımı dinledi. Çok da iyi geldi. Kardeşimle ikisi gerçekten beni çok neşelendirdiler. Annem bütün evi sırtlandı taşıdı, elimi sıcak suya da soğuk suya da sokmadım 40 gün. Sonra kayınvalidem geldi. O dönemde mesela beni gerebilecek bir aile oluşumunu ustalıkla engelledi, moralim bozulmasın diye. O açıdan çok şanslı olduğumu düşünüyorum.

Ancak zaman içerisinde işler karışmaya başladı. Lohusalıktan mı bilmiyorum. Bebek olunca insan çocuğuyla beraber kendi kimliğini de baştan inşaya başlıyormuş. Farkındalığı yüksek insanlar çocukla birlikte bir kez daha büyüme fırsatını yakalıyormuş. Eski defterler çok açılıyor. Kendi çocukluğun, büyüklüğün, tekrar masaya yatıyor. Eski şeylere çok sinirlenir oluyorsun. Kapattım sandıkların açılıyor. İşte o noktada depresyon hırkasına bir göz kırpar gibi oluyorsun. Sonra ne gircem depresyona kendim uğraşcam, sinir krizi geçireyim onlar benle uğraşsın(şaka) moduna geçebiliyorsun. O durumda belki biraz psikolog/arkadaş desteği lazım. Açılan defterlerin buruşmuş kenarlarını ütülemek, yeniden düşünmek ve en önemlisi anne olmuşluğun getirdiği bilinçle, kendi çocukluğuna, kendi ilişkilerine de annelik ederek yeniden doğmak. Çok yazdım. Bu kısım cidden zor.

6. Eşimle güzel geçirdim. Hep destek, hep destek. Dinler, saçımı okşar, yeri gelince noliyy kadın der. En önemlisi ara ara gerilsek de bunun geçici olduğunu bilir ve hatırlatır. Bu önemli sanırım. Lohusalık geçici bir durumdur. Sabırla geçer. Gerçi ben tam lohusa sayılmadım ama tecrübelerim böyle.

sevgiler.

İlknur'u sobeliyorum.

Bilimsel Sobe Ne Oldu?

2011-01-06T13:04:00.005+02:00

Bilimsel Sobe'yi hatırlarsınız. Acaba nasıl oldu diye merak ederken, geçenlerde Pratik anne "Bilimsel Sobe" yazısına yorum olarak sorunca haydi dedim ben de bu işin arkasındaki biliminsanına bir sorayım, "ne oldu, nasıl oldu" diye. Gelen yanıtı paylaşıyorum:

"Merhaba Deniz Hanım,

Araştırma gerek anket soruları gerekse mimlere verilen yanıtları düşününce beni çok mutlu etti. Mim yanıtları bana gönderilenler ve benim takip ettiklerimle birlikte 30 civarında gerçekleşti.

Ve verilen yanıtlar.. hepsi üzerinde düşünülmüş, içten ve detaylı yanıtlardı.

İçinde bulunduğumuz günlerde tam da bu konu üzerinde çalışıyorum, çünkü Şubat ayının ortasında merkezi Kanada'da York Üniversitesi'nde bulunan ve Annelik üzerine ulusalararası araştırma ve yayın konusunda hatırısayılır bir öneme sahip "Motherhood Initiative" tarafından Portekiz'de düzenlenen "Mothering and Motherhood in the 21st Century: Research and Activism" başlıklı konferansta bir bildiri sunacağım. Bildirinin başlığı "Mommyblogs and Motherhood in Turkey". Sonrasında bu bildiriden yola çıkarak uluslararası bir yayın yapmayı planlıyorum. Makale ortaya çıktığında bu araştırmanın gerçekleşmesini sağlayan bütün blog yazarlarına göndermeyi istiyorum.

Kişisel not: Blog yazarı değilim ama bu araştırma sayesinde daha iyi bir blog okuru olduğumu söyleyebilirim sanırım. Üstelik okuduğum bloglara yenileri eklendi. Bu arada, şahsen teşekkür edemedim ama sizin aracılığınızla Evren Hanım'a (Yavru Su) ve OİP'e teşekkür edeyim. Oğlumun en sevdiği şarkılar listesinde yazıp, çalıp, resimledikleri Ninni birinci sırayı aldı. Ayrıca "Bir Kar Masalı" dolayısıyla sizi de tebrik ederim.

Size ve sizin aracılığınızla blog camiasına Sevgiler,

Pınar "

Bize de gururlanmak düştü:)

Sanal dostluk / gerçek sevgi...

2011-01-05T10:12:00.000+02:00

Çok az zamanım var. Bir kaç cümle yazıp gideceğim. Nasıl bir iş bu? Yüzünü görmediğin insanların çocuklarıyla dertlenmek? Onları özlemek. Yazmadıklarında merak etmek. Yılbaşında gidip eğlendiklerinde kendin gitmişsin gibi olmak... Bazen yorum yazmamak ve onların hiç haberinin olmaması senin hislerinden. Yine de sevmek... Bir yazarı uzaktan sevmek gibi mi acaba?

Hiç yüzünü görmediğin insanı belki de gördüklerinden daha iyi tanımak, anlamak. Oh, o yazdı, yaşasın benim yazmama gerek kalmadı demek... Özlemek...

Eya İki Yaşında...

2010-12-31T09:55:00.001+02:00

Aralık ayı bizim için önemli olaylara gebedir hep...
Bir düğün,
bir doğum,
bir şirket,
bir masal...

Yeni başlangıçlar illa ki yeni yıla denk geliyor demek ki. Aralık en sevdiğim aylardan oldu. Aynı zamanda en çok yorulduğum, heyecanlandığım, duygulandığım, mutlu olduğum, koşturduğum...

İki yıl önce bu sabah kızımı ilk kez kollarıma aldım. Dünyanın değişeceğini biliyordum da bu kadarını bilmiyordum. İlk günkü videolarımızı izliyorum da, çocukmuşuz....

Bakmaya doyamıyor insan. Dokunmaya korkuyor. Zamanla ustalaşıyorsun, hop hop hop, karanlıkta bir yandan emzirirken bir yandan giydirebilir hale geliyorsun.

Birinci yıl, hayhuyla geçti. Sürece alışma, ısınma turları. Acemi annelik, okuyan anne, çocuk kitaplarına gömülmüş anne.

İkinci yıl daha rahat geçti. Yürümek birinci yarısına, dil gelişimi ikinci yarısına damgasını bastı. Bıdır bıdır yürürken, bıcır bıcır konuşur oldu. Sabaha doğru, yatağımıza tırmanıp, koynumuza girer oldu.

Çok güzel zamanlar geçirdik... Videolar, fotoğraflar, yazılar. Dolu dolu bir yıldı. Ela "abla" oldu, koca kız oldu... Uzun uzun yazlıkta serpildi, Kasım'da Antalya'da denize girdi... Parklarda gezdi, koşturdu, arkadaş edindi.

Bana gelince... İlk yılın acemiliği gitti. Daha az kitap okudum çocuklar/bebeklere dair. Daha sakin, daha rahat bir anne oldum. Ivır zıvıra takılmayı bıraktım. Takılmaya kalktığımda Ela'nın babası, beni hep doğru yöne yönlendirdi... Önemli olan, sağlık, huzur... Gerisi boş.

Yeni yıldan tek bir dileğim var. Hasta olanların iyileşmesi. Sağlık. Gerisi bir şekilde yoluna giriyor... Tüm ailemiz, sevdiklerimiz ve okuyanlarımız için öncelikle sağlık, sonra huzur diliyorum. Minik yavrularımızla mutlu bir yıl olsun.

Eya ve annesi

Bir Kar Masalı...

2010-12-29T09:00:00.003+02:00

Sonunda beklenen an geldi çattı.

Esraozlem bir masal yazdı,
Oyip çizdi.
Ben de karıştım aralarına, hadi bunun uygulamasını da çıkaralım dedim.

(Uygulama IPhone, IPad ve IPhone touch cihazlarında çalışacak. Henüz çıkmadı. Ücretsiz olucak. Çıkar çıkmaz buradan duyuracağız!!! )

Bir kaç nokta var altını çizmek istediğim... Bir kaç kişi internetten(nurturia / blog) tanışsın. Başka bir dünya işleri güçleri olmasına rağmen geceler boyu uykusuz kalarak yazsın, çizsin, kodlasın. Karşılığında bir şey beklemesin... Zor işler bunlar. Bir araya gelmek bile zorken. Üç anne, bi de başlarında çocuklar (Oyip'te 2:) varken. Çok mutluyum böyle bir oluşumda yer aldığım için...

Umarım seversiniz.

Unutmadan, bu uygulamanın hayata geçirilmesinde şöyle bir kolaylığımız oldu. Bir süredir girişimci olarak eşimle beraber uğraştığımız iş şu:
IPhone/IPad/Android vb gibi mobil ortamlarda çok hızlı bir şekilde oyun yazmak/ animasyon, grafik arabirimi vb yapabilmek için bir araç yazdık.

Uygulama hazırlamak için Mac sahibi olmak zorunlu değil. Bu araç sayesinde (Gideros) bu uygulamayı çok hızlı bir şekilde üretebildik. Bir nevi top ayağımıza geldi durumu. Aynı araçla üretilmiş oyunumuz da bugün yarın çıkmak üzere. Onu ayrıca duyuracağım...

İşte böyle sevgili arkadaşlar. Görücüye çıkmış gibi heyecanlıyım. Uygulamada seslendirme de var. Hem de çokkk güzel.

Yılbaşı hediyesi...

Çılgın Hafta sonu ve Bir Doğum Günü...

2010-12-28T08:32:00.000+02:00

Çok uykusuz ve yorgunum ama yazmazsam hiç yazamayacakmışım gibi geliyor... Güzel ve renkli bir hafta sonu geçirdik. Çok eğlendik ailecek!

Cumartesi sabahı, akıllı bıdık Neva hanımlara davetliydik. Kapıdaki güvenlik kime geldiniz diyince, Neva Hanım'lara demişim, yüzüme tuhaf tuhaf bakan güvenlikçi Senem Hanım?? diye düzeltince anladık, o kadar odaklanmışız. (Kusura bakma Senem'cim... ) Sonra gittik. Maşallah diyerek, Neva ve Ela gene çok güzel anlaştılar, paylaştılar. Biz de Senem'le güzel güzel sohbet edebildik. Şarkılar söyledik, oyunlar oynadık. Sonra sürpriz bir isim dahil oldu, Oyipim ve Çağan... Çağan'la Ela çok komik oyunlar oynadılar.

Akşam üstü, baba kız, eğlenirken, gezerken ben de dinlenme fırsatı buldum ve kütt diye uyudum. Derken Pazar oldu. Pazar programımız çok heyecanlıydı... Sabah 11'de Süreyya Opera'sında Bremen Mızıkacı'larını izledik. Ela çok konsantre bir şekilde 1 yarıyı izledi. Arada çıkarken "anne bi daha, bi daha" diyordu. İkinci yarıda da aynı ilgiyle izleyerek bizi çok şaşırttı. Oyun güzeldi ama kendi çocukluğumdan hatırladığım oyunlardan oldukça farklıydı. "We will rock you" çaldı mesela.Tam ne düşüneceğimi bilemedim. Bir yandan sevindim çünkü "bak bu ağaç kardeş, bak bu böcük kardeş" gibi değildi. Bir yandan da yeni kuşak fazlaca hareketli müzik ve görsel mi talep ediyor, TV ile rekabet etme amaçlı mı acaba diye düşündüm...

Çıkışta Baylan'a gittik. Orada Ela için pasta kestik, yedik. Sağolsun nurturia anneleri, babaları ve bebeleri öyle tatlılardı ki.... Ela'cım mumları üfledi bu sene. Artık antremanlıyız. Çok ince düşünülmüş, el yapımı kuş, bir başka bebenin elinin izi, minik piknik seti(delirdik!), kitaplar, oyuncaklar.... Ela çok mutluydu. Sanırım diğer çocukların da keyfi yerindeydi. Güzel bir gün geçirdik.

Eve geldiğimizde hepimiz sarhoş gibiydik, küt diye yattık uyuduk ailecek. Sonra Ela yanımıza gelerek, "ben uyandımm, anne uyaan, baba uyaan" şarkısını söyledi. Hayatımız müzikal bugünlerde. Şimdi bile içerden şarkı sesi geliyor, "abu bibuu patpatpat" (pop those bubles pat pat pat orjinali) Pazar akşamları bizde geleneğe döndü. Ela hemen teyze teyze diye başlıyor zaten. Cumartesi sipariş verdiğimiz organik tavuk geliyor, pazar pişiyor. Böylece aile yemeği yiyoruz, teyze, enişte, hep beraber pazar gecesi yemeğimizi yiyip oyunlarımızı oynuyoruz.

Bir önceki mailde yazıdıklarını hiç okumamış gibi davranan ben tabi ki geç yatıyorum. Oysa sabah baba işte, bakıcı abla izinde... Bunu bilerek geç yatıyorum çünkü gerçekten işler çok yoğun. Amaaa bomba gibi bir şey geliyor. Söylemiycim, sürpriz. Belki yarın söylerim. Belki yarından da yakın:) Neyse, sabah zor kalktım. Sonra 10 gibi Toprakana ve Toprak'la buluştuk. Happy Family Club diye bir yer bulmuştum internetten. Aslında bizim ihtiyacımız çocukların oynayacağı, eğleneceği, büyüklerin de huzurla oturup bir çay içecekleri, yemek yiyecekleri bir yer. Bi de kalabalık toplantılarımızı (çocuklu nurturia toplantısı gibi) yapabileceğimiz çocuk mekanı olan bir yer. Aslında Zuzu cafe var Bağdat Caddesinde. Eskiden daha iyiydi burası ama sanırım bu anlamda tek hizmet veren yer olma sonucunda son gittiğimizde hiç memnun olmadık. Servis kötüydü, ilgi kötüydü, kalabalıktı, çocuklar çok eğlenemedi vs... Alternatif arayışındayız. Bilen varsa yazarsa sevinirim. Yoksa da biri açsın nolur:) Gittik happy family cluba. Orada da oyun grubunun yılbaşı partisi vardı. Sıcaktı, yüksek sesli müzik vardı. Gerçi her zaman öyle değildir herhalde de, rahatsız olduk çıktık. Kozzyye gittik. Oyun alanına gerçekten de galoşlu anne alıyorlarmış. Toprak'la Ela kuduruken biz de Toprakana'yla sohbet edebildik. Çok sakindi, çok eğlendik. Ela için orası çok büyük olsa da azimle tırmandı, kaydıraktan kaydı, karşıya geçti. Bir de domino oynama vakti geldiğinin sinyallerini verdi ki, şaşırdım. Niye şaşırıyorsam:)

Sonra eve geldik uyuduk...

Doğum gününe çok az kaldı. Bu Cuma... Dedeler, annaneler, babaanneler geliyor. Laf arasında bunu duyduğundan beri, anneanne, babi, aamet dede, feemi dede sözleri dilinden düşmüyor... Babiyle tuvalette oynadıkları "vardı yedi" oyununu oynuyor kendi kendine, kitap kapağından hayali çekirdek yiyor. ben de yiyince "hayır anne babiyle" diyor. Anneannesinin dolmalarını çorbalarını sayıklıyor. Resimlerde gösteriyor. Ahmet dede, Fehmi dede. Gelsinler valla biz de özledik. Aile kutlaması artı yılbaşı olacak. Bizim için artık Eya var, yılbaşı bitti.

Evde daha çok müzik dinlemeye başladık. Bebekken çok dinlerdik, bir ara ara verdiydik. En sevdiğimiz şarkılardan biri Can't take my eyes of you... dans etmesi çok güzel. Bazen kucağıma gelip de bir sarılıyor ki... İyi ki anne olmuşum. İyi ki blog yazmışım. İyi ki bu kadar arkadaşım olmuş. İyi ki nurturia var.... İyi ki hayattayız... Yaşıyoruz...

Öyle işte.

Çocuklu Hayat Nasıl Kolaylaşır?

2010-12-23T14:22:00.000+02:00

İki kişilik hayatınıza çocuk girdikten sonra insan ilk anda sudan çıkmış balığa dönebiliyor. O eski halimden eser yok şimdiii şarkısı arka planda çalarken, insan kendini yorgun, tükenmiş, gergin, mutsuz... hissedebiliyor.

İnsan bence (çocuksuz) hayatını yaşarken de pratik olmalı. Aşırı yorgunluk, stres yaratabilecek durumlardan uzak durmalı, neşeli olmalı, genç kalmalı... Çocuktan sonra bu dediklerim çok daha önemli. Minikler stresi çok iyi anlar. Anladıkları, "annemin iş yerinde bir derdi mi var yoksa bulaşıkları hala yerleştiremedi mi bu kadın?" değildir. Anladıkları "bir sorun var!" durumudur. Küçüklüğünüzü hatırlayın. Anneniz alakasız bir şeye üzüldüğünde bile "ben mi bir şey yaptım, benimle mi ilgili?" hislerini taşıdınız mı. Küçükken çok benmerkezcil olduğumuzdan dünyadaki her şey bizimle ilgili sanırız. (Büyüyünce geçmesi gerekir ama geçmediği durumlar olabiliyor.)

Demek istediğim, hem annenin, hem yavrunun, hem de babanın selameti açısından, evde dinlenmiş, neşeli insanlar olması iyidir. İyi diyorum da bu nasıl olacak? Stresli anneyi bir de ben stres etmek istemem. Bizim evde dönem dönem işe yaramış bazı taktiklerden bahsetmek istiyorum.

Bebeği erken yatırın. Sabah erken kalkılıyor ama akşam 8den sonra eşle başbaşa oturup bir film izlemenin, iki çift laf etmenin ya da sadece sessizliği dinlemenin değeri tartışılmaz. Erken kalkınca, o öğlen uykusuna yattığında biraz kestime imkanı olabilir.
Siz de erken yatın. (Bunu uygulamakta zorlanıyorum. Biz ailece geç yatmayı severiz) Ela gece uyandığı dönemde hep uyandığı saatler olurdu. Mesela 1 ya da 4 gibi. Erken yatınca, diyelim 11 en azından bir süre kesintisiz uyku uyumuş olurdum.
İşe yakın ev tutun. Yollarda geçmesin ömrünüz. Hayatı mümkün olduğunca basitleştirin. Karmaşık çözümlere gitmeyin. Her gün kayınvalideye bırakıcam alıcam diye birer saat yol gitmeniz gerekiyorsa, evde bakıcı tutmayı düşünün.
Yardıma hayır demeyin. Bir çocuğa bir kadının bakması normal bir durum değil. İmkanınız varsa yardımcı tutun, en azından ev işlerini delege edin. Anneniz, kayınvalideniz geldiğinde el üstünde tutun. İlişkilerini sıcaklaştırmaya gayret edin. Bölüşün...
Mükemmeliyetçi olmamaya çalışın. Daha iyisi, yardımcı da tutmayın, siz de minimumda yapın. Nevresimleri ütülemeyin. Zaruri şeyler ütülü olsun, kalanlar kalsın. Bulaşığı azaltın. Çamaşırı azaltın. (Biz bir ara havlularda tasarrufa gittik, çamaşır işinde azalma sağladık.) Seviyorsanız yapın, ama yoruluyorsanız boşverin.
Standartları düşürün. Eskiden gelenlere muhteşem sofralar yapıyor olabilirsiniz. Yapabiliyorsanız gene yapın ama pizza kola da gayet güzel olabilir dönem dönem.:) Neticede yemek yemeye değil sizi görmeye geliyorlar?
Çocukla hep beraber ilgilenmeyin. Bu bence en önemlisi. Biz bu yanlışa düştük bir dönem. Şimdilerde ayrı takılıyoruz. Eskiden babası ben Ela idik hem dışarda, hem içerde. Onun da ayrı bir tadı var ama aslında yalnız da zaman geçirmeli. Hafta sonları baba kız dışarı çıktıklarında kafam boşalıyor resmen. Ya da biz beraber oynarken, babası canının istediği bir konuyla ilgilenebiliyor. Uyuyabiliyor. Tercihen dışarı gitmek daha iyi bölünmemek açısından. Eş dost, akraba durumları için de aynı şey geçerli. Annem ve teyzesi Ela'yla alışverişe gittilerdi. Çok işim vardı, rahat rahat çalıştım. Hep beraber gitmek de güzel ama tek olmanın avantajları var.

Çocukla daha iyi ilgileniliyor. Biz baba-eya-ben'ken kendi aramızda da konuşuyoruz babayla. İkimizken oyuna dalıp gidiyoruz. Babası da aynı görüşte. Başbaşa olmanın bir güzelliği var.
Diğer birey gerçekten dinleniyor.

Ama Arkadaşlar iyidir: Sosyalleşin. İki bebek bir bebekten daha kolay her zaman. Çocuklar beraber olduklarında daha eğlenceli geçiyor zaman. İki anne, iki çocuk. İki baba, iki çocuk tek olmaktan iyidir. Daha iyisi az daha kalabalık olmaktır. Çocuklu/çocuksuz farketmez. Arkadaş iyidir. Evinize davet edin, siz de davetlere gidin. (Bu konu üzerine biraz daha çalışmak lazım. Kaç ay oldu gidemedik bi arkadaşımıza.)
İş Hayatınıza yeni bir gözle bakın. Esneyebiliyor musunuz? Değer mi üç kuruş para için gece gündüz çalışmaya? Daha az mesaili bir işe geçme şansınız var mı, düşünün? Çocukların bu yaşı geri gelmeyecek. Mezara mı götürücez parayı. Çocuk elinde olsa ev kredisi ödemenizi mi tercih eder, onunla olmanızı mı? Girişimci olmayı düşünün? Yeteneklerinizi harekete geçirin. Aslında özgürüz. Durmadan şikayet edip kendimizi kurban hissetmek yerine harekete geçin! Ücretsiz izin aldığımda nası geçinicez tek maaş demiştim. Geçiniliyor. Yeni koltuk takımı almayıverelim yahu. Hem yazık, hem gereksiz hırdavat. Az ve öz yaşam. Az alışveriş, çok hayat. Evden çalışma imkanlarını araştırın...
Tv, video, dvd, bilgisayar konusunda kurallara sadık olun: Bunlar kısa vadede çözümmüş gibi gözükse de uzun vadede sıkıntı yaratabilecek konular. Tv izletmedik, video izletmedik. Ama yorgun ve hasta olduğumuz bir dönem 10 dakika kadar çizgi film (pcden) izlemeye başladı. Evde ipad var, çocuklar için çok güzel oyunlar var. Bıraksan bir saat kesintisiz oynar. Aynı şey ipod touch için de geçerli. Bilgisayar oyunu benim gözümde interaktif olduğu için dvdye göre bir gömlek daha üstün ama yine de zararlı. Bir de fazla eğlenceli olduğu için sınırladığın zaman eğer esnersen onun sonu gelmiyor. Sinir stres oluyor. Şimdilerde tekrar hizaya geldik. Ortalarda bırakmıyoruz ve haftada 1-2 kere 10 dakikayı geçmemeye gayret ediyoruz. Aksi halde o da geriliyor, ağlıyor, biz de. Hissettiğimiz suçluluk ve utanç da cabası.
Danslı hareketli müzikli oyunlar. Dans gibisi yok. Çocuk ortalarda değilken youtubedan aratıp bazılarını bulmak mümkün. Ne yazık ki Türkçe içerik yok denecek kadar az. Sesim karga gibi olmasa oturup ben söyleyip kaydedeceğim. Şimdilerde ortaya legolardan kule yapıp baltalar elimizde söylüyoruz. Senem sağolsun, pinokyo şarkısının da hastasıyız. (Yalnız bu işleri laptop başında yapmamamız gerekiyor. Denedik kız gidip gidip şarkıyı başa aldı, fenalık geldi.)

Devamı sonra... Siz de aklınıza gelen yöntemleri ekler misiniz?

Emzirme Reformu Mimi

2010-12-22T11:57:00.001+02:00

Blogcu anne Elif mimlemiş. Hemen yazalım...

(1) Türkiye’de ilk altı ay sadece anne sütü alan bebeklerin oranı sizce yüzde kaç? (*)
(2) Siz bebeğinizi ne kadar süre anne sütü ile beslediniz?
(3) Kaç ay doğum izni kullandınız?
(4) Yasal süt izninizi kullanabildiniz mi?
(5) Emzirdiğiniz ya da süt iznini kullandığınız için iş yerinde mobbing (tepki, işi bırakmanız için baskı) ile karşılaştınız mı?
(6) Bebeğinizi toplum içinde, dışarıda emzirmeniz gerektiğinde sıkıntı yaşadınız mı?
(7) Emzirme konusunda desteğe ihtiyacınız oldu mu? Gerek emzirme danışmanlığı, gerekse psikolojik olarak yeterince destek bulabildiniz mi?
(8) Emzirdiğiniz süre boyunca etraftan “sütün yetmiyor, mama ver, bu çocuk meme emmek için çok büyük” şeklinde baskı gördünüz mü?
(9) Emzirme Reformu’nu biliyor musunuz? Sizce Emzirme Reformu neden gerekli?
(10) Emzirme Reformu’nu web sitesinde desteklediniz mi? Destek olmak için www.emzirmereformu.com adresindeki formu doldurmanız yeterli.

1 - Düşük olduğunu biliyordum da %1.3 olabileceğini tahmin edemezdim! Dam üstünde un elemeye mi yarıyo yani o kadar meme?

2- 18 ay besledim. İlaca başlamam gerekmese sanırım 2'ye tamamlardım.

3- 16 hafta ücretli, 6 ay ücretsiz izin kullandım. Ela 12 aylıkken de evden çalışmaya başladım.

4- Söke söke kullandım.

5- Doğum sonrası izin kullandığım için mobbing yaşadım. Emzirme konusunda ise basiretsiz yöneticimin şöyle beyanları oldu. Şehir dışına gidilmesi gerekiyor. Mesai 8:30da başlıyor. Benim 4te çıkıp emzirmeye gitmem gerekiyor. Diyor ki şehir dışına gidecekmişim, erken gidersem 4e kadar dönermişim. Bunun için 5de yola çıkacakmışım. Sanki sadece emzirme izninde emziriliyor! Sabah emzirmiyormuşum gibi. Erkekti ve cahilliğine vermeye çalıştım. Bunu isteğinizi bana yazılı ve imzalı olarak verin dedim. Tırstı vazgeçti.

6- Emzirme odalarını kullandım. Çok ortalık yerde emzirmek bana tuhaf geldi açıkcası. Uçakta filan emzirdim ama hep. (Orda da eşime battaniyeyi tutmasını söyledim, ne var doğal bi olay bu yanıtını aldım.:)

7- Emzirme konusunda bence ilk başlarda yardıma ihtiyaç var. Kadın doğum uzmanım Lalehan Hanım sağolsun, geldi gösterdi, çok yardımcı oldu. Hastanedeki hemşireler de ellerinden geleni yaptılar ama Lalehan Hanım 10 numara her zaman. (Lalehan Kutlay)

8- Görmedim. Arada hala mı emziriyorsun, bravo diyenler oldu. Ama genel olarak yadırgayanlar oldu, eskiden en fazla 12 ay iyidir deniyormuş çünkü.

9- Biliyorum, destekliyorum. Hiç bir şey yapamasa bilinç kazandırır diye düşünüyorum. Ayrıca birlikten güç doğar.

10- Destekledim, teşekkür ederiz Elif ve Simge.

Bir kaç fikir...

Bir kaç tanıdığımda gözlemlediğim bir şey. Nasılsa sütüm yetmeyecek, ben nasıl yapayım... vb olumsuz görüşler çok oluyor.

O nedenle..

Lohusaları koruyalım. Tercihen çocuğu olmayan birileri lohusalara yardım etsin. (Kardeşim gibisi yoktur: Çok komik kızdır, canım özledim, bi gelsene yaaa aşuren bizde.) Konu dışı olması bulutları dağıtır.
Sütün kesilir mafyasına nanik yapalım, eskidenmiş o cehalet işte ahahha ahaha diye gülelim.
Baştan sütüm gelmezse vb gibi şeyleri kafadan silelim.
Annelik bir kadını cinsiyetsiz yapmaz. Memeler sadece bir süre sızlıyor, ilk dört aydan sonra o dolgunluk şişme hissi kayboluyor. Emzirdiğini unutuyor insan.
Emzirmek doğal, bebek için en iyisi ve anne için çok ama çok büyük bir zevk. Bulutlarda yürüyor insan. Olumlu oluyor. Biraz sabır...
Emzirirken güzel beslenelim. Doğal ürünler tercih edelim.
İş yerine gelince. Dişli olalım, haklarımızı bilelim, ağlamayan çocuğa meme yok. Yırtınalım gerekirse. Çocukların meme isterken ki tutkularından ders alalım.
Daha çok kadın girişimci, daha emzirme/kadın dostu işyerleri...

Bol süt dilerim:)

Mimlediklerim: sadeceanne, yeliz, kuzununannesi, yavrusu kuzusu,

Notlar:

Lohusalara çocuksuz birileri de yardım etsin derken yanlış anlama olmasın. Yani başta annem olmak üzere çok destek aldım ben. Demek istediğim konusu çocuk olmayan birileri olunca insan dünyayı sadece bebek, süt, uyku ekseni dışında görmeye başlıyor azıcık. Bulutları dağıtan o. Çocuktan sonra da yaşam var hissi. :) Bir de eşlere olumsuz konuşanlara çemkirme görevi verilsin. Çemkirmekten daha güzeli dalga geçmek. Ahahha bak kızdırma beni sütüm kesilirse görürsün nihahah gibi.

Emzirmenin aşkı olumsuz etkisi kısmı da bana komik geliyor. "Kutsal ana" kavramını atın kafanızdan. O sadece sizin zihninizde. Süt, kan, bunlar hayatın parçası. Hayatın sadece estetik yönlerini alıp diğer yönlerini görmezden gelen aşk olmaz olsun. Kadın bir bütündür, parçalanamaz, bölünemez. Bunlar kültürün baskıladığı yabancılaştırıcı hareketler. Meme yemek de olur, yastık da olur, dünyanın en güzel şeyi de olur. Hepsi birden olabilir. Memelere özgürlük.

Beslenme çok önemli. Emzirirken kızarmış patates, kola içenlerin sütünde trans yağlar geziyormuş, o nedenle beslenmeye azami dikkat.

Emzirmek dünyanın merkezi değildir. Zevklidir. Ama emzirmeyi bırakınca gördüğüm gibi yavrunun göğüse yatması, onu orada okşamak da zevklidir. Yani mesele emzirmek ya da emzirmemek değildir. Bir kaç arkadaşım gerçekten çile çekti emzirmek için. Olmayınca olmuyor...

Ömür Dediğin...

2010-12-20T22:50:00.023+02:00

bir insan ömrünü neye vermeli

para mı onur mu taş diken bir yol

ağacın köküne inmek mi yoksa

savrulup gidiyor yaprak dediğin

Yoğun günler geçiriyoruz. Sürekli uykusuz, sürekli çalışma halinde. Verim yüksek. Şikayet yok, çünkü tamamen seçtiğimiz, istediğimiz hayatı yaşıyoruz. Bu günlerde yollardayız. Sürekli arkadan korna çalan adama şaşırıyorum. Yol veriyorum ve kırmızı ışıkta yan yana bekliyoruz. Nereye yetişiyor, soruyorum kendine? Ya da birinden mi kaçıyor? Kaçması daha anlamlı. Peki kaçabiliyor mu?

yüreğin ürperir kapı çalınsa

esmeyen yelinden hile sezerler

künyeler kazınır demir sandıkta

tükenip gidiyor ömür dediğin

Bugün tesadüfen bir sayfasını açtım Idle Parent kitabının. Çalışıyorsun, yanına çocuğun geliyor. Somurtuyorsun, işim var şimdi değil diyorsun. Gerçekten işin var mı, gerçekten? Oysa o noktada bırakıp çocuğun yanına gitsen, o beş dakikayı versen. Bazen oluyor bu, o beş dakikayı verdiğinde aklın işte kalıyor. Onu anlıyor çocuk. Senden iyi biliyor senin aklını. Yemiyor. Yemiş görünüp arıza yapıyor, tüm varlığınla ona kalana kadar. Artık daha rahat bırakıyorum kendimi. İş yoğun bile olsa, onun zamanı başka, kızın başka. Hatta bazen ne kadar yorulursam, kızla da o kadar iyi ilgileniyormuşum gibi geliyor. Oynarken dinlenmeye başlıyorum belki de.

İnanılmaz bir haftasonu geçirdik. Hastaydım geçen hafta. Ela da idrar yolları enf. olmuştu. Hafta sonu ikimiz de daha iyiydik. Karambolde bir de arka azı çıkmış. Hamdolsun. Hoş gelsin. Cumartesi Doğa'larla buluşup Beyaz Fırın'a gittik. Oyuncak dediğin iki masa, iki eski tahta, biraz kalem boş kağıt. Saatlerce oynadılar. Biz de çay içtik. Pazar burdaydı Doğa. Deliler gibi oynadık. Oyunlarımızı uzun uzun yazmalıyım aslında. Çok zorlanıyorum oyun bulurken. Yazınca sanki ben yaratıcıymışım, süper anneymişim gibi oluyor. Hiç alakası yok esasen. Tam tersine... Yaratıcı olamadığım için taklitçiyim. Okuduğumu hemen kopyalıyorum. Çünkü aslında ee şimdi ne yapalım Ela modundan hoşlanmıyorum. Sıkılıyorum. Biz ailecek oyun oynamayı seviyoruz ama birinin birini oyalamasını değil. Hepimiz eğlendiğimizde herşey muhteşem oluyor. Ela o zaman onyüzmilyon kat eğleniyor.Oyun önemli.

dışı eli yakar içi de seni

sona eklenmeli sözün incesi

ayrılık gününün kör dereleri

bölünüp gidiyor nehir dediğin

Barış imzaladım sanki pek çok şeyle. Annevebebişi beni en düşündüren blogger son zamanlarda. İlla bir şey yapması gerekmiyor. Bakışını sevdiğim. Egolardan, bençokönemliyimlerden çok sıkıldım. Daha az önemli olmayı başarsak ne kadar rahatlayacağız aslında. En hızlı biz gitmekten vazgeçsek, yandaki aracın önüne geçmeye çalışmasak, yol versek, bir kamyonun arkasında tıngır mıngır sallana sallana gitsek, aldığımız hizmetten memnun olsak, durmadan eleştirmesek, şikayet etmesek, illa benim dediğim olacak demesek, illa benim hediyem. Ben ben ben diye başlamasak cümlelere. Benim de ... diye anlatmasak. Daha çok sen, daha çok biz. Daha çok evet, hayata evet, çocuklara evet...

Çok sevdiğim bir arkadaşım, eski işyerimin güzel yüzü hamileymiş. Tüp bebek deniyorlardı, kendiliğinden oluvermiş tüpsüz. Çok sevdiğim başka bir arkadaşım Ankara'da, bir diğeri İzmir'de, bir diğeri Selanik'te hamile. Bizim ekip çoğalıyor ey ahali. Korkun bizden. Birer birer de olsa artıyoruz. Nurturia'da yeni arkadaşlar, anneler, bloggerlar. Bazen gizli bir cemiyetmişiz gibi geliyor. Kaçın analar geliyor. Binlerce güzel çocuk.

Yılbaşı çekilişi oldu nurturia'da. hediye aldık, hediye verdik. O kadar mutlu olduk ki. Tanımadığımız insanlar, bir yanı yabancı, bir yanı çok yakın. Kaygılar kardeş, korkular kardeş. Yöntemler çok farklı olsa da. Annelik bir felsefe işi. Bir teori aslında, pratikle sınanıyor. Ama öncelikle ne olmak istediğin önemli. Geriye dönüp bakınca şunu demek istiyorum taze anne halime. Daha çok sarılma, daha çok kucak, daha az endişe. Kucağımdan indirmedim kızımı ve her defasında uzun uzun emzirdim. Tenime yasladım. Öğle emmelerinde beraber uyuduk yatağın ortasında. Aşka en yakın olan, bazen aşktan yoğun olan ama aşk olmayan duygunun adı nedir? Evlat sevgisi.Ela'nın dediği gibi ya da. Anne fil ne demiş kızım? (çok hissederek) yavvvvyuuuummmmmm

Bir söz duydum nurturia'da gene. Çocuk fındıkmış, torun fındık içi. (O nedenle anne babalar çocuğun kabuğunu kırarlarmış ama fındık içine dayanamazlarmış:)

bir insan ömrünü neye vermeli

harcanıp gidiyor ömür dediğin

yolda kalan da bir yürüyen de bir

harcanıp gidiyor ömür dediğin

Doğrular/yanlışlardan öte... Üç yanlış bir doğruyu götürmüyor. Felsefe farkı var. Kimi her daim dibinde olmayı seçiyor, kimi eliyle beslemeyi, kimi koynunda uyutmayı. Kendi felsefesini bulmuş anne huzurlu oluyor. Ordan oraya savrulan hıuzursuz. Sanki anneliğimin ikinci yılını tamamlarken en rahat günlere vardım. Gerçi kızıma bakınca ne kadarı bizden, ne kadarı doğuştan sorgulamadan edemiyorum. Yaptığımız yanlışlar olmuştur illa. Doğrular da. Mesela bilinçli olarak aşırı uyarılmadan korumaya çalıştık. Televizyondan, videodan, aşırı hareketten, kontrolsüz gürültüden. Uykularına önem verdik. Düzene önem verdik. Hem ona, hem bize uydu. Bir çocuğum daha olsa bunu yaparım sanki.

Şeklin değil, özün peşinde olduk. Almış olmak için almadık. Sürekli yaptığımız şeyin etkisi nedir ona baktık. Hem haz olarak, hem zaman olarak, hem zihinsel olarak.Sürekli kitap okumadık, ama hep masal anlattık. Dönem dönem okuduk, dönem dönem kapak açmadık. Dönem dönem resim yaptık, sonra bıraktık. Bulduk, unuttuk oyunları sürekli. Tombala günlerimiz vardı bak, geçti şimdilerde.

Çok uzun oldu yazı, kimse okumayacak. Çok iyi bir anne olduğumu düşünmüyorum. Bilmediğim çok şey var. Mesela beyin araştırmacısı (neurosciencı) olmayı çok isterdim. Sanırım bugünlerden akademisyen olmadığım için pişmanlık duyuyorum biraz. Her doktora bitirenle çok gururlanıyorum. Okumak değil, bitirmek. Bitirmesi zor. Ama çok fazla akademik arkadaşım oldu son günlerde, besleniyorum onlardan. Bu da güzel...

Ben de gidip yatsam mı acaba? Gece Eya uyanıyor bir an, ben de uyanıyorum. O hemen geri uyuyor, benim uykum kaçıyor. Hemen bir yazı yazmaya başlıyorum kafamda. En güzel yzılarımı hep 6:15de yazıyorum ne yazık ki sizin haberiniz olmuyor. Sonra da söyledim sözümü diye kağıda geçirmiyorum, üşeniyorum.

Bir ömürde ne kadar değişik ben oldu, hepsi biraz ben, biraz sen, biraz o. Her temastan kalan izler. Çoğalır engeller, yürür gidersin, yüreğin taşıyıp götürür senin...

Hadi iyi geceler...

Eya...

2010-12-10T11:19:00.000+02:00

Merhaba, Eya ben...

Genelde kendimdem Eya diye bahsetmeyi tercih ediyorum. Bişiy mi istiycem Eyaaa diye bağırıyorum. Aslında ben kelimesi nedir biliyorum ve kullanıyorum ama olsun. İsmim çok güzel. Kendimden bi süre daha 3. şahıs olarak bahsetmeyi düşünüyorum sevgili teyze ve amcalarım. Ben bir de annemde olup, bende olmayan şey. Her gece yatmadan önce annemin benine dokunuyorum. Anne ben vay, Eya ben yokkk diye söylemezsem rahat edemiyorum.

Bol bol konuşuyorum, hatta konuşmaktan uyuyamıyorum denebilir. Uyku vakti başlıyorum konuşmaya. O gün kimle nereye gittik, parmağıma ojeyi kim nasıl sürdü, hangi oyunu oynadık... uzuun uzun anlatıyorum. eğer anlatacak bir şey bulamazsam ta tatilde yaptığımız ananeyle denize gitme, dedeyle denize taş atma hikayesine dönüyorum. Olmazsa babayla kozyye gidip trene binmiştik ona dalıyorum. Dün zaten ben uyurken babidede geldiği için çok sevindim. Anlat anlat bitmedi. Annem yazık önce pek seviniyordu ama şimdi bir takım sabırsızlık emareleri, bitse de gitsem halleri göstermeye başladı. Nankör bu büyükler...

Bu hafta babi ve dede geldi sürpriz bir şekilde. Bana da masa sandalye, çizim tahtası, oyuncak dolabı/kitaplık geldi. Ayıp oluyodu öyle kitaplar annemlerin kitaplığında. Şimdi eyaaa dolabındalar kitaplar, oyuncaklar. Aferim adam olacaklar:)

Geçen bize Neevaaa geldi. O da çok sakin, çok şeker bir arkadaşımız. Annem şu blogu iyi ki tuttu da azıcık insan yüzü gördük. Pek güzel oynadık. Saçlarımız aynı model, kıyafetler benzer. Annelerin de amma konuşacağı varmış canım. Senem teyze çok güzel şarkı söylüyor bu arada. Annem sonradan taklit etmeye çalıştı ama daha çalışması lazım öyle diyim.Gene gelsinler diye bi kaç gün Nevaaa Nevaa diye anlattım ama artık anlayana. Doruk'cum da gelecekti ama hastaymış gelemedi. Çok üzüldüm. Her kitapta her erkek çocuğa Doruk diyorum ama nerde...

Anneannemle telefonla konuşuyoruz. Cep ya da telsiz diil. Bildiğin çevirmeli. Tek anlayamadığım anneannem görsün diye ahizeyi yaptığım resimlere, çiçeklere filan tutunca bizimkilerin neden güldüğü... Ananem de görse ne olur yani nesi komik...

Otobüsçülük, saklambaç yeni oyunlardan...

Haftasonuna doğru teyzeee teyzee diye sayıklamaya başlıyorum. Geçen pazar beraberdik. Bu masa sandalyeleri beraber aldık. Daha doğrusu annemle babam düşüne düşüne gezerken biz teyzemle bi güzel oynadık, resim yaptık. Çok güzeldi. Bu haftasonu da onlara gidicez bakalım. Özlüyorum. Keşke hepsi her an yanımda olsa.

Saat kaç diyene hep on diyorum. Yediden sonra ona atlayarak sayıyorum. Hikayeleri benim istediğim gibi anlatmazsa annem hır çıkarıyorum.

Ama genel olarak sakinim, mutluyum, paylaşımcıyım. Arada iki yaş mı bu dedirtsem de daha çok inat durumlarım yokmuş. Tahtaya vursunlar daha sen duuur.

Öyle işte. sevgiyle öpüyorum...

Monami - tanıtım postu

2010-12-10T08:00:00.000+02:00

(Monami ile ilgili bir tanıtım postası geldi. Evde severek kullandığımız için tanıtmak istedim)

"
Monami serilerine yeni katılan kuru boyalar, çocukların resim yaparak hayal dünyalarının genişlemesine ve el becerilerinin artmasına yardımcı oluyor. Kısa ve uzun tüp olmak üzere farklı ambalajlarda, 12 ve 24'lü renk seçenekleri ile satışa sunulan kuru boyalar, kağıdı yıpratmadan kolayca kullanılıyor. Monami kuru boyalar'ın uç kırılmasına karşı dirençli özel yapıştırma sistemi sayesinde, çocuğunuz uzun süre resim yapmanın keyfini çıkartacak. Kağıt üzerinde daha baskın görünen yüksek kalitede parlak ve canlı renklere sahip kuru boyalar, okul öncesi ve sonrası çocuklarınız için önemli bir gelişim araçlarından biri olma özelliği taşıyor.

Monami'nin pastel boyaları ile renkli hayaller...

Pratik kullanımı ve canlı renkleri ile çocukların ilk tercihi olan Monami pastel boyalar, diğer boya malzemelerine göre daha kapatıcı olma özelliği taşıyor. Monami pastel boyalar 12, 16, 18, 24, 36 ve 48 renk içeren karton ve plastik çantalı ambalaj seçenekleri ile çocukların hayallerine renk katıyor. Ucu açılan ve son derece sağlam olan pastel boyalar, düşürüldüğünde çatlamıyor ya da kırılmıyor. İz ve leke bırakmama özelliği ile de temizlenmesinde zorluk yaşanmıyor. Kağıt üzerinde rahatça kayan Monami pastel boyalar ile çocuklar resim yapmaktan zevk alıyor. Çocukların el becerilerinin ve zekalarının gelişimine yardımcı olan pastel boyalar, sanata olan ilginin de artmasına yardımcı oluyor.

Monami boyalar zararlı kimyasallar içermiyor...

Hiçbir zararlı madde içermeyen Monami marka pastel ve kuru boyalar, boya yaparken ellerini ağızlarına götüren küçük çocuklar için herhangi bir tehdit oluşturmuyor. Çocukların güvenle oynayabilmeleri için zararlı olmayan maddelerden üretilen pastel ve kuru boyalar ile çocuklarınız, yeni yılda yeni resimlere imza atacak...
"